Gamalt fólk borgar fyrir sig sjálft Guðrún Ágústsdóttir skrifar 5. apríl 2016 07:00 Mikið er talað um að gamalt fólk sé byrði á samfélaginu. Einkum er rætt um þann ægilega vanda sem blasi við í framtíðinni. Rætt er um að eftir nokkra áratugi verði helmingur þjóðarinnar að vinna fyrir hinum helmingnum. Helmingurinn af þeim helmingi sem eftir er eru börn og unglingar og engum hefur dottið í hug að innleiða barnaþrælkun eða að skera niður við skólakerfið af því að unga fólkið sé svo fjölmennt. Það er eðlilegt í siðuðu samfélagi að búa vel að ungu fólki, börnum og unglingum og að aðstoða yngstu fjölskyldurnar af stað í lífinu með barnabótum og húsnæðisstuðningi, leikskólum og grunnskólum. Engum dettur í hug að tala um unga fólkið sem vandamál eða byrði á samfélaginu. Öðru máli gegnir um aldraða. En það er nefnilega líka rangt að tala um aldraða sem byrði. Það er í fyrsta lagi af því að aldraðir hafa flestir unnið fyrir sér með langri starfsævi og hafa borgað skatta og skyldur til samfélagsins. En það er í öðru lagi vegna þess að aldraðir hafa lagt fyrir í lífeyrissjóði hluta af tekjum sínum. Þeir hafa sparað til elliáranna. Og þeir hafa ekki aðeins sparað til þeirra ára þegar þau eru frísk og heil heilsu. Þau greiða líka fyrir vistun á heimilum fyrir aldraða með lífeyrinum sínum. Lífeyrissjóðirnir eru með sterkustu stofnunum okkar þjóðfélags. Nú orðið er oft talað illa um lífeyrissjóðina. Það er rangt og það er hættulegt. Ef við tölum niður og veikjum lífeyrissjóðina værum við einmitt að auka á skattgreiðslur annarra í samfélaginu. Tengdamóðir mín er 92 ára. Hún eignaðist átta börn. Hún hafði á sl. ári 1,4 millj. kr. í lífeyri frá lífeyrissjóðum en hún komst ekki út á almennan vinnumarkað, vann lengi við ræstingar, fyrr en hún varð orðin hálffimmtug. Til viðbótar þessum 1,4 milljónum sem hún borgar sér sjálf greiddi Tryggingastofnun 1,1 millj.kr. Alls 2,5 millj.kr. Af þessum 2,5 millj.kr. alls greiddi hún svo 400 þúsund í skatta – eða 4/11 af því sem ríkið borgaði henni eða 36% af því sem ríkið borgaði henni. Nú er hún á hjúkrunarheimili og greiðir kostnaðinn við það að verulegu leyti af sínum lífeyri. Það er rangt að tala um þetta fólk sem byrði. Það bjó til þjóðfélagið sem við lifum í. Viltu birta grein á Vísi? Kynntu þér reglur ritstjórnar um skoðanagreinar. Senda grein Birtist í Fréttablaðinu Mest lesið Óútskýrð veikindi skipstjóra um nótt Kristinn Hrafnsson Skoðun Reykjavík töluð niður svo hægt sé að selja eignir hennar Bjarnveig Birta Bjarnadóttir Skoðun Einföldum líf barnafjölskyldna Eydís Inga Valsdóttir Skoðun Um rekstur Reykjavíkurborgar 2025 Birgir Björn Sigurjónsson Skoðun Excel sér ekki barnið sem bíður Anna Kristín Jensdóttir Skoðun Halldór 09.05.2026 Halldór Samgöngur fyrir börn Stein Olav Romslo Skoðun Sjálfstæðisflokkur ver ofurþéttingu við Birkimel Karólína Jónsdóttir Skoðun Það er ekki spurning hvort – heldur hvenær Arnar Helgi Lárusson Skoðun Lítil skítseiði Hrafn Jónsson Skoðun Skoðun Skoðun Woke – rétttrúnaður og refsivöndur Sigfús Aðalsteinsson skrifar Skoðun Hvers virði er mannúð í Garðabæ? Þuríður Jónsdóttir skrifar Skoðun Mennt er máttur í Garðabæ Almar Guðmundsson,Sigríður Hulda Jónsdóttir skrifar Skoðun Gaman að vera gamall í Garðabæ Hreiðar Þór Jónsson skrifar Skoðun Fjölskylduvænn Garðabær: Innleiðum sumarfrístund Finnur Jónsson skrifar Skoðun Nokkur orð um kosningar Ástríður Jóhannesdóttir skrifar Skoðun Menningar- og listaskrifstofa Reykjavíkurborgar Sverrir Páll Einarsson skrifar Skoðun Mjög mikilvæg fullyrðing Haukur Þorgeirsson skrifar Skoðun Um þagnir, vald og rammana sem við smíðum Sigurður Árni Reynisson skrifar Skoðun Endar Fáskrúðsfjörður sem brothætt byggð? Arndís R Magnúsdóttir,Gunnar Geir Kristjánsson skrifar Skoðun Hvert stefnir menningin? Elsa María Guðmundsdóttir skrifar Skoðun Seltjarnarnes þarf uppbyggingu sem skilar árangri Kristinn Ólafsson skrifar Skoðun Ætti sumarstarf frístundaheimila að vera hluti af grunnþjónustu sveitarfélaga? Gísli Ólafsson skrifar Skoðun Bætum þjónustu við fatlað fólk í Garðabæ Ragnheiður Hergeirsdóttir skrifar Skoðun Örlög Kópavogsmódelsins Sigrún Ólöf Ingólfsdóttir skrifar Skoðun Einföldum líf barnafjölskyldna Eydís Inga Valsdóttir skrifar Skoðun Ísland verði hluti af evrópsku sambandsríki Hjörtur J. Guðmundsson skrifar Skoðun Samgöngur fyrir börn Stein Olav Romslo skrifar Skoðun Milli vonar og vanrækslu: Hin raunverulega valkreppa í Reykjavík Sigurður Sigurðsson skrifar Skoðun Erindi Miðflokksins er mikilvægt Helgi Áss Grétarsson skrifar Skoðun Garðabær: Menning, umhverfi og lífsgæði fyrir okkur öll Sveinbjörg Vilhjálmsdóttir skrifar Skoðun Það er og verður gott að búa í Kópavogi Kristinn Jakobsson skrifar Skoðun Sterk velferð fyrir fólk í Kópavogi Björg Baldursdóttir skrifar Skoðun Íþróttahúsið við Strandgötu - hjarta öflugs íþróttastarfs Erla Björg Hafsteinsdóttir skrifar Skoðun Aldursvæn samfélög – verkefni nýrra sveitarstjórna Halldór S. Guðmundsson skrifar Skoðun Það er ekkert „við og þið“, aðeins eitt samfélag Viðar Marinósson skrifar Skoðun Athugasemdir við villandi samanburði Viðskiptaráðs um sorphirðu Guðmundur B. Friðriksson skrifar Skoðun Óútskýrð veikindi skipstjóra um nótt Kristinn Hrafnsson skrifar Skoðun Keldnaland steinsteypt excelskjal Katrín Haukdal Magnúsdóttir skrifar Skoðun Reykjavík getur verið þorpið sem við þurfum öll á að halda Viðar Gunnarsson skrifar Sjá meira
Mikið er talað um að gamalt fólk sé byrði á samfélaginu. Einkum er rætt um þann ægilega vanda sem blasi við í framtíðinni. Rætt er um að eftir nokkra áratugi verði helmingur þjóðarinnar að vinna fyrir hinum helmingnum. Helmingurinn af þeim helmingi sem eftir er eru börn og unglingar og engum hefur dottið í hug að innleiða barnaþrælkun eða að skera niður við skólakerfið af því að unga fólkið sé svo fjölmennt. Það er eðlilegt í siðuðu samfélagi að búa vel að ungu fólki, börnum og unglingum og að aðstoða yngstu fjölskyldurnar af stað í lífinu með barnabótum og húsnæðisstuðningi, leikskólum og grunnskólum. Engum dettur í hug að tala um unga fólkið sem vandamál eða byrði á samfélaginu. Öðru máli gegnir um aldraða. En það er nefnilega líka rangt að tala um aldraða sem byrði. Það er í fyrsta lagi af því að aldraðir hafa flestir unnið fyrir sér með langri starfsævi og hafa borgað skatta og skyldur til samfélagsins. En það er í öðru lagi vegna þess að aldraðir hafa lagt fyrir í lífeyrissjóði hluta af tekjum sínum. Þeir hafa sparað til elliáranna. Og þeir hafa ekki aðeins sparað til þeirra ára þegar þau eru frísk og heil heilsu. Þau greiða líka fyrir vistun á heimilum fyrir aldraða með lífeyrinum sínum. Lífeyrissjóðirnir eru með sterkustu stofnunum okkar þjóðfélags. Nú orðið er oft talað illa um lífeyrissjóðina. Það er rangt og það er hættulegt. Ef við tölum niður og veikjum lífeyrissjóðina værum við einmitt að auka á skattgreiðslur annarra í samfélaginu. Tengdamóðir mín er 92 ára. Hún eignaðist átta börn. Hún hafði á sl. ári 1,4 millj. kr. í lífeyri frá lífeyrissjóðum en hún komst ekki út á almennan vinnumarkað, vann lengi við ræstingar, fyrr en hún varð orðin hálffimmtug. Til viðbótar þessum 1,4 milljónum sem hún borgar sér sjálf greiddi Tryggingastofnun 1,1 millj.kr. Alls 2,5 millj.kr. Af þessum 2,5 millj.kr. alls greiddi hún svo 400 þúsund í skatta – eða 4/11 af því sem ríkið borgaði henni eða 36% af því sem ríkið borgaði henni. Nú er hún á hjúkrunarheimili og greiðir kostnaðinn við það að verulegu leyti af sínum lífeyri. Það er rangt að tala um þetta fólk sem byrði. Það bjó til þjóðfélagið sem við lifum í.
Skoðun Endar Fáskrúðsfjörður sem brothætt byggð? Arndís R Magnúsdóttir,Gunnar Geir Kristjánsson skrifar
Skoðun Ætti sumarstarf frístundaheimila að vera hluti af grunnþjónustu sveitarfélaga? Gísli Ólafsson skrifar
Skoðun Milli vonar og vanrækslu: Hin raunverulega valkreppa í Reykjavík Sigurður Sigurðsson skrifar
Skoðun Íþróttahúsið við Strandgötu - hjarta öflugs íþróttastarfs Erla Björg Hafsteinsdóttir skrifar
Skoðun Athugasemdir við villandi samanburði Viðskiptaráðs um sorphirðu Guðmundur B. Friðriksson skrifar