Íhuga flutning vegna aðstöðuleysis

Umtalsverður aðstöðumunur er fyrir blinda og sjónskerta í Reykjavík annarsvegar og Hafnarfirði hinsvegar.

Linda Ósk Hilmarsdóttir, sjónskert, og verðandi tveggja barna móðir, flutti í Hafnarfjörðinn fyrir tæpu ári síðan. Þar fékk hún þær upplýsingar að einungis væru í boði átta niðurgreiddar leigubílaferðir fyrir hana á mánuði, í stað 60 ferða í Reykjavík.

„Við fluttum hingað fyrir tæpu ári og ég fór strax í það að kanna minn rétt. Það kom fljótt í ljós að réttur minn er ansi mikill þar sem sveitarfélagi ber að líta á sérþarfir hvers einstaklings og koma til móts við þær. Ég ætlaðist til að fá sama samning og ég var með í Reykjavík,“ segir Linda.

Eftir að hafa gengið hart á eftir rétti sínum greiðir Hafnafjarðarbær nú niður 54 leigubílaferðir í mánuði fyrir Lindu en niðurgreiðslan nemur 1.500 krónum í stað 4.000 króna niðurgreiðslu í Reykjavík. Linda greiðir 350 krónur fyrir hverja ferð, auk alls umframkostnaðar eftir að upphæðin nær 1.850 krónum.

Linda, sem býr á Völlunum í Hafnarfirði, segir þessa þjónustu sér afar mikilvæga og að það sé sjálfsagt réttindamál að fá að stjórna tíma sínum sjálf.

„Ég er með krakka, er sjómannsfrú og er aftur ólétt. Ég þarf að sækja mæðravernd, ungbarnavernd, ákveðnar þjónustur og verslanir,“ segir Linda

„Mér finnst ég vera þokkalega normal ung kona, sem tók þá ákvörðun í byrjun að lifa lífinu á frekar eðlilegan máta. En það eina sem heftir mig er að ég kemst ekki á milli staða, ég er bara með 10 % sjón og fæ ekki bílpróf. Mér finnst óþægilegt að taka strætó, því þá þarf ég að standa úti á stoppustöð, stöðva hvern strætisvagn og spyrja hann númer hvað hann er. Ég hef fengið skammir fyrir að tefja fyrir með þeim hætti.“

Sérkennileg staða

Undir þessa gagnrýni tekur Guðmundur Rafn Bjarnason, sjónskertur íbúi í Hafnarfirði.

„Ferðaþjónusta fyrir blinda, á öðrum stöðum en í Reykjavíkurborg, er svo að segja ekki fyrir hendi. Hafnafjörður var þó eina sveitarfélagið sem hefur komið að þjónustunni, og það var eftir sveitastjórnarkosningarnar árið 2006. Eftir hausthrunið mikla 2008 var þessi ferðaþjónusta skorin niður og er einungis um 20% af því sem hún var áður," segir Guðmundur, en hann starfar í miðborg Reykjavíkur og þessar átta ferðir sem í boði eru á mánuði hrökkva skammt.

Guðmundur og Linda eru sammála um að ferðaþjónusta fatlaðra henti þeim ekki, þar þurfi að panta allar ferðir með dags fyrirvara. Guðmundur starfar í banka og sé vinnutími hans oft breytilegur. Hann viti ekki alltaf með dags fyrirvara hvenær vinnudeginum er lokið.

Hann segir það vissulega hafa komið til tals að flytja fjölskylduna til Reykjavíkur vegna þessa.

„Það er auðvitað mjög sérkennilegt að með því að flytja úr sveitarfélagi sem er tíu kílómetra í burtu verði þessi mikli aðstöðumunur. Og ekki síst þegar ég horfi til þess að eldri dóttir mín erfði þennan óskilgreinda aungsjúkdóm minn, þá væri þetta vissulega mikil búbót þegar hún kemur til með að þurfa að nýta sér þessa þjónustu líka.“