Eru launþegar innan ASÍ einir bundnir af nýundirrituðum kjarasamningum?

Eins og flestum er kunnugt voru kjarasamningar undirritaðir þann 21.desember sl. Kjarasamningurinn er svokallaður aðfarasamningur sem þýðir auk launabreytinga gefur samningurinn aðilum 12 mánuði til að vinna að gerð langtímasamnings. Markmiðið er að tryggja stöðugleika í íslensku efnahagslífi og aukinn kaupmátt til framtíðar. Launahækkun er 2,8% að lágmarki kr. 8.000.

Ekki skrifuðu allir undir kjarasamninginn sem segir að ekki hafi allir verið á eitt sáttir. Undirrituð skrifaði ekki undir fyrir hönd Bárunnar, stéttarfélags á Selfossi. Ýmsar ástæður eru fyrir því.

• Niðurstaða kjarasamninga var langt frá markmiðum Bárunnar, stéttarfélags og Starfsgreinasambandi Íslands.
• Framganga Samtaka atvinnulífsins í aðdraganda kjarasamninga, skilningur og samningsvilji til hækkunar lægstu launa, ekki til staðar.
• Aðalmarkmið okkar fólks og væntingar til samninganna voru veruleg hækkun lægstu launa. Því miður ríður lægst launaða fólkið ekki feitum hesti frá þessum samningum.
• Lítið hald er í loforðum um að koma í veg fyrir hækkun vöruverðs og þjónustugjalda eins og þegar er komið á daginn.
• Samningurinn gildir ekki frá 1. desember. Á Norðurlöndunum taka nýjir samningar gildi um leið og hinir falla úr gildi. SA eru ófeimnir að vitna í hið norræna módel þegar það hentar en kannski ekki sannir í því að fylgja því eftir nema þegar kemur að hækkun í prósentum.

Nýjasta dæmið um hækkanir eru komugjöld á heilsugæslustöðvar hækkuðu um 15-20% þann 1. janúar sl. Hækkanir birgja til verslunarinnar eru 3-7% samkvæmt viðtali við Gunnar Inga Sigurðsson framkvæmdastjóra Hagkaupa. Blekið á samkomlaginu var ekki orðið þurrt svo við tölum ekki um fögur fyrirheit um stöðugt verðlag. Ráðherrar í ríkissjórn vísa hver á annann. (Kristján J. – Bjarni Ben.)

Kjarasamningurinn felur í sér ákveðið samkomulag um að „mótuð hefur verið sameiginleg og samræmd launastefna gagnvart þeim samningum sem enn eru ógerðir á samningssviði aðila. Samningsaðilar skuldbinda sig til þess að framfylgja framangreindri launastefnu á árinu 2014“.

Nú eru þegar hafnar viðræður annarra sambanda við ríki og sveitarfélög. Þar á bæ hafa menn líst því yfir að kjarasamningar milli aðildarfélaga ASÍ og SA séu ekki mönnum bjóðandi og sú prósenta komi ekki til greina. Hvar stöndum við sem semjum fyrir þá sem eru á lægstu laununum? Hvernig getum við náð samkomulagi um hækkun lægstu launa þannig að sómi verði að? Verður að gera þjóðarsátt um lægstu launin? Það hlýtur að vera skylda okkar allra að taka höndum saman og berjast fyrir því að allir geti lifað. Í kjarasamningum sem undirritaðir voru þann 5. maí sl. voru hækkanir á lægstu taxta eftirfarandi

1. 1. júní 2011             12.000 og 4,25%
2. 1. febrúar 2012        11.000 og 3,5%
3. 1. febrúar 2013        11.000 og 3,25

Í meðfylgjandi töflu er niðurstaða nýgerðra kjarasamninga ASÍ. Hækkun taxta hjá þeim lægst launuðu með skattabreytingum. Þeir sem hærri eru fá töluvert fleiri krónur.  Lægst launaða fólkið fær töluvert færri krónur en árið 2011 í nýundirrituðum kjarasamningum. Samt hefur verðlag jafnvel tvöfaldast ogekkert  lát á því samkvæmt nýjustu fréttum þó að atkvæðagreiðsla vegna samninganna sé varla hafin.

Félagsmenn á lægstu launum innan SGS eru í ca 40% tilfella á töxtum sem verða samkvæmt nýundirrituðum kjarasamningum á bilinu kr. 207.814 – 227.812. Yfirlýsingar annara sambanda eru á þá leið að ekki verði horft til þessa kjarasamnings þeir séu einfaldlega of rýrir. Skilaboð annarra sambanda eru skýr þau ætla ekki að ganga að þessu samkomulagi , eiga félagsmenn ASÍ einir að axla ábyrgð á stöðugleika  ? Er það eitthvað réttlæti?