Hvers á flóttamaður að gjalda?

Hvernig má það vera að Íslendingar sem telja sig friðelskandi þjóð sem styðja mannréttindasáttmála Sameinuðu þjóðanna, skuli láta það viðgangast að senda hvern hælisleitandann á fætur öðrum úr landi út af reglugerð. Dyflinnarreglugerðin gerir ráð fyrir að allir flóttamenn verði skoðaðir í fyrsta landinu sem þeir koma til. Á Íslandi eru hælisleitendur látnir bíða svo árum skiptir áður en komið er að þeim punkti að vísa þeim til upprunalandsins. Á meðan hefur sumt þetta fólk komið sér fyrir, fengið jafnvel kennitölu og atvinnuleyfi.

Sumir eru farnir að vinna og laga sig að háttum landsmanna. Það fer að fæðast von um að hér sé þeirra heimili, þeirra líf en þá kemur íslenska kerfið í sínum silagangi og segir: Nei, þú hefur ekki fengið efnismeðferð hjá okkur og þú færð hana ekki. Þú þarft að fara í fyrsta landið sem þú komst til á flóttanum og fá þar efnislega skoðun, síðan geturðu komið aftur og athugað hjá okkur. Hvað hefur þetta landflótta fólk þurft að þola fram að þessu?

Satt að segja skammast ég mín fyrir að vera Íslendingur og koma svona fram við útlendinginn. Það eru margir sem hnýta í Gamla testamentið en þar er talað betur um réttindi útlendingsins en á Íslandi.

„Þegar aðkomumaður dvelur hjá ykkur skuluð þið ekki sýna ójöfnuð.“ (3. Mós. 19:33).

Til að skilja alvöru málsins set ég stundum sjálfa mig í spor flóttafólksins, eða börnin mín. Að horfa á kerfið okkar og móttöku Íslendinga á flóttafólki vekur upp sterka réttlætiskennd. Það höfum við líka séð hjá fjölda Íslendinga sem mótmæltu brottvísun albönsku fjölskyldunnar úr landi, Paul Ramses um árið o.s.frv.

Ég fékk tækifæri til að kynnast Ramses fjölskyldunni í gegnum vináttuverkefni Rauðakrossins og hef ég góðfúslegt leyfi að segja frá því. Það hefur verið gleði fyrir mig að fá að víkka sjóndeildarhringinn í gegnum líf þeirra. Taka þátt í sigrum þeirra og tapi og sjá hvernig Paul og Rosmary leggja sitt á vogarskálarnar í heimsþorpinu með fyrirtæki sínu að reisa leik- og barnaskóla í fátæku þorpi í Kenýu. Blessun þess að þau hafa fengið ríkisborgararétt hér auðgar Íslendinga og fátæk börn í Keníu.

Á borgarafundi í Hafnarfirði í vetur um málefni innflytjenda lagði Paul Ramses það til að þjóðarbrotin myndu vera með fjölmenningardag í Hafnarfirði og er unnið að undirbúningi þess. Með fjölbreyttri kynningu munu þau auðga og gleðja bæði sig og landann.

Skrif mín eru viðbragð við enn einni brottvísun þjáðra flóttamanna sem Fréttablaðið greindi frá 7. mars 2016. Hjónin Tsegay og Abraha hafa í mörg ár verið á flótta bæði saman og aðskilin. Þau eru að byrja að gróa sára sinna í skjóli friðsældar á Íslandi. Konan er þunguð með áhættumeðgöngu og nú á að senda þau til Ítalíu. Hvar er mannúð okkar Íslendinga? Þetta má ekki við svo búið standa. Ég kalla eftir nýju verklagi og stefnu í málefnum hælisleitenda og það strax.