Ingi­björg þarf ekki að víkja í máli Margrétar

Þetta kemur fram í úrskurði Landsréttar, sem kveðinn var upp þann 16. apríl og birtur í gær. Þar hefur nafn Margrétar verið afmáð en ljóst er af málsatvikum að um hana er að ræða.

Þann 14. apríl í fyrra var Icelandair sýknað af kröfum Margrétar um bætur upp á 24 milljónir króna vegna brottvikningar hennar úr flugvél félagsins. Hún reisti kröfur sínar meðal annars á því að hún væri viss um að Netflix hefði keypt heimildarmynd sem hún ætlaði að framleiða í ferðinni á fúlgur fjár.

Héraðsdómur féllst ekki á kröfu Margrétar um tjónið vegna eyðilagðrar heimildarmyndar þar sem krafan væri einungis byggð á staðhæfingum hennar. Dómurinn taldi hana ekki hafa sýnt fram á raunverulegt tjón. Margrét áfrýjaði dóminum til Landsréttar.

Lýsti alla dómara réttarins vanhæfa

Sá hluti málsins sem var til úrlausnar með úrskurðinum sem birtur var í gær sneri að kröfu Margrétar um að einn þriggja dómara sem höfðu fengið málinu úthlutað yrði gert að víkja sæti.

Dómarinn sem um ræðir er Ingibjörg Þorsteinsdóttir, sem var þar til nýlega dómstjóri við Héraðsdóm Reykjavíkur. Krafa Margrétar sneri að ákvörðun Ingibjargar, þegar hún var dómstjóri, um að lýsa alla dómara réttarins vænhæfa til að dæma í máli ákæruvaldsins á hendur Margréti, sem varðar meint meiðyrði hennar í garð Barböru Björnsdóttur, dómara við Héraðsdóm Reykjavíkur. 

Inn í málið blandast auk Barböru samdómari hennar við réttinn Sigríður Hjaltested og Símon Sigvaldason, landsréttardómari og fyrrverandi dómstjóri Héraðsdóms Reykjavíkur. Því var það mat Ingibjargar að sakarefni málsins væri þannig vaxið að draga mætti óhlutdrægni allra dómara við dómstólinn með réttu í efa. Væru aðrir dómarar við dómstólinn því einnig vanhæfir til að dæma málið á grundvelli laga um meðferð einkamála.

Veldur ekki vanhæfi eitt og sér

Í niðurstöðu Landréttar segir að það eitt að landsréttardómarinn hafi í embætti sínu sem dómstjóri úrskurðað um vanhæfi allra dómara við Héraðsdóm Reykjavíkur í öðru og óskyldu máli gagnvart Margréti, geti það ekki valdið því að dómarinn verði talinn vanhæfur til meðferðar þessa máls í skilningi laga um meðferð einkamála, enda liggi ekkert fyrir um að tengsl séu á milli þessara tveggja mála. 

Þá hafi ekkert komið fram um að landsréttardómarinn hafi einhver þau viðhorf til Margrétar eða sakarefnisins að hæfi hennar til að dæma málið verði með réttu dregið í efa.