Ekki benda á mig Lára Óskardóttir skrifar 4. apríl 2014 14:19 Það er þekkt að fólk spyrni við fótum, er breytingar á þeirra eigin starfsumhverfi ber á góma. Fagmaður, sem hefur tileinkað sér ákveðnar leiðir að settu marki, á til að verja “sitt” finni hann að þrýst sé á hann að gera hlutina öðruvísi. Þrátt fyrir þessa mannlegu mótspyrni eru breytingar það eina sem menn geta gengið út frá sem vísu (Gary Hamel). Annað sem er alveg borðleggjandi í þessu lífi er dauðinn. Ástæða þess að ég kýs að ræða stöðu grunnskólans út frá þessum tveim óumflýjanlegu þáttum lífins er; grunnskólinn í þeirri mynd sem við þekkjum hann er komin að þolmörkum. Hann hefur ekki þróast í takt við tímann og ber ekki nafn með rentu lengur. Honum ber sem stofnun að standa undir því nafni að vera grunnstoð menntunar. Það má fara í bendingaleik en það mun ekki færa okkur neina laus. Að kenna kjaramálum kennara um, menntavísindasviði, borgarfulltrúum, foreldrum... eða hverju sem er bætir ekki stöðuna, þvert á móti. Við þekkjum merkin er kvöldar í lífi okkar mannanna. Vísindin og reynslan hefur fært okkur ýmsa vitneskju í þá veru. Aftur á móti eru merki um endalok, fyrirbæra eins og skólakerfis ekki ljós fyrr en allt er komið í kalda kol og jafnvel ekki þá. Undanfarið hefur staða grunnskólans kallað fram spurningar. Ein gæti verið; erum við komin á endastöð þess skólakerfis sem stofnað var til 1907? Mörgum þykir eflaust full djúpt í árina tekið hér. Ég tel að staðan eins og hún er í dag stærra mál en kjarabarátta, íhaldsöm aðferðafræði, staða fólks í kerfinu eða vinsældarkosningar ráðamanna. Samfélaginu er misboðið eftir niðurstöðu síðustu PISA könnunnar. Við erum metnaðarfull þjóð sem líkar ekki við að vera eftirbátar annarra. Við erum komin að ellimörkum þessa kerfis sem ólíkt mönnum kann ekki að deyja. Þess vegna er hægt að hjakka í sama farinu endalaust. Horfa í allar aðrar áttir en þær sem krefjast einhvers af okkur, því það getur reynst svo erfitt að taka á málunum. Til að snúa við blaðinu, þarf þor, ákveðni og festu. Sem krefst samvinnu kennara, skólastjórnenda, foreldra og ráðamanna. Þannig tel ég okkur hafa tekið á unglingadrykkju og þannig tel ég okkur geta byggt framúrskarandi grunnskóla.Lesendur Vísis geta sent inn greinar á ritstjorn@visir.is. Greinunum þarf að fylgja mynd af höfundi. Viltu birta grein á Vísi? Kynntu þér reglur ritstjórnar um skoðanagreinar. Senda grein Mest lesið Hversu mörg líf þarf áður en kerfið vaknar? Harpa Hildiberg Böðvarsdóttir Skoðun Treystum foreldrum Kristín Kolbrún Waage Kolbeinsdóttir Skoðun Það vex eitt blóm fyrir vestan Sif Huld Albertsdóttir Skoðun Af hverju þurfum við páska? Matthildur Bjarnadóttir Skoðun Hvað fæst fyrir skattpeningana? Stefán Vagn Stefánsson Skoðun Kosningar eða Eurovision? Þorsteinn Haukur Harðarson Skoðun Verða ríki fátæk af því að ganga í Evrópusambandið? Andrés Pétursson Skoðun Viltu vita? Gunnar Hólmsteinn Ársælsson Skoðun Sex ástæður til að segja já við ESB-viðræðum Þorvaldur Ingi Jónsson Skoðun Íþrótta- og menningarbærinn Hafnarfjörður Elín Anna Baldursdóttir Skoðun Skoðun Skoðun Treystum foreldrum Kristín Kolbrún Waage Kolbeinsdóttir skrifar Skoðun Það vex eitt blóm fyrir vestan Sif Huld Albertsdóttir skrifar Skoðun Hversu mörg líf þarf áður en kerfið vaknar? Harpa Hildiberg Böðvarsdóttir skrifar Skoðun Af hverju þurfum við páska? Matthildur Bjarnadóttir skrifar Skoðun Íþrótta- og menningarbærinn Hafnarfjörður Elín Anna Baldursdóttir skrifar Skoðun Hvað fæst fyrir skattpeningana? Stefán Vagn Stefánsson skrifar Skoðun Kosningar eða Eurovision? Þorsteinn Haukur Harðarson skrifar Skoðun Viltu vita? Gunnar Hólmsteinn Ársælsson skrifar Skoðun Dauði eða ofsakvíði? Sóley Dröfn Davíðsdóttir skrifar Skoðun Kílómetragjaldið: aukin skattheimta á þá sem minna mega sín? Júlíus Valsson skrifar Skoðun Sérhagsmunir eða almannahagur Sigurður K Pálsson skrifar Skoðun Sjálfsmynd þjóðar Steinar Harðarson skrifar Skoðun Viltu ná niður þinni eigin verðbólgu? Sveinn Ólafsson skrifar Skoðun Sex ástæður til að segja já við ESB-viðræðum Þorvaldur Ingi Jónsson skrifar Skoðun Hvenær hætta börn að rétta upp hönd? Sigurður Árni Reynisson skrifar Skoðun Þegar hljóð og mynd fara ekki saman Sigurður Eyjólfur Sigurjónsson skrifar Skoðun Hvert stefnir stríðið í Íran? Trump valdi það, en hvað tekur við núna? Jun Þór Morikawa skrifar Skoðun Beiting helmingaskiptareglunnar við fjárskipti hjóna Sveinn Ævar Sveinsson skrifar Skoðun Verða ríki fátæk af því að ganga í Evrópusambandið? Andrés Pétursson skrifar Skoðun Tækifæri til að lækka verðbólgu Marinó G. Njálsson skrifar Skoðun Eins gott að þjóðin viti ekki of mikið Jón Pétur Zimsen skrifar Skoðun Virðisaukaskattur, raunverulegur greiðandi og áhrif á samkeppnishæfni Þórir Garðarsson skrifar Skoðun Sterkari saman og til þjónustu reiðubúin Hanna Katrín Friðriksson skrifar Skoðun Hver heldur á fjarstýringunni í íslensku samfélagi? Sigurður Sigurðsson skrifar Skoðun Hvar býrðu? Ásta Þórdís Skjalddal Guðjónsdóttir skrifar Skoðun Ísland selur sig ekki sjálft – og óvissa selur ekkert Rannveig Grétarsdóttir skrifar Skoðun Föstudagurinn langi spyr: stöndum við með týndu börnunum okkar? Steinþór Þórarinsson skrifar Skoðun Lágir skattar og góð þjónusta fara saman í Kópavogi Guðmundur Jóhann Jónsson skrifar Skoðun Píeta samtökin 10 ára – samstaða um von Bjarni Karlsson skrifar Skoðun Markaðsöflin græða meðan börnin tapa Hólmfríður Jennýjar Árnadóttir skrifar Sjá meira
Það er þekkt að fólk spyrni við fótum, er breytingar á þeirra eigin starfsumhverfi ber á góma. Fagmaður, sem hefur tileinkað sér ákveðnar leiðir að settu marki, á til að verja “sitt” finni hann að þrýst sé á hann að gera hlutina öðruvísi. Þrátt fyrir þessa mannlegu mótspyrni eru breytingar það eina sem menn geta gengið út frá sem vísu (Gary Hamel). Annað sem er alveg borðleggjandi í þessu lífi er dauðinn. Ástæða þess að ég kýs að ræða stöðu grunnskólans út frá þessum tveim óumflýjanlegu þáttum lífins er; grunnskólinn í þeirri mynd sem við þekkjum hann er komin að þolmörkum. Hann hefur ekki þróast í takt við tímann og ber ekki nafn með rentu lengur. Honum ber sem stofnun að standa undir því nafni að vera grunnstoð menntunar. Það má fara í bendingaleik en það mun ekki færa okkur neina laus. Að kenna kjaramálum kennara um, menntavísindasviði, borgarfulltrúum, foreldrum... eða hverju sem er bætir ekki stöðuna, þvert á móti. Við þekkjum merkin er kvöldar í lífi okkar mannanna. Vísindin og reynslan hefur fært okkur ýmsa vitneskju í þá veru. Aftur á móti eru merki um endalok, fyrirbæra eins og skólakerfis ekki ljós fyrr en allt er komið í kalda kol og jafnvel ekki þá. Undanfarið hefur staða grunnskólans kallað fram spurningar. Ein gæti verið; erum við komin á endastöð þess skólakerfis sem stofnað var til 1907? Mörgum þykir eflaust full djúpt í árina tekið hér. Ég tel að staðan eins og hún er í dag stærra mál en kjarabarátta, íhaldsöm aðferðafræði, staða fólks í kerfinu eða vinsældarkosningar ráðamanna. Samfélaginu er misboðið eftir niðurstöðu síðustu PISA könnunnar. Við erum metnaðarfull þjóð sem líkar ekki við að vera eftirbátar annarra. Við erum komin að ellimörkum þessa kerfis sem ólíkt mönnum kann ekki að deyja. Þess vegna er hægt að hjakka í sama farinu endalaust. Horfa í allar aðrar áttir en þær sem krefjast einhvers af okkur, því það getur reynst svo erfitt að taka á málunum. Til að snúa við blaðinu, þarf þor, ákveðni og festu. Sem krefst samvinnu kennara, skólastjórnenda, foreldra og ráðamanna. Þannig tel ég okkur hafa tekið á unglingadrykkju og þannig tel ég okkur geta byggt framúrskarandi grunnskóla.Lesendur Vísis geta sent inn greinar á ritstjorn@visir.is. Greinunum þarf að fylgja mynd af höfundi.
Skoðun Hvert stefnir stríðið í Íran? Trump valdi það, en hvað tekur við núna? Jun Þór Morikawa skrifar
Skoðun Virðisaukaskattur, raunverulegur greiðandi og áhrif á samkeppnishæfni Þórir Garðarsson skrifar