Einkarekstur í heilbrigðis- þjónustu, framhald

Ádeila á heilbrigðiskerfið getur orðið gagnrýnanda hættuleg og leitt til uppsagnar og útilokunar. Háttvirtur þingmaður Ögmundur Jónasson sýnir mér þá virðingu í Fréttablaðinu 25. mars að nefna nafn mitt þrisvar í athugasemdum sínum við reynslu mína og gagnrýni á heilbrigðiskerfið. Ég freistast því til að koma að nokkurri leiðréttingu við orð hans og árétta eigin upplifun.

Þingmaðurinn lýsir m.a. áhyggjum af fjármálum, þar mætti hann vera fróðari. Hann lýsir því yfir að sjálfur kjósi hann fremur að fá rannsóknir á opinberri stofnun en einkastofu. Þetta gæti átt við mikilvæga röntgen- eða sneiðmyndarannsókn. Ég hlýt að upplýsa hann að gjaldtakan væri sú sama hvort sem hann vildi bíða í 3 vikur á eigin áhættu eftir að fá rannsókn á opinberri stofnun eða strax á einkastofu.

Taxtar fyrir „ambulant“ (göngudeild eða stofu) rannsóknir þ.e. án legu á spítala eru samningsbundnir og þeir sömu hvort sem slík rannsókn er gerð á einkastofu eða opinberri stofnun.

Almennt virðast menn ekki átta sig á því hversu viðamikill einkarekstur er utan spítala, þ.e. sérfræðiþjónusta lyf- og skurðlækna, og hversu mikið þetta sparar ríkinu í byggingu og rekstri húsnæðis, tækjakosti og mannahaldi.

Þingmaðurinn vitnar í upplýsingar Rúnars Vilhjálmssonar og Ólafs Ólafssonar erlendis frá um ágæti opinberrar ambulant heilbrigðisþjónustu. Það má alltaf finna erlendar rannsóknar til að styðja hvaða málflutning sem er og að virða aðrar að vettugi.

Marga þætti má tilgreina sem gæði í heilsugæslu. Meginatriði mætti telja að læknirinn hafi getað með viðtali og skoðun fengið yfirlit yfir heilsufarssögu sjúklingsins og ættarsögu sem getur gefið mikilvægar vísbendingar um áhættuþætti, án flókinna rannsókna.

Heilbrigðisþjónusta utan sjúkrahúsa, þ.e. heilsugæsla, er hér að að mestu (enn!) opinber og stíft svæðisskipt. Ég minnist þess að þegar hún var stofnsett var einn læknir ráðinn en fimm starfsmanneskjur. Forystu veitti blálitaður pólitískur kommissar.

Í molum

Í Morgunblaðinu 27. og 29. mars sl. er vandamálunum vel lýst. Það er meira en mánaðarbið eftir að fá viðtal við lækni á tiltekinni heilsugæslustöð, auglýst hefur verið eftir læknum en enginn sækir um. Reyndur læknir lýsir vel vandkvæðum og óskum heimilislækna um smærri einingar og sjálfstæði í rekstri. Þrjátíu þúsund manns vantar fastan heimilislækni, um 50 lækna vantar í starfsgreinina. Það er útbreidd óánægja lykilstarfsmanna og neytenda með núverandi kerfi.

Sem sérfræðingur á stofu spyr ég þá sjúklinga sem til mín koma um hver sé heimilislæknir til að geta sent honum læknabréf. Tíð svör hafa verið; „ég hef engan, hann er hættur, hann flutti aftur til námslands síns, enginn hefur fengist í staðinn, ég flutti í annað hverfi (í Reykjavík) og þá má ég ekki leita til fyrri heilsugæslustöðvar og míns ágæta læknis þar og ég hef ekki fengið nýjan.“

Eftir rúmlega mánaðar bið að komast í viðtal hjá heimilislækni og síðan 3ja vikna bið í rannsókn eins og þingmaðurinn kýs er ekki víst að sjúklingurinn þurfi lengur á læknisþjónustu að halda, fremur jarðbundnara úrræði.

Rúnar og Ólafur geta örugglega fundið ráðgjafa sem blessa yfir þetta ástand en þrátt fyrir ítrekaðar yfirlýsingar stjórnmálamanna um ágæti heilbrigðisþjónustunnar er hún í molum.



Hefurðu sögu að segja eða skoðun að deila? Ef svo er sendu okkur grein ásamt mynd á netfangið ritstjorn(hja)visir.is