Dagbók Bents: Það sem útlendingar meina þegar þeir segjast vilja heyra íslenska tónlist

Þetta var byrjað áður en ég vissi af.

Frid er að spila á Canopy/Geira Smart og hljómar eins og blanda af Norah Jones og The Weeknd. Viðeigandi fyrir stað sem er í raun Hilton Hótel en heitir eftir andkapitalískum textum Spilverks Þjóðanna (Sirkús Geira Smart). Hér er allt að vega salt. Það eru myndir af gamla Hjartagarðinum á veggnum eins og þetta sé Ground Zero í New York. Það er án djóks kona hér í ruggustól að rugga sér í takt við væbið. Maggi Legó labbar framhjá og fellir tár.

En þetta er besti happy hour í bænum og ég er að fíla Frid.

Ég ætlaði að kíkja á Nínu í Exódus og kaupa mér buxur sem passa á þrjá, en sá að þar hefur helsti pönkari Íslands, Ásgeir Kolbeins, opnað veitingastað. Punk.

Íslenski hesturinn hefur aldrei verið jafn glæsilegur og þegar hann lá blóðugur á disknum mínum. Dauði margra hluta.

Mjög góður matur.

Á formlegri opnunarhátíð Iceland Airwaves voru byttur, snittur og Ísi með ræðu.

Hann djókaði með að vinnan hans væri aðallega að neita fólki um aukamiða. Hann var sá eini sem flissaði enda salur fullur af fólki sem saknaði plús-einsins síns.

Dagur B. hendir líka í ræðu og er kominn með einhvern John Cleese hreim, var hann ekki með amerískan í fyrra? Allavega, Kælan mikla er að byrja.

Kælan mikla eru geggjaðar. Þær hljóma bæði ógeðslega nútímalega og passlega gamaldags, minna mig á Grýlurnar.

Salurinn er troðfullur, ég held að þetta sé það sem útlendingar meina þegar þeir segjast vilja heyra íslenska tónlist.

Þegar söngkonan talar á milli laga hljómar hún eins og blanda af Björk og píunni sem seldi baðvatnið sitt. Sorrí með mig.

Ég bruna með rafskútu á næsta stað, manni líður eins og töffara á þessum græjum þó maður viti að það er ekki satt. Hopp virka öruggari en Zolo eru með betri bremsur. Prófið þetta.

Á Hard Rock er IamHelgi að spila. Hann er annar helmingur Úlfs Úlfs og djókar með að sakna Arnars en ég sé að hann meinar það. Miðað við músíkina reiknaði ég með því að hann væri dansandi eins og Chris Brown eða Júlí Heiðar á sviðinu, en þegar ég kem nær sé ég að hann er í skyrtu og með gítar í ól. Ég fæ kvíðakast og minnist þess að Valdimar var einu sinni hiphop líka. Rokk má ekki stela okkar bestu mönnum.

Ég tel fimm svefnpurkur á Kex. Ceasetone er að spila tónlist sem ég kýs að kalla Mission Impossible músík, þannig að þær dreymir örugglega spennandi drauma. Þetta er náttúrulega hostel og á hostelum eru alltaf nokkrir hrjótandi í lobbíinu.

Þessi hörkuspennandi tónlist er ekki að gera góða hluti fyrir kvíðann minn þannig að ég hleyp eins og Tom Cruise niður á Prik.

Prikið er ekki formlegur Airwaves staður í ár en Countess Malaise hefði auðvitað átt að spila á hátíðinni. Þetta er nákvæmlega stöffið sem Airwaves er hannað fyrir; töff, sexí og lúmskt marketable.

Neðri hæðin er stöppuð eins og kássa og það er greinilega komin helgi sama hvað dagatalið segir.

Niðurstaða:

Skrópaðu í vinnunni, fáðu þér sjúss, flúr og Airwaves-band. Því eins og útvarpsstöðin Mono 87,7 verður þetta búið áður en þú veist af. 

Keep it 3000 eins og Þröstur.