Þakklát fyrir áskoranir og færi létt með að stýra Brekkusöngnum

Guðrún Árný segir að áskoranirnar hafi sannarlega ekki farið fram hjá henni. Nefndin hafi þó ekki haft samband.

„Það er svo mikið hrós að sjá allt þetta tónlistarfólk nefna mig á nafn. Ég er virkilega að njóta þess,“ segir Guðrún Árný. 

Þungarokkararnir í Dimmu eru meðal þeirra sem hafa skorað á Guðrúnu Árnýju, sömuleiðis Lára Rúnars, Helga Möller, Alma Rut og Hera Björk. Svo örfáir séu nefndir.

Ef af yrði þá yrði Brekkusöngurinn sögulegur. Kona myndi stýra Brekkusöngnum og annað hljóðfæri yrði í aðalhlutverki. Ekki gítar heldur píanó. Guðrún Árný er nefnilega fantagóður píanóleikari og söngkona sem hefur með árunum fært sig nær fólkinu.

„Ég byrjaði á stóra sviðinu, sem krakki í ósnertanlegri fjarlægð. En ég hef verið að vinna mig hægt og rólega þangað sem ég vil vera, í nærveru við fólk. Í ekta íslensku eftirpartýi, sem er alltaf skemmtilegast. Það tókst á nokkrum árum.“

Spila með vinstri og stýra með hægri

Guðrún Árný treður reglulega upp á veitingastöðum á borð við Krydd í Hafnarfirði og Keiluhöllinni. Þess utan stoppar ekki síminn þessa dagana því hún er afar eftirsótt í gleðskap fyrirtækja.

Að neðan má sjá smá sýnidæmi frá stemmningunni sem myndast þegar Guðrún Árný spilar og fólkið syngur.

„Ég er náttúrulega brjálæðislega góð í þessu,“ segir Guðrún Árný yfirveguð, á léttum nótum en þó full sjálfstrausts. Viðburðir hennar séu einatt vel sóttir enda vilji allir syngja.

„Aðalbreytingin er náttúrulega að þarna yrði píanó að stýra söngnum. Mér finnst píanóið nefnilega svo geggjað hljóðfæri. Ég get spilað með vinstri og stýrt hóp með hægri,“ segir Guðrún Árný. 

Hún hafi á tímum pirrað sig yfir því að kunna ekki á gítar enda töluvert meira vesen að dröslast með píanó hingað og þangað. Sá pirringur er ekki lengur til staðar.

Síminn stoppar ekki

Hún segir brjálað að gera eftir afléttingu samkomutakmarkana. Fyrirtæki hringi og reyni að bóka hana í gleðskap. Yfirleitt sé hún bókuð á óskatímanum en hún finni lausn á því. Suma daga sé hún með þrjú eins og hálfs tíma gigg. Hún viðurkennir að úlnliðirnir séu aðeins þreyttir, en kveinkar sér ekki.

„Ísland er að missa vitið, á geggjaðan hátt,“ segir Guðrún Árný hlæjandi. 

„Allir eru svo hamingjusamir og ánægðir,“ segir hún og vísar til skemmtiþorstans eftir heimsfaraldurinn.

Hún hefur verið í „sing a long“ bransanum í fjögur ár. Hún hefur lítið auglýst sig að eigin sögn. Fólk virðist dreifa fagnaðarerindinu um skemmtilega kvöldstund þar sem hún spilar og fólkið syngur.

Með tengingu út í Heimaey

Aðspurð hvort hún einbeiti sér að íslensku eða erlendu efni segist hún vera alæta á tónlist.

„Ég er með þann hæfileilka að ef ég heyri lag þá get ég yfirletit spilað það. Ég spila óskalög fólks á staðnum, er ekki með neinn ákveðinn lagalista. Ég hef aldrei spilað sama listann tvisvar. Fólkið fær það sem það vill.“

Árni Johnsen, Róbert Marshall og Ingólfur Þórarinsson, síðustu þrír stjórnendur Brekkusöngsins, eru allir ættaðir frá Eyjum. Víst er að margur Eyjamaðurinn vill að heimamaður stýri söngnum.

„Fósturfaðir minn, uppeldisfaðir, já bónusfaðir, hann er frá Vestmannaeyjum. Ég söng alltaf Eyjuna mína fyrir ömmu mína, mömmu hans. Það er þeirra lag. Ég vil meina að ég þekki öll þessi góðu eyjalög því ég tók lögin með fólkinu hennar.“

Færi létt með giggið

Guðrún Árný segist aðspurð ekki ætla að skorast undan áskorun um að troða upp í Eyjum.

„Ég færi létt með þetta gigg,“ segir hún full sjálfstrausts. 

„Þetta er styttra gigg en ég er að spila venjulega. Ég hef alveg sjálfstraust í það og þakklát yrði ég,“ segir Guðrún Árný sem treður upp í Keiluhöllinni á föstudaginn og hlakkar mikið til enn einnar kvöldstundarinnar með söngelskum Íslendingum.