Reykjavík: í þjónustu fólksins

Það var mjög fræðandi að fara á fund Íbúasamtaka þriðja hverfis um daginn, þar sem greint var frá nokkrum vandamálum; svifryki, umferðarhættu, hávaðamengun og fleira sem íbúar í Hlíðunum, Holtunum og Norðurmýrinni þurfa að glíma við.

Sérstaklega var áhugavert þegar Hilmar Sigurðsson, formaður Íbúasamtakanna, talaði um „umferðareyjar“ – að Hringbraut, Miklabraut, Kringlumýrarbraut, Snorrabraut, Bústaðavegur, Laugavegur og Langahlíð séu eins og risavaxin fljót sem skipta hverfinu í fimm eyjar. Umferð er svo mikil um þessi svæði að íbúarnir – fullorðnir og börn – anda að sér gríðarlega miklu svifryki á hverjum einasta degi.

Það er hættulegt fyrir börn að heimsækja hvert annað með því að fara yfir götuna.

Hávaðinn við Miklubraut er nánast 70 desíbil. Þetta er eitthvað sem ég þekki mjög vel af eigin reynslu. Heimaborgin mín, Baltimore í Bandaríkjunum, er líka algjör skipulagsmartröð. Þegar Martin Luther King Boulevard, í suðvesturhluta borgarinnar, var breikkuð þá varð svæðið vestur af Martin Luther King Boulevard líka að eyju og breyttist þá frá því að vera fínt hverfi í eitt af hættulegustu og fátækustu hverfum borgarinnar á nokkrum áratugum.

Auk þess skiptir hraðbraut, sem byggð var til að þjónusta einkabílinn, borginni næstum því í tvennt.

Þetta eru bara tvö af mörgum dæmum frá heimaborginni minni, Baltimore. Viljum við skera Reykjavík niður í nokkrar ótengdar eyjar sem eru mengaðar af svifryki og útblæstri frá einkabílum? Eða viljum við læra af mistökum annarra? Ég held að við ættum að reyna að gera ekki sömu mistök og voru til dæmis gerð í borginni þar sem ég ólst upp. Það krefst auðvitað þátttöku frá íbúum, borgarstjórn og þingmönnum.

Til að byrja með þarf að tryggja að málaflokkurinn fái nægilegt fjármagn í samgönguáætlun. En til að minnka umferðina í þriðja hverfi og fleiri hverfum Reykjavíkur er ekki nóg að fræða fólk um aðra umferðarvalkosti – það þarf líka að gera þá að raunhæfum valkosti. Við eigum að hvetja fólk til að ganga, hjóla og taka strætó. Við getum líka takmarkað notkun á tilgangslausum nagladekkjum, lækkað hámarkshraðann, og sett Miklubraut í stokk. En hvað með að leggja fleiri göngu- og reiðhjólastíga í borginni? Hvað með að lækka verðið í strætó? Eða reyna að stýra bílaumferðinni frá helstu íbúasvæðunum?

Sumir segja að við ættum ekki að fara í stríð við bíleigendur. Það viljum við Vinstri græn ekki heldur. En við bendum bara á að flestum Íslendingum þykir meira vænt um fjölskylduna sína en bílinn sinn. Það er nóg pláss fyrir hvort tveggja í þessari borg – við viljum að fólkið og heilsa þess hafi meira vægi en bílarnir. Reykjavík þarf alls ekki að verða önnur Baltimore.

Höfundur skipar þriðja sætið á lista Vinstri grænna í Rvk. norður.

Flestum Íslendingum þykir meira vænt um fjölskylduna sína en bílinn sinn. Það er nóg pláss fyrir hvort tveggja í þessari borg