Umbúðaruglið

Í gær fór ég í ónefnda matvörubúð að versla. Ef maður vill sniðganga allar óþarfa umbúðir og sérlega úr plasti þá er maður í vanda. Kjöt og fiskur fæst einungis í plastbökkum og þá í því magni sem hentar alls ekki einstaklingum. Hvað varð af kjötborðunum þar sem maður gat valið sér eitt kjötstykki og ákveðið auk þess hvort maður vildi fá það „bara“ í litlum plastpoka í staðinn fyrir allar þessar óþörfu umbúðir?

Við kassann ofbýður mér í hvert skipti hversu margir kaupa plastpoka til að setja vörurnar í. Burtséð frá því hvað það mætti spara mikinn pening yfir árið með því að sleppa því þá eru Íslendingar að nota fleiri milljónir af plast-innkaupapokum á ári. Og plastið er hundruð ára að eyðast. Það eru til litlir og nettir fjölnotapokar sem fást meira að segja ókeypis á mörgum stöðum, til dæmis í Sorpu. Og ef menn gleyma þeim heima (ég er alltaf með slíkan í töskunni minni) þá er hægt að fá sér pappakassa í búðinni sem fer svo í bláu tunnuna. Einnig getur maður verið með góðan kassa í bílnum sínum til að raða vörunum í.

En það sem mér fannst verst í þessari innkaupaferð var að sjá veitingastaðinn sem tengist búðinni. Þarna voru margir að fá sér hádegismat. Í boði var grillað svínakjöt og lyktin var vægast sagt freistandi þó að ég sé hætt að borða svínakjöt. (Það er efni í aðra grein.)

Ódýrara en starfsmaður í uppvaski

Afgreiðslan var þannig að allir viðskiptavinir fengu lokaðan frauðplastbakka undir þann mat sem þeir keyptu, alveg sama hvort þeir vildu borða matinn á staðnum eða taka hann með sér. Ég ímyndaði mér allt það magn af óendurvinnanlegu rusli – kannski meira en hundrað frauðplastsöskjur á hverjum degi og plasthnífapör og plastmál þar að auki. Hversu margir svartir plastpokar fara þaðan á hverjum degi í sorpið? (Ég efast um að á svona stöðum sé flokkað það sem hægt væri til endurvinnslunnar.)

Tillögur mínar til að draga úr þessu eru þannig: Ekki væri mikið mál að spyrja viðskiptavinina hvort þeir vilji borða á staðnum eða taka matinn með sér. Þeir sem vilja borða á staðnum fengju pappadisk sem er miklu nettari og efnisminni en frauðplastaskja. Þegar lengra er litið þá er spurning hvort margnota diskar og hnífapör gætu komið í staðinn fyrir einnota draslið. Það þýddi að koma upp uppþvottavél og starfsmann sem vinnur við hana – atvinnuskapandi?

En á meðan allt þetta einnota drasl er miklu ódýrara í innkaupum en starfsmaður í uppvaski þá komumst við ekki lengra í umhverfismálunum. Þarna stendur hnífurinn í kúnni: Hækka þyrfti verulega verðið á einnota umbúðum í innkaupum.

Ég þyrfti allavega að vera nálægt því að vera hungurmorða áður en ég myndi kaupa mér mat á svona „einnota matsölustöðum“.