Kostir sameiningar

Skúli Guðbjarnason skrifar um sameiningu sveitarfélaga

Sameining Reykjavíkur og Álftaness hefur mikla kosti varðandi atvinnuuppbyggingu og tekju- og gjaldeyrisöflun beggja sveitarfélaga. Með bættum samgöngum sjóleiðina skapast spennandi kostir með afar ódýrum og einföldum hætti. Álftnesingar kæmust auðveldlega í samband við almenningssamgöngur og göngu-/hjólastíganet höfuðborgarinnar.

Reykvíkingar fengju aftur á móti aðgang að útivistarperlu sem er einstæð á Íslandi og það er góð sundlaug þar líka. Skemmtilegir möguleikar á að ferðast hringleið á hjóli um höfuðborgarsvæðið opnast.

Það er álíka langt þessa leið til miðbæjar Reykjavíkur og miðbæja nágrannabyggða Álftaness. Sama vegalengd er milli Háskólanna í Reykjavík og miðbæjar Álftaness, eins og vegalengd Álftanessafleggjarans er. Þeir Álftnesingar sem sækja atvinnu og þjónustu miðsvæðis í Reykjavík ættu hægara um vik að nýta almenningssamkomur. Þá gætu Reykvíkingar sótt atvinnu til Álftaness, en búast má við að atvinnustarfsemi á Álftanesinu myndi aukast talsvert við þessa aðgerð.

Miðsvæðis í Reykjavík er mun meira gistirými en afþreying þess svæðis annar. Slík tenging gæfi ferðaþjónustuaðilum gífurleg tækifæri til að veita þjónustu og skapa aukna atvinnu á Álftanesi, sem jafnframt eykur gjaldeyristekjur stórlega.

Komið hefur í ljós að gistirými á höfuðborgarsvæðinu er þegar langt umfram framboð á afþreyingu. Tenging við Álftanes styður við ferðaþjónustu miðsvæðis í Reykjavík.

Fámenni sveitarfélagsins hefur gert Álftnesingum erfitt um vik að nýta augljósa kosti þess mikla landsvæðis sem hér er. Við höfum séð Reykvíkinga gera hagstæða samninga við ríkið um jarðnæði sem hefur síðan nýst til uppbyggingar. Ljóst er að skilvirkara stjórnkerfi stærsta sveitarfélags landsins myndi áorka meiru en okkur hefur tekist, hver sem stefnan yrði varðandi landnýtingu.

Hægt er að byggja upp aðstæður til að njóta betur villtrar náttúru Álftaness þar sem búið væri í haginn fyrir náttúruskoðun og menningarviðburði. Í árhundruð hafa mörg inngrip verið gerð í náttúru Álftaness til hagsbóta fyrir landbúnað og mannabyggð. Það má hugsa sér að búið verði í haginn fyrir þær fuglategundir sem nú eiga undir högg að sækja vegna þessa, samtímis því að okkur verði gert betur kleift að njóta nærveru þeirra án þess að valda þeim ónæði.

Þörf miðbæjarbúa í Reykjavík fyrir rými til að njóta villtrar náttúru innan áhrifasvæðis almenningssamgangna hefur stóraukist undanfarið. Talsverð umferð útivistarfólks er um frábært göngustígakerfi höfuðborgarinnar á góðviðrisdögum. Ekki síst við Skerjafjörð og Nauthólsvík. Þangað ganga strætisvagnar. Það þarf ekki mikið hugmyndaflug til að sjá þá augljósu kosti fyrir bæði sveitarfélögin, sem samgöngur milli Álftaness og þessa svæðis hefðu í för með sér.

Þegar horft er til sameiningarmála er afar mikilvægt að virða fyrir sér hvaða kostir eru samfara sameiningu. Þá er nauðsynlegt að horfa til þess hvaða jákvæðu breytingar myndu fylgja sameiningu Álftaness við annað sveitarfélag, til skamms tíma. Einfaldlega vegna þess að erfitt er að segja með vissu hvað gerist þegar til lengri tíma er litið. Erfitt er að sjá að nokkuð annað sveitarfélag á höfuðborgarsvæðinu en Reykjavík hafi tækifæri til eða áhuga á að nýta möguleika á Álftanesi, til góðs fyrir íbúana, í jafn miklum mæli.

Eini raunhæfi kosturinn er varðar sameiningu er sá kostur sem er báðum sveitarfélögunum sem sameinast til góðs. Sama hvernig málið er skoðað er erfitt að sjá sameiningarkost sem kemst nálægt því að jafnast á við þá kosti sem sameining Álftaness og Reykjavíkur myndi færa íbúum og gestum þessara sveitarfélaga.

Höfundur er náttúrufræðingur.