Haggis, viskí og sveitt þjóðlagatónlist

„Skotar standa nær okkur Íslendingum en marga grunar. Skotar eru ekki Englendingar og ég fann mjög sterkt þegar ég bjó í Skotlandi hversu ólíkar þessar þjóðir eru og ég er ekki hissa á áhuga margra þar að skilja sig frá Breska heimsveldinu. Skotar eru eins og Englendingar með Skandinavíukryddi. Þannig að okkur þótti það einsýnt að við yrðum að styðja við þessa bræður okkar og systur með þessum hætti,“ segir Arnar Eggert Thoroddsen, blaðamaður, tónlistarfræðingur og listrænn stjórnandi skoskrar menningar­hátíðar sem verður haldin á Kexi hosteli dagana annan og þriðja febrúar.

Þetta er í sjötta sinn sem hátíðin er haldin á Kexi og er hún haldin bæði til heiðurs Skotum og þjóðskáldi Skotlands, Robert Burns, en afmælisdagur hans er 25. janúar – í Skotlandi er haldið upp á það á svokallaðri Burns-nótt. Á boðstólum verður skoskur matur og drykkur; haggis, lambakássa úr Hálöndunum og að sjálfsögðu viskí. Ljóðlist og tónlist verða í hávegum höfð en skoska sveitin Dosca mun spila fyrir dansi.

„Þetta er annað árið í röð sem ég er listrænn stjórnandi og ég sé um að bóka inn hljómsveitir og búa til almenna, skoska stemningu. Pælingin með bandinu í fyrra (Daimh) var að fá ungt og „svalt“ fólk en samt með ræturnar og þjóðlagatónlistina á hreinu. Í ár göngum við enn lengra með Dosca. Kornungir strákar frá Glasgow, margverðlaunaðir, þekkja arfinn inn og út en framreiða hann með adrenalíni og svita,“ segir Arnar Eggert sem bjó í Skotlandi þar sem hann var í námi og skrifaði mastersritgerð um skoska tónlist og tengingu hennar við skoska þjóðarsál.

„Skotarnir elska haggis og allt þetta Skotadæmi. Það get ég staðfest. Allir sem vettlingi geta valdið fara í þessi kilt á hátíðisdögum og tónlistarþekking og næmi er mjög algengt. Það er eins og fólk fæðist með sekkjapípur eða fiðlu í hendinni, sérstaklega í Hálöndunum sem ég heimsótti stundum.

Persónulega hef ég verið heillaður af Skotlandi frá því að ég man eftir mér, ég hlýt eiginlega að hafa verið Skoti í fyrra lífi, dó mögulega í örmum Williams Wallace. Þegar ég heyrði í sekkjapípunum á Princes Street, nýkominn til Skotlands fyrir fimm árum, vissi ég að ég var kominn heim. Og það verður gaman að fá fleiri „heim“ til Skotlands þessa daga á Kexi.“