Opin­bert starfs­fólk færist úr lokuðum skrif­stofum

Karl Pétur Jónsson, upplýsingafulltrúi Framkvæmdasýslunnar, segir að á undanförnum árum hafi margt breyst þegar kemur að vinnuaðstöðu opinberra starfsmanna.

„Fyrir tuttugu árum þá var tölvan bara tíu kílóa hlunkur sem þurfti sitt skrifborð, svo var skjárinn eins og túbusjónvarp og margir þurftu að hafa prentara á borðinu, eiginlega allir voru að vinna með mjög mikinn pappír. Að sama skapi þá voru störfin allt öðruvísi líka, það var miklu algengara að fólk væri að vinna við að gera sama hlutinn aftur og aftur. Nú er unnið miklu meira í teymum,“ segir Karl í samtali við fréttastofu.

Viðmiðin taki til allra stofnanna

Karl segir að því sé mikilvægt að vinnuaðstaða fólks sé sveigjanleg. „Að þú sért ekki bundinn við það að vera einn inni í tuttugu og fimm fermetra rými heldur getir verið með aðstöðu sem hentar því verkefni sem þú ert að fást við hverju sinni,“ segir hann.

Viðmið fjármálaráðuneytisins eiga við um allar opinberar stofnanir og að sögn Karls ganga þau út á þetta, að starfsmenn séu alltaf með þá aðstöðu sem hentar hverju verkefni.

„Viðmiðin taka til allra stofnana, það eru auðvitað undantekningar líka en það þarf þá að vera vel rökstutt. Ef einhver þarf einkaskrifstofu, það getur verið af persónulegum ástæðum eða í eðli starfsins, en meginreglan er sú að skrifstofufólk sem vinnur hjá hinu opinbera vinni í verkefnamiðuðu vinnuumhverfi þar sem það hefur aðgang að mismunandi tegundum rýma til þess að vinna þau ólíku störf sem þarf að leysa af hendi.“

Mótmæla nýrri aðstöðu

Ekki taka þó allir opinberir starfsmenn þessum breytingum með opnum armi. Arngrímur Vídalín Stefánsson, lektor í íslenskum bókmenntum fyrri alda við Háskóla Íslands, hóf undirskriftasöfnun til að mótmæla því að akademískt starfsfólk háskólans myndi missa einkaskrifstofur sínar.

„Það er ekki hægt að bjóða háskólakennurum upp á þá húsnæðisstefnu sem stjórnvöld hafa sett sér og við munum ekki láta hana yfir okkur ganga,“ segir í undirskriftasöfnuninni sem rúmlega 460 manns hafa skrifað undir þegar þessi frétt er birt.

Í viðtali við mbl.is lýsti Arngrímur svo til að mynda áhyggjum af bókunum sem hann notar til sinna rannsókna. Hann sé með átta bókahillur á skrifstofunni sinni sem séu allar fullar af bókum sem hann þarf á að halda á hverjum degi.

Nóg pláss fyrir bókahillurnar

Karl ræddi um þessi mótmæli í Bítinu á Bylgjunni í morgun. Hann sagði að Arngrímur þyrfti ekki að hafa áhyggjur af því að bækurnar komist ekki fyrir í nýju rými.

„Nú þekki ég Hús íslenskunnar örugglega betur en flestir og þar eru bara bókahillur úti um alla ganga. Það verður enginn vandi að koma þessum átta bókahillum Arngríms Vídalín fyrir í Húsi íslenskunnar.“

Hann benti þá á að ef starfsmenn þurfa næði þá geti þeir nýtt svokölluð næðisrými.