Beilaði á geislafræðinni fyrir brimbrettin á Balí

Apríl Harpa Smáradóttir venti kvæði sínu í kross þegar hún stóð frammi fyrir að velja sér grein í háskólanum. Í stað þess að ganga um ranghala skólasvæðisins og taka þannig þátt í lífsgæðakapphlaupinu líkt og tíðkast á Vesturlöndum, sprangar Apríl um strendur Balí, brunar um á brimbretti og eyðir tímanum í jóga. Í stuttu máli er Apríl Harpa að gera akkúrat það sem skuggalega marga Íslendinga dreymir um á haustmánuðum þegar haustgolan bítur fastar og fastar.

„Ég stóð á tímamótum í lífi mínu þar sem ég var að velja mér háskólanám. Ég valdi geislafræði, enda gott nám sem myndi líklegast koma mér á góðan stað í lífinu. En þessi ákvörðun gerði mig á sama tíma svo hryllilega óhamingjusama og eftir langa umhugsun varð mér ljóst að þetta væri braut mjög fjarri mínum raunverulegu draumum,“ útskýrir Apríl Harpa og bendir á að á þessum tíma hafi hún hitt konu, sem hún hafði aldrei hitt áður sem hafði sagt við hana að hún þyrfti nauðsynlega að komast til Balí. „Ég hafði aldrei hitt þessa konu, Guðbjörgu Ósk, og hún bara horfði á mig og sagði: „Þetta skaltu gera Apríl, þú þarft að flytja til Balí.“ Mér brá, hafði aldrei hugsað út í það en einhvern veginn sá hún það bara að það væri það rétta fyrir mig. Ég var komin út einum og hálfum mánuði seinna, og vissi nákvæmlega ekkert um þennan stað. Vissi ekki einu sinni að ég væri í Indónesíu fyrr en eftir um þrjár vikur.“

Án þess svo mikið sem gúgla svæðið, stökk okkar kona af stað, lokaði augunum og fór upp í flugvél. „En ég get ekki annað sagt en það var virkilega erfitt í fyrstu. Ég upplifði mig algjörlega eina og hugsaði með mér að ég væri klárlega að gera einhverja vitleysu. Fyrsta mánuðinn langaði mig strax aftur heim. En ég minnti þá bara sjálfa mig á það hvers vegna ég var þarna og áður en ég vissi af byrjaði ég að falla fyrir eyjunni. Einmanaleikinn og óttinn var bara ógnun við þægindahringinn, sem var nákvæmlega það sem ég var að leita eftir,“ segir Apríl, sem segist ekki sjá eftir að hafa stokkið út í óvissuna, en samhliða ævintýraleitinni hefur Apríl verið í fjarnámi í mannfræði við HÍ.  „Ég reikna svo með að Suður-Afríka verði fyrir valinu næst, ég gæti hugsað mér að skrifa lokaritgerðina mína þar,“ segir Apríl Harpa hvergi nálægt því að hrista af sér ferðabakteríuna.

 „Lífið er einfaldlega of stutt til þess að fylgja draumunum sínum seinna.“