Við urðum appelsínugul – hvað gerðist svo? Davíð Stefánsson skrifar 6. október 2011 06:00 Í búsáhaldabyltingunni árið 2009 hitnaði jafnt og þétt í kolunum og eftir nokkra daga stefndi í ofbeldisfullar óeirðir. Ofbeldi var á næstu grösum. En hvað gerðist þá? Samviska þjóðarinnar virkjaðist. Nokkrir hugaðir einstaklingar slógu skjöld um lögregluna á ögurstundu þegar ofbeldismenn notuðu mótmælin til að grýta þá með þungum steinum. Þessir einstaklingar megnuðu að breyta hugarfari fleiri einstaklinga og í kjölfarið fæddist appelsínugula byltingin. Mótmælin lituðust af friðarvilja; þau urðu appelsínugul. Allir sem vildu sýna afstöðu sína gegn ofbeldi gerðu það með skýrum hætti, með borðum, klæðnaði eða öðrum appelsínugulum merkingum. Á endanum varð þetta viðhorf ríkjandi. Búsáhaldabyltingin var hávær, taktföst og kjaftfor – en hún var ekki ofbeldisfull. Búsáhaldabyltingin fékk ekki að verða ofbeldisfull vegna þess að þjóðin tók til sinna ráða. Hvenær er ofbeldi „skiljanlegt“? Núna er tónninn annar. Núna er orðin sjálfsögð hefð að grýta alþingismenn. „Hin árlega busavígsla“ eins og Guðmundur Andri Thorsson kallar þingsetninguna. Síðasta laugardag fengu mörg egg að fjúka. Árni Þór Sigurðsson fékk egg í gagnaugað af slíku afli að hann féll í götuna. En egg er svo mjúkt, sögðu menn. Það er bara ekki satt. Egg er mjúkt þversum en það er glerhart langsum. Högg á gagnaugað er alltaf alvarlegt mál. Og satt best að segja gef ég ekkert fyrir þessi mjúku-eggja-rök. Mér finnst þau reyndar algerlega út í hött og ég skal glaður útskýra af hverju. Hvað ef ég grýti eggi í barnið þitt? Hér eru nokkrar lykilspurningar sem vert er að velta fyrir sér – vilji maður skoða eigin viðhorf gagnvart ofbeldi: 1) Ef þér finnst egg vera nógu mjúk til að grýta þeim í alþingismenn – mætti ég þá grýta einu slíku í barnið þitt? Ef ekki, af hverju ekki? Má ég fara í bíó og kasta poppkorni í barnið þitt allan tímann? Er það í lagi? Er það kannski bara í lagi ef barnið hefur eitthvað til saka unnið? Ef það hefur t.d. sýnt mér dónaskap – má ég þá kasta í það poppkorni eða einhverju öðru mjúku, t.d. kókosbollum eða kandýflossi? 2) Hefur einhver einhvern tímann staðið fyrir framan þig og spennt gúmmíteygju í áttina að andlitinu á þér? Upplifðir þú óþægindi? Af hverju? Veistu ekki að teygjan er mjúk og gæti aldrei skaðað þig alvarlega? 3) Hefur einhver reitt hnefa á loft og beint honum að þér? Beitti hann þig ofbeldi? 4) Skilurðu að hótun um ofbeldi er ofbeldi í sjálfu sér? „Þú færð að kenna á þessu, ég stúta þér, réttast væri að hýða þig, ég lem þig, ég drep þig.“ Skilurðu að hótun um ofbeldi og limlestingar er lögbrot samkvæmt skilningi samfélagsins eins og hann birtist í lögum? Af hverju ætli það sé? Af því bara? 5) Skilurðu að við erum í raun að gera fórnarlambið ábyrgt fyrir ofbeldinu? Rökleiðslan er svona: „Það er í lagi að kasta hlutum í alþingismenn vegna þess að þeir eru alveg ómögulegir. Þeir eiga það skilið.“ Þetta hljómar kunnuglega – sumir vilja t.d. kenna klæðaburði kvenna um það þegar þeim er nauðgað: „Hún átti ekki að klæða sig svona glannalega. Hún kallaði þetta yfir sig.“ Skilurðu hversu alvarlegur þessi hugsunarháttur er? Við berum öll ábyrgð á þróun samfélagsins Við erum á skuggalegri leið. Við erum á leiðinni að samþykkja, sem samfélag, að sumt ofbeldi sé í lagi, undir „réttum“ kringumstæðum. Við gerum það öll ef við höldum áfram að þegja og sætta okkur við ofbeldi á Austurvelli. Og hvernig ætlum við þá að stöðva ofbeldi á öðrum stöðum? Ef við erum farin að sýna ofbeldinu skilning og samþykkja það á Austurvelli, hvernig ætlum við að tjónka við aðra sem beita ofbeldi? Í skólunum? Úti á götu? Inni á heimilum? Ætlum við þá að samþykkja að nemendur beiti kennara „mjúku“ ofbeldi? Ætlum við þá að viðurkenna „mjúkar“ útgáfur af heimilisofbeldi? Við höfum á síðustu dögum fært okkur umtalsvert nær því að samþykkja ofbeldi sem eðlilega hegðun. Við höfum tekið úr sambandi þá hugmynd að ógnandi tilburðir séu ofbeldi í sjálfu sér. Ætlum við að vera sátt við þá þróun? Hversu lengi? Þangað til einhver lætur lífið eða skaðast alvarlega? Hvenær getum við þá farið að tala um siðrof á Íslandi? Viltu birta grein á Vísi? Kynntu þér reglur ritstjórnar um skoðanagreinar. Senda grein Mest lesið Hamfarir Hildar Haraldur F. Gíslason Skoðun Íslendingar sem ég hef hitt þegar ég reyni að tala íslensku Valerio Gargiulo Skoðun Fimm sunnlensk sveitarfélög neita íbúum um velferðarþjónustu án skýrrar lagaheimildar Guðrún Margrét Njálsdóttir,Steinþór Hreinsson,Þröstur Sverrisson Skoðun Nýr golfvöllur í Reykjavík Magnea Gná Jóhannsdóttir Skoðun Sjálflærðir sérfræðingar í leikskólamálum Ingibjörg Sólrún Ágústsdóttir Skoðun Þegar hávaðinn ræður ferðinni Sigurður Helgi Pálmason Skoðun Engin fyrirtæki engin þjónusta Guðný María Jóhannsdóttir Skoðun Lægri húsnæðisvextir með evru (staðfest) Dagur B. Eggertsson Skoðun Vatnsaflsvirkjanir eru æði Þorgerður María Þorbjarnardóttir Skoðun Öruggt húsnæði jafngildir mannréttindum Þórarinn Ingi Pétursson Skoðun Skoðun Skoðun Börnin geta ekki beðið Sigurveig Jóhannsdóttir skrifar Skoðun Réttur barna til menntunar Salvör Nordal skrifar Skoðun Grundarreitur í gamla Hveragerði - byggjum rétt Arnar H. Halldórsson skrifar Skoðun Inngilding og þátttaka fatlaðra barna Snæfríður Þóra Egilson skrifar Skoðun Af hlutleysisstefnu ríkisútvarpsins og falleinkunn fjármálaráðs Brynjar Níelsson skrifar Skoðun Fimm sunnlensk sveitarfélög neita íbúum um velferðarþjónustu án skýrrar lagaheimildar Guðrún Margrét Njálsdóttir,Steinþór Hreinsson,Þröstur Sverrisson skrifar Skoðun Verk að vinna Elsa María Guðmundsdóttir skrifar Skoðun Foreldrahús lokar 1. maí! Viljum við það? Dagbjört Ósk Steindórsdóttir skrifar Skoðun Meirihluti fólks með fötlun í Bretlandi styður rétt til dánaraðstoðar Ingrid Kuhlman skrifar Skoðun Íslendingar sem ég hef hitt þegar ég reyni að tala íslensku Valerio Gargiulo skrifar Skoðun Öruggt húsnæði jafngildir mannréttindum Þórarinn Ingi Pétursson skrifar Skoðun Engin fyrirtæki engin þjónusta Guðný María Jóhannsdóttir skrifar Skoðun Við erum í sama liðinu skrifar Skoðun Þegar hávaðinn ræður ferðinni Sigurður Helgi Pálmason skrifar Skoðun Gefum loforð í sumargjöf Kolbrún Hrund Sigurgeirsdóttir skrifar Skoðun Mitt uppáhalds stefnumál? Systkinaforgangur Bjarnveig Birta Bjarnadóttir skrifar Skoðun Ekki benda á mig Guðmundur Stefán Gunnarsson skrifar Skoðun Vönduð niðurstaða Feneyjanefndarinnar Pawel Bartoszek skrifar Skoðun Horfumst í augu við staðreyndir Eyþór Fannar Sveinsson skrifar Skoðun Hafa skal náttúruvernd í heiðri allar stundir! Elva Rakel Jónsdóttir,Guðmundur Þ. Guðmundsson,Rakel Garðardóttir,Rán Flygenring,Stefán Jón Hafstein skrifar Skoðun Vatnsaflsvirkjanir eru æði Þorgerður María Þorbjarnardóttir skrifar Skoðun Innritun í framhaldsskóla – samspil fagmennsku og sanngirni Magnús Þór Jónsson skrifar Skoðun Hamfarir Hildar Haraldur F. Gíslason skrifar Skoðun Græna gangan - göngum fyrir hafið Guðrún Hallgrímsdóttir,Maríanna Traustadóttir skrifar Skoðun 10 loforð til ungs fólks á besta stað í heimi, Hafnarfirði Viktor Pétur Finnsson skrifar Skoðun Lýðheilsa er undirstaða sterks samfélags Kolbrún Magnúsdóttir skrifar Skoðun Sjálflærðir sérfræðingar í leikskólamálum Ingibjörg Sólrún Ágústsdóttir skrifar Skoðun Ég lofa að líta ekki undan Ingibjörg Magnúsdóttir skrifar Skoðun Nýr golfvöllur í Reykjavík Magnea Gná Jóhannsdóttir skrifar Skoðun Þegar bygging er ekki orðin að húsi: Ný nálgun í tryggingum framkvæmda Heiður Huld Hreiðarsdóttir skrifar Sjá meira
Í búsáhaldabyltingunni árið 2009 hitnaði jafnt og þétt í kolunum og eftir nokkra daga stefndi í ofbeldisfullar óeirðir. Ofbeldi var á næstu grösum. En hvað gerðist þá? Samviska þjóðarinnar virkjaðist. Nokkrir hugaðir einstaklingar slógu skjöld um lögregluna á ögurstundu þegar ofbeldismenn notuðu mótmælin til að grýta þá með þungum steinum. Þessir einstaklingar megnuðu að breyta hugarfari fleiri einstaklinga og í kjölfarið fæddist appelsínugula byltingin. Mótmælin lituðust af friðarvilja; þau urðu appelsínugul. Allir sem vildu sýna afstöðu sína gegn ofbeldi gerðu það með skýrum hætti, með borðum, klæðnaði eða öðrum appelsínugulum merkingum. Á endanum varð þetta viðhorf ríkjandi. Búsáhaldabyltingin var hávær, taktföst og kjaftfor – en hún var ekki ofbeldisfull. Búsáhaldabyltingin fékk ekki að verða ofbeldisfull vegna þess að þjóðin tók til sinna ráða. Hvenær er ofbeldi „skiljanlegt“? Núna er tónninn annar. Núna er orðin sjálfsögð hefð að grýta alþingismenn. „Hin árlega busavígsla“ eins og Guðmundur Andri Thorsson kallar þingsetninguna. Síðasta laugardag fengu mörg egg að fjúka. Árni Þór Sigurðsson fékk egg í gagnaugað af slíku afli að hann féll í götuna. En egg er svo mjúkt, sögðu menn. Það er bara ekki satt. Egg er mjúkt þversum en það er glerhart langsum. Högg á gagnaugað er alltaf alvarlegt mál. Og satt best að segja gef ég ekkert fyrir þessi mjúku-eggja-rök. Mér finnst þau reyndar algerlega út í hött og ég skal glaður útskýra af hverju. Hvað ef ég grýti eggi í barnið þitt? Hér eru nokkrar lykilspurningar sem vert er að velta fyrir sér – vilji maður skoða eigin viðhorf gagnvart ofbeldi: 1) Ef þér finnst egg vera nógu mjúk til að grýta þeim í alþingismenn – mætti ég þá grýta einu slíku í barnið þitt? Ef ekki, af hverju ekki? Má ég fara í bíó og kasta poppkorni í barnið þitt allan tímann? Er það í lagi? Er það kannski bara í lagi ef barnið hefur eitthvað til saka unnið? Ef það hefur t.d. sýnt mér dónaskap – má ég þá kasta í það poppkorni eða einhverju öðru mjúku, t.d. kókosbollum eða kandýflossi? 2) Hefur einhver einhvern tímann staðið fyrir framan þig og spennt gúmmíteygju í áttina að andlitinu á þér? Upplifðir þú óþægindi? Af hverju? Veistu ekki að teygjan er mjúk og gæti aldrei skaðað þig alvarlega? 3) Hefur einhver reitt hnefa á loft og beint honum að þér? Beitti hann þig ofbeldi? 4) Skilurðu að hótun um ofbeldi er ofbeldi í sjálfu sér? „Þú færð að kenna á þessu, ég stúta þér, réttast væri að hýða þig, ég lem þig, ég drep þig.“ Skilurðu að hótun um ofbeldi og limlestingar er lögbrot samkvæmt skilningi samfélagsins eins og hann birtist í lögum? Af hverju ætli það sé? Af því bara? 5) Skilurðu að við erum í raun að gera fórnarlambið ábyrgt fyrir ofbeldinu? Rökleiðslan er svona: „Það er í lagi að kasta hlutum í alþingismenn vegna þess að þeir eru alveg ómögulegir. Þeir eiga það skilið.“ Þetta hljómar kunnuglega – sumir vilja t.d. kenna klæðaburði kvenna um það þegar þeim er nauðgað: „Hún átti ekki að klæða sig svona glannalega. Hún kallaði þetta yfir sig.“ Skilurðu hversu alvarlegur þessi hugsunarháttur er? Við berum öll ábyrgð á þróun samfélagsins Við erum á skuggalegri leið. Við erum á leiðinni að samþykkja, sem samfélag, að sumt ofbeldi sé í lagi, undir „réttum“ kringumstæðum. Við gerum það öll ef við höldum áfram að þegja og sætta okkur við ofbeldi á Austurvelli. Og hvernig ætlum við þá að stöðva ofbeldi á öðrum stöðum? Ef við erum farin að sýna ofbeldinu skilning og samþykkja það á Austurvelli, hvernig ætlum við að tjónka við aðra sem beita ofbeldi? Í skólunum? Úti á götu? Inni á heimilum? Ætlum við þá að samþykkja að nemendur beiti kennara „mjúku“ ofbeldi? Ætlum við þá að viðurkenna „mjúkar“ útgáfur af heimilisofbeldi? Við höfum á síðustu dögum fært okkur umtalsvert nær því að samþykkja ofbeldi sem eðlilega hegðun. Við höfum tekið úr sambandi þá hugmynd að ógnandi tilburðir séu ofbeldi í sjálfu sér. Ætlum við að vera sátt við þá þróun? Hversu lengi? Þangað til einhver lætur lífið eða skaðast alvarlega? Hvenær getum við þá farið að tala um siðrof á Íslandi?
Fimm sunnlensk sveitarfélög neita íbúum um velferðarþjónustu án skýrrar lagaheimildar Guðrún Margrét Njálsdóttir,Steinþór Hreinsson,Þröstur Sverrisson Skoðun
Skoðun Af hlutleysisstefnu ríkisútvarpsins og falleinkunn fjármálaráðs Brynjar Níelsson skrifar
Skoðun Fimm sunnlensk sveitarfélög neita íbúum um velferðarþjónustu án skýrrar lagaheimildar Guðrún Margrét Njálsdóttir,Steinþór Hreinsson,Þröstur Sverrisson skrifar
Skoðun Meirihluti fólks með fötlun í Bretlandi styður rétt til dánaraðstoðar Ingrid Kuhlman skrifar
Skoðun Hafa skal náttúruvernd í heiðri allar stundir! Elva Rakel Jónsdóttir,Guðmundur Þ. Guðmundsson,Rakel Garðardóttir,Rán Flygenring,Stefán Jón Hafstein skrifar
Skoðun Þegar bygging er ekki orðin að húsi: Ný nálgun í tryggingum framkvæmda Heiður Huld Hreiðarsdóttir skrifar
Fimm sunnlensk sveitarfélög neita íbúum um velferðarþjónustu án skýrrar lagaheimildar Guðrún Margrét Njálsdóttir,Steinþór Hreinsson,Þröstur Sverrisson Skoðun