Þreyttir jafnaðarmenn

Fyrir nokkrum misserum gerðist sá merki atburður að einkafyrirtæki fór að keppa við ríkisstyrktan landbúnaðinn og bjóða upp á mjólkurvörur. Þrátt fyrir að ríkisstyrkir til mjólkurframleiðslu séu líklegast hvergi hærri en hérlendis, virtist Mjólku ganga ágætlega í samkeppninni. Hrun ríkisstyrkts landbúnaðar var því í vændum þar sem engin ástæða var lengur fyrir styrkjunum. Hægt var að framleiða án þeirra.

Raunin varð þó önnur. Alþingi bannaði framleiðslu án ríkisstyrkja að viðlögðum sektum. Sektum sem voru hærri en mönnum höfðu áður verið gerðar fyrir framleiðslu kannabis.

Nokkrum misserum síðar gerðist það svo að makríll fór að ganga inn í færeyska og íslenska lögsögu. Færeyingar buðu upp veiðiheimildirnar og Samherji keypti. Leit því út fyrir að íslenska þjóðin myndi fá eina níu milljarða í sinn hlut með sams konar uppboði.

Raunin varð þó önnur. LÍÚ fékk makrílinn ókeypis og milljarðarnir níu voru teknir af Landspítalanum.

Nú mætti halda að við völd væru sjálfstæðis- og framsóknarmenn. Svo er þó ekki og eru jafnaðarmenn í forystu fyrir ríkisstjórn. Þar á bæ eru menn greinilega orðnir dauðþreyttir á því að berjast fyrir hugsjónum okkar jafnaðarmanna. Því verður við fyrsta tækifæri að skipta inn á óþreyttum mönnum.