Líf með reisn

Mér hefur alltaf fundist saga Kópavogs falleg. Sagan um það þegar ríkisjarðirnar Digranes og Kópavogur voru teknar úr ábúð og þeim deilt upp í nýbýli og garðlönd í kreppunni miklu á síðustu öld. Þannig var atvinnulausu og tekjulágu fólki gefinn möguleiki á að rækta sér til viðurværis. Seinna gafst dugmiklu fólki færi á að byggja sér hús í Kópavogi þegar engar lóðir voru í boði fyrir efnalítið fólk handan við lækinn og margir lögðu í þá vegferð með viljann helstan að veganesti. Í kjölfarið fékk bærinn viðurnefnið barnabærinn og þar kom að fleiri börn innrituðust í barnaskóla í Kópavoginum en í sjálfri höfuðborginni.

Hún er líka falleg baráttusaga jafnaðarmanna en Alþýðuflokkurinn sem var stofnaður fyrstur flokka árið 1916 lagði höfuðáherslu á atvinnu og mannsæmandi húsnæði fyrir allt launafólk. Öll stefnuskrá flokksins sem þá var jafnframt verkalýðshreyfingin var um rétt allra til mannsæmandi lífs. Enn í dag er hægt að setja baráttu jafnaðarmanna í eina setningu „Jafn réttur og gott samfélag fyrir alla“. Verkamannabústaðirnir sem risu eftir að sett voru lög um verkamannabústaði eru vitnisburður um baráttu fyrir mannsæmandi kjörum. Að koma fólki úr óíbúðarhæfu húsnæði og fúakjöllurum þannig að allir gætu skapað sér og sínum gott heimili.

Nauðsynlegar úrbætur

Það getur vel verið að þeir flokkar sem nú sitja í ríkisstjórn og sem eru þeir sömu og afnámu verkamannabústaðakerfið með einu pennastriki árið 2003 hafi trúað því að nú þyrfti ekki lengur ólík búsetuform og að markaðstengd sjálfseignarstefnan væri það sem hentaði öllum. En þetta var vondur og óheillavænlegur gjörningur. Í dag getur ungt fólk ekki stofnað heimili. Það hefur ekki efni á að leigja og nær ekki að spara til kaupa. Margir þeirra sem voru búnir að koma sér í eigið húsnæði og ætluðu að komast áfram af þeim dugnaði og krafti sem áður hafði dugað hafa misst íbúðina sína.

Allir vita núna að það verða að vera til fjölþætt úrræði í húsnæðismálum svo fólk sem býr við ólíkan efnahag eigi þess kost að eignast heimili og lifa með reisn. En sumir berja ennþá höfðinu við steininn. Það höfum við séð og heyrt að undanförnu þegar við höfum fylgst með umræðunni um byggingu leiguíbúða í Kópavogi. Af hálfu stjórnvalda í bænum er ekki talað um fólk í vanda þar er bara talað um hverjir ráða.

Sveitarstjórnarkosningar eru framundan. Það er áhugavert hvernig stjórnarmeirihlutinn í Reykjavík hefur lagt allt kapp á það í skipulagsvinnu fyrir borgina að hún þjóni íbúunum betur og að í boði verði ólík íbúðaform og leiguhúsnæði fyrir þá er kjósa að leigja. Enn áhugaverðara verður að fylgjast með því í Kópavogi hvort nauðsynlegar úrbætur á leigumarkaði ná fram að ganga þar.