Að eldast í borginni okkar, Reykjavík

Mikið hefur verið rætt um eldri borgara undanfarin misseri. Fram hefur farið umræða um hvað varðar atvinnutækifæri eldri borgara og kjör þeirra, en þá ekki hvað síst hvað framtíð þeirra snertir sem eru að eldast í Borginni.

Fyrir nokkrum árum var Félag eldri borgara stofnað (FEB) með það að markmiði að vekja athygli á eldri borgurum í samfélaginu og kjörum þeirra. Stór þáttur í starfsemi félagsins er að gera eldri borgurum kleift að hittast og sinna áhugamálum sínum, t.d. ganga saman, ferðast, stunda líkamsrækt og skapandi skrif svo eitthvað sé nefnt. Öll starfsemi félagsins miðar að því að hvetja eldri borgara til að lifa lífinu af áhuga og vera þátttakandur í lífinu. Fyrir nokkru var Grái herinn stofnaður; samtök eftirlaunaþega sem hvetja eldri borgara til áframhaldandi þátttöku í samfélaginu.

Þegar við ræðum um þá sem eru að eldast er okkur tamt að setja alla eftirlaunaþega undir einn hatt og tala einungis um eldri borgara. Það er mjög mikilvægt að skilgreina aldur eftirlaunaþega,  þ.e. frá 67 – 80 ára eða frá 80 ára og eldri, því himinn og haf skilur fólk að á þessu aldursbili. Heilsa fólks eftir 67 ára aldur er oftar en ekki góð, því það að eldast er í sjálfu sér ekki sjúkdómur. Fyrstu 10 árin a.m.k. eftir að eftirlaunaaldri er náð er fólk ennþá í fullu fjöri, eins og sagt er, og tilbúið til að sinna hinum ýmsu verkefnum í samfélaginu, ef eftir því er spurt. Eins og áður sagði er eitt af markmiðum eldri borgara að lifa lífinu lifandi og taka þátt í samfélaginu eins lengi og kostur er.  

Það er mjög mikilvægt fyrir eftirlaunaþega að eiga val, til dæmis um búsetuúrræði. Gjarnan er talað um að allir eftirlaunaþegar vilji búa sem lengst heima. Að mínu mati er þetta mantra sem hefur verið kyrjuð af miklum móð undanfarin ár. Margir eftirlaunaþegar búa einir, en myndu kjósa að búa í félagi við aðra, ef það væri í boði. Þegar búsetu eftirlaunaþega ber á góma er oftast er talað um hjúkrunarheimili. Á hjúkrunarheimilum búa aldraðir veikir einstaklingar sem þurfa umönnun allan sólarhringinn, en það er tiltölulega lítill hluti eftirlaunaþega sem þurfa að nýta þetta úrræði og þá ekki fyrr en seinna á ævinni. Þeir eru mun fleiri sem þurfa, og myndu vilja búsetuúræði eins og þjónustuíbúðir eða dvalarheimili stæði það til boða.

Enginn er eyland er oft sagt, því öll þurfum við á félagsskap og umhyggju að halda allt frá fæðingu, og þá ekki hvað síst eftir langa ævi og þjónustu við samfélagið. Ég hvet Reykjavíkurborg, borgina okkar, að skoða málefni eldri borgara og aldraðra frá nýjum sjónarhóli, okkur öllum til velfarnaðar.