Konur hlaupa saman í tuttugu og fimm ár

„Þessu var upphaflega ýtt úr vör í Garðabæ, en það var Lovísa Einarsdóttir íþróttakennari sem fór af stað með Kvennahlaupið,“ segir Hrönn Guðmundsdóttir, verkefnisstjóri almenningssviðs Íþróttasambands Íslands, en í dag eru tuttugu og fimm ár frá því að íslenskar konur sameinuðust í að spretta úr spori undir formerkjum Kvennahlaupsins. „Þá voru um tvö þúsund og fjögur hundruð konur sem hlupu, á átta stöðum á landinu,“ segir Hrönn. Hefur hlaupinu vægast sagt vaxið fiskur um hrygg, en í ár hlupu fimmtán þúsund konur og á yfir áttatíu stöðum á landinu. „Einnig er hlaupið erlendis, í á bilinu tíu til fimmtán löndum, svo sem í Bandaríkjunum, Kanada og á Norðurlöndunum,“ útskýrir hún. Enn eru sömu gildin höfð í hávegum og árið 1990, en þau eru að hlaupið snúist um að konur hreyfi sig meira og njóti útiverunnar saman. Hraði og kílómetrafjöldi skipta ekki öllu máli, og er tímataka til að mynda ekki partur af stemningunni. „Kvennahlaupið er orðið að árlegri hefð hjá konum, og margar hverjar mæta með dætur sínar snemma og svo verður þetta ómissandi partur af hverju vori,“ segir Hrönn og undirstrikar að karlpeningurinn sé ekki síður velkominn. „Í ár hljóp einmitt fimmtán ára strákur með okkur og sagði frá að hann ætti bara mömmu og ömmu, svo hann langaði að vera með. Auðvitað er hann hjartanlega velkominn, ásamt öðrum karlkyns hlaupurum.“ Bolirnir sem hlauparar klæðast á ári hverju hafa á sér orð fyrir að vera afar líflegir og bíða margir hverjir spenntir á hverju ári eftir að litavalið verði kunngjört. „Upphaflega gengu konurnar í Kvennahlaupsnefndinni í Garðabæ á milli leikskóla og leyfðu börnunum að kjósa, það var ofboðslega skemmtilegt. En með stækkandi umfangi, en þetta er orðið mjög stórt batterí og gríðarlega mikið umstang sem margir átta sig ekki á, er komið svo að við veljum litinn eldsnöggt hverju sinni,“ segir Hrönn í afmælisskapi og yfir sig ánægð með hve margar konur mæti ár hvert til að hlaupa með kynsystrum sínum.gudrun@frettabladid.is