Verð ég að hafa sömu skoðun og þú?

Öll erum við einstaklingar með huga og hjarta, myndum okkur skoðanir á flestum hlutum í lífinu af því að við erum þátttakendur í því. Mjög eðlilegt og þroskandi.

Þegar ég var unglingur, þorði ég ekki að hafa eigin skoðun á hlutum, til að verða ekki út undan. 

Ég hafði nefnilega trú og skoðanir á ýmsu sem hlegið var að. Þannig að ég kaus að fljóta með fjöldanum. 

Vont að verða óvinsæll vegna skoðana sinna.

Með þessari ákvörðun, týndi ég sjálfri mér. Ég var bara ein af fjöldanum og sagði já eða nei eftir því sem fólki fannst og fylgdi þeirra skoðunum.

En svo tók ég ákveðið skref þegar ég var 25 ára og þá breyttist allt.

Nú vildi ég hafa mínar eigin skoðanir hvað sem öðrum fannst. Þótt það færi gegn skoðun þess, þá fór ég að tjá mig um það sem ég trúði að væri rétt eða rangt. 

Í kjölfarið upplifði ég þvílíkt frelsi, hver ég var, fann sjálfa mig, varð sjálfsörugg og sjálfsímyndin óx.

Af hverju er ég að skrifa þetta? 

Í fyrsta lagi vegna þess að ég held að það séu margir í þessum sporum sem ég var í einu sinni. Þora ekki að tjá sig af ótta við fjöldann og verða þar af leiðandi svolítið týnd og samþykkja jafnvel hluti gagnstætt innri sannfæringu.

Ég hvet fólk til að vera það sjálft, mynda sér skoðanir frá þeirra eigin veru, ekki annarra. Skoða lífið með sínum eigin augum ekki í gegnum annarra.

Í öðru lagi vegna þess að ég les oft í fjölmiðlum hér og þar að ef einhver hefur aðra skoðun en annar, þá verður oft þvílíkt orðastríð og miður fagurt. 

Ég í rauninni gapi stundum! 

Fólk getur orðið svo orðljótt og dæmandi að stundum langar mig til að gráta!

Það er kannski ástæðan fyrir því að stundum þorir fólk ekki, vill ekki eða hreinlega nennir ekki að standa í því að tjá sig. 

Vill forðast það, að lenda í orðljótum sennum þar sem fólk er í rauninni að fara fram á, að skoðun þess sé rétt og ef annað fólk hefur annað að segja þá eru þau bara eitthvað skrýtin eða út úr korti.

Mér finnst gaman að ræða við fólk um lífið og tilveruna. Ég verð ekkert reið eða ill yfir því að aðrir hafi aðrar skoðanir en ég. Það gerir umræður oft lifandi og skemmtilegar.

Við skulum forðast að vera eins og lítil börn sem verða oft reið þegar foreldrar samþykkja ekki það sem þeim finnst vera rétt eða rangt. 

Taka svo frekjuköst því að þau höndla það ekki.

Vonandi getum við talað saman í friði og sátt þótt við séum ekki alltaf sammála og verið fyrirmynd fyrir yngri kynslóðirnar, hvernig bregðast skuli þegar við erum ósammála.