Heimilisofbeldi þrífst í skjóli þagnarinnar

Því miður hef ég ekki heyrt nægilega umræðu um heimilisofbeldi í samfélaginu eða í fjölmiðlum, hún þarf að vera meiri. Það þarf fræðslu um heimilisofbeldi í skólum og í samfélaginu öllu. Það er svo margt sem við vitum ekki um það og svo margt sem er í felum. Heimilisofbeldi er nær okkur en við höldum. Það kemur fram í ólíkum myndum, líkamlegu ofbeldi, vanrækslu, andlegu- og kynferðislegu ofbeldi. Ég hef horft upp á heimilisofbeldi, vitað um manneskjur sem hafa lent í því og einnig hef ég lent í flestum þáttum þess sjálf.

Mannneskjur sem lenda í heimilisofbeldi finnst þær vera óverðugar, eiga það skilið, vera sökudólgurinn, standa í þessu einar og skammast sín. Finnst þær ekki getað talað við neinn og vita bara ekkert hvert þær geta leitað. Þolendur vita ekki hvort þeir eigi að tala við lögreglu, sálfræðing, lækni eða hvort þeir eigi að takast á við þetta einir. Þetta getur oft verið erfitt því manneskjan er hætt að treysta fólki og trú á almenna manngæsku hverfur. Mér fannst ég að minnsta kosti ekki geta treyst neinum.

Ég veit það í dag að það sem best hefði verið að gera hefði verið að tala við fagfólk og/eða þá sem maður treysti. Það er að segja ef þú, sem þolandi, treystir einhverjum yfir höfuð. Gallinn er hins vegar sá að þeir sem verða fyrir heimilisofbeldi ljúga líka voðalega miklu um áverkana og andlega líðan vegna þess að þeir skammast sín. Ég gerði það alltaf. Ég varði gerendurna og þagði yfir því sem var að gerast. En í dag sé ég eftir því að hafa ekki sagt frá, því ég mun aldrei almennilega jafna mig á þessu ofbeldi sem ég varð fyrir. Ég leitaði mér ekki hjálpar því að ég skammaðist mín og fannst ég eiga þetta skilið.

Það var engin fræðsla um heimilisofbeldi á þeim tíma sem ég var að ganga í gegnum það og enn í dag finnst mér ekki nógu mikil fræðsla eða umræða um þetta málefni. Fræðsla þarf að vera almenn, aðgengileg úti í samfélaginu og í skólakerfinu. Það er ótrúlegt hversu ungt fólk getur verið sem verða þolendur. Heimilisofbeldi er nær okkur en við höldum og það er meira að segja möguleiki á að þú hittir manneskju á hverjum degi sem lifir við heimilisofbeldi en þú veist bara ekki af því. Það getur verið einhver sem þér þykir vænt um.

Til að breyta þessu þarf ekki bara að virkja sérfræðinga, við sjálf þurfum líka að miðla okkar reynslu til annarra og fræða börnin okkar. Sýna fólki fram á að það sé í lagi að koma fram og segja frá, án þess að vera dæmd, óháð stöðu, aldri eða kyni. Að þú standir ekki ein/einn í þessu. Heimilisofbeldi er mjög alvarlegur glæpur og hefur áhrif á þig allt þitt líf. Ef þú veist um eða hefur heyrt um einhvern sem hefur lent í heimilisofbeldi, taktu af skarið og talaðu við viðkomandi og hjálpaðu honum eftir fremsta megni og ef þú treystir þér ekki til þess, leitaðu til fagmanna. Það hjálpar mikið að vita að maður er ekki einn. Ég hélt ég væri ein og hefði engan og vil ekki vita af neinum þarna úti sem hefur lent í heimilisofbeldi og finnst hann vera einn. Þú getur haft áhrif! Vertu til staðar og reyndu að afla þér upplýsinga um heimilisofbeldi, merkin og áhrif þess svo þú þekkir það og getir hjálpað.

Mundu líka, hvort sem þú ert þolandi eða aðstandandi, láttu vita af þér.