Til­gáta um brjál­semi þjóðar­leið­toga

Þjóðarleiðtogar eru oft miklir egóistar og eru í stöðugri keppni um að vera fremstir. það er þessi keppni um að vera fremstir sem veldur brjálsemi þeirra - það kemst ekkert annað að. Sumir þeirra vita ekki afhverju þeir vilja vera þjóðarleiðtogar, þeir vita það eitt að þeir vilja vera fremstir.

Þjóðarleiðtogar eiga það til að fangelsa eða ryðja úr vegi stjórnarandstæðingum og þeim sem gætu átt til að gagnrýna þá, dómurum og blaðamönnum og stundum fara þeir í stríð. Ástæðan fyrir þessu gæti verið að þeir eru að verja þá hugmynd um sjálfa sig, um að vera fremstir og til að þessi sjálfsmynd bíði ekki hnekki, gera þeir hvað sem er. Þeir eru í raun hræddir menn að verja hugmyndina um sjálfa sig sem mikilmenni og númer eitt og ryðja þeim úr vegi sem gætu raskað þeirri hugmynd.

Rótin að þessu ástandi gæti verið lífsskoðun eins og sú, að láta engan vaða yfir sig. Í slíku lífsviðhorfi felst átök, jafnvel átakasækni (til að sanna sig) og ákveðin mikilmennskukennd, því ef enginn getur vaðið yfir viðkomandi þá hlýtur hann að vera númer eitt?

Mótefnið við þessu kann að vera "jafnaðarmennska", tilfinningaleg meðvitund, kærleikur, átakafælni og muna að fæstir eru fullkomnir?

Höfundur er pistlahöfundur.

Ensk útgáfa:

Hypothesis about the madness of national leaders

National leaders are often great egoists and are in constant competition to be in the lead. It is this competition to be in the lead that drives them crazy – there isn’t room for anything else. Some of them dont know why they want to be national leaders, they only know that they want to be in the lead.

National leaders sometimes imprison or eliminate the opposition and those who might criticize them, judges and reporters, and sometimes they go to war. The reason for this could be that they are defending that idea of themselves, of being leaders, and in order for this identity not to be damaged, they will do anything. They are really scared men defending the idea of themselves as great men and number one and get rid of those who might disturb that idea.

The root of this situation could be a view of life like, not to let anyone step on you. Such a life attitude involves conflict, even a tendency to conflict (to prove oneself) and a certain sense of greatness, because if no one can step on one, then he or she must be number one?

The antidote to this might be equality, emotional awareness, love, conflict avoidance and remembering that fewest people are perfect?

The author is a columnist.