Fjölgun opinberra listamanna um 33%

Almenningur á Íslandi hefur beðið lengi eftir tillögum minnihlutastjórnar vinstri flokkanna um aðgerðir í atvinnumálum. Á meðan þúsundir manna hafa misst vinnuna í hverjum mánuði að undanförnu hefur dýmætur tími farið í að segja upp tilteknum manni í Seðlabanka Íslands, pælingar um stjórnlagaþing og aðferðir við skipun dómara svo dæmi séu tekin. Þann tíma hefði heldur átt að nýta til að bregðast við því neyðarástandi sem hefur skapast í íslenskum atvinnumálum.



Vinsældapólitík í stað varanlegra lausna

Gott og vel, tillögurnar eru loksins komnar og ýmislegt gott er að finna í þeim. Ég tel reyndar að í tillögum ríkisstjórnar sé horft til of skamms tíma. Leggja hefði átt meiri áherslu á að vernda mikilvægt störf sem nú þegar eru til staðar, auka fjárframlög til Lánasjóðs íslenskra námsmanna, styrkja iðnmenntun og háskólana, en fyrst og fremst lækka álögur á fyrirtæki nú í versta storminum. Með því að lækka skatta og gjöld þá verða fyrirtækin frekar í stakk búin til að lifa af, eflast og ráða nýtt starfsfólk til framtíðar.

Ein var sú tillaga minnihlutastjórnarinnar sem vakti sérstaka undrun mína. Menntamálaráðherra ákvað að fjölga fólki á listamannalaunum um 33%! Starfslaun listamanna eru kr. 267.000 á mánuði eða um 80% hærri en grunnatvinnuleysisbætur. Á þessum tímum þegar ríkið hefur vart efni á að vernda þá sem minnst mega sín er ákveðið að fjölga listamönnum á framfæri hins opinbera.

Virðing fyrir skattfé almennings lítil

Að sögn menntamálaráðherra verður kostnaðurinn af þessum aðgerðum ekki vandamál þar sem þeim fylgja engin aukin ríkisútgjöld. Bendir ráðherrann í þessu sambandi á að hann hafi fundið ónýttar fjárheimildir innan ráðuneytisins. Það viðhorf sem þarna birtist til fjármuna almennings er óásættanlegt. Ráðherrann virðist ekki gera ráð fyrir þeim möguleika að nýta einfaldlega ekki umræddar fjárheimildir og gefa þess í stað skattgreiðendum, þ.e. fjölskyldunum í landinu, sjálfum kost á að ráðstafa peningunum. Ráðherrann virðist líta á að með því væru fjármunirnir að fara forgörðum. Peningarnir eru því settir til listamanna á ríkisstyrkjum á sama tíma og fjölskyldurnar í landinu þurfa að hafa sig allar við til þess að láta enda ná saman.

Beinn styrkur til listamanna óháð tekjum og efnahag

Látum liggja á milli hluta hvort það sé hlutverk hins opinbera að greiða starfandi listamönnum föst laun eða ekki. Hvað sem því líður hljótum við að geta sammælst um að á tímum sem þessum eigi aðeins að ráðstafa opinberum fjármunum til nauðsynlegra verkefna. Öfugt við örorkubætur og aðrar bætur almannatrygginga, sem skerðast hafi bótaþeginn aðrar tekjur, eru starfslaunin beinn styrkur til listamanna sem sumir hverjir eru með ágætar tekjur fyrir og hafa þegar komið sér rækilega á framfæri hérlendis sem og erlendis. Slíka fjármuni á að nýta í þágu þeirra sem eru í sárri neyð, svo einfalt er það.

Höfundur er viðskiptafræðingur og býður sig fram í 4. sæti á lista Sjálfstæðisflokksins í Suðvesturkjördæmi.