Hefur verið fullreynt að bera harminn í hljóði

„Þegar mér bauðst verkefnið var ég ekki lengi að stökkva til, það var einfaldlega aldrei spurning um annað en að vera með,“ segir Arnar Dan Kristjánsson, leikari og frönskugerðarmaður og einn eigenda Reykjavík Chips.

Fór herferðin #utmeda í loftið í gær og hefur fengið gríðarleg viðbrögð á samfélagsmiðlunum. Er sjónum beint að körlum á aldrinum átján til tuttugu og fimm ára, en algengasta dánarorsök meðal þessa hóps er sjálfsvíg. „Þetta er áleitið myndband, það smýgur beint inn í kjarnann og kemur við mann. Hér er ekkert verið að sykurhúða neitt.“

Persónan sem Arnar leikur í myndbandinu er týpa sem allir þekkja, hann er glaður, hress og iðulega hrókur alls fagnaðar í partíum. Honum gengur vel og fólk heldur almennt að hann sé með allt á hreinu. Hann á að því er virðist dásamleg uppvaxtarár og er vel settur félagslega, svo staðalímynd þunglyndissjúklingsins er hvergi nærri.

Aðspurður um hvernig hann upplifi verkefnið og hvort hann sjálfur kannist að einhverju leyti við persónuna sem hann leikur, en sjálfur er Arnar tuttugu og sjö ára, stendur ekki á svörunum: „Fyrir mér er þetta samfélagslegt vandamál, og hefur verið fullreynt að bera harminn í hljóði og nú þarf eitthvað að breytast. Það kemur fólki oftast mest á óvart að þessir einstaklingar séu að kljást við alvarlega geðsjúkdóma, og það þarf svolítið að afmá þá hugsun. Samfélag okkar er gegnsýrt af lituðum grímum, fólk er alltaf að setja upp grímur, og meikaða svoleiðis,“ útskýrir Arnar og bætir við: „En svo má samt ekki endilega ákveða að allir þeir, sem eru hressir og kátir, séu í leik. Þetta er flókið, og það sem öllu skiptir er að opna á umræðuna.“

Jákvæð undiralda í samfélaginu

„Mér finnst samt sjálfum einhver bylgja í gangi í samfélaginu, það er verið að stinga á erfiðum kýlum og ég held að Útmeða-herferðin sé að koma á réttum tíma. Það þarf að fá hlutina út,“ bendir Arnar á.

Hann segist sjálfur hafa fundið fyrir pressunni sem margir á hans aldri finna fyrir og getur hreinlega verið mörgum um megn. „Bara það að námslánin dúkki upp eða yfirdrátturinn valdi áhyggjum getur verið of mikið. Samfélagið gerir endalausar kröfur til okkar, og á ákveðnum aldri skellur á okkur ábyrgð sem mörgum reynist erfitt að höndla. Við verðum að tala um þetta allt,“ segir hann að lokum, og heldur út í daginn, þar sem hann opnar frönskustaðinn sinn: „Því menn verða víst að skapa sér tekjur.“