Söfnun er góð fyrir sálina

Þótt bæði frímerki og mynt séu nánast að hverfa úr notkun er líflegt á félagsfundum safnara. Að stíga þar inn er eins og að koma á markaðstorg. Menn fletta möppum eða síðum á netinu og á borðum eru haugar af góssi til skoðunar.

Við hittumst hér vikulega. Sumir eru að selja, aðrir að skipta," segir Viðar Ottesen, fyrsti maður sem blaðamaður víkur sér að á fundi frímerkjasafnara. Hann kveðst hafa verið ástríðusafnari. „Þetta er skemmtilegt hobbý og fræðandi því það eru gefin út alls konar frímerki sem minna á atburði, tækniframfarir og staði. Sumir safna bara bílamerkjum, aðrir blómamerkjum eða einungis merkjum frá þeim tíma sem Ísland var konungdæmi."

En hvernig líður söfnurum frímerkja nú þegar notkun þeirra er mjög að minnka og engin verslun í landinu býður upp á söfnunarvörur? „Frímerki verða alltaf til og það er fullur grundvöllur fyrir að safna þeim. Nú til dags eru þau gefin út í mun minna upplagi en áður, þannig að nýleg merki geta alveg orðið verðmæt. Svo eru þau falleg," segir Viðar. Hann segir frímerki útgefin á tímabilinu 1950-1990 almennt verðlítil vegna stórra upplaga og sama sé að segja um fyrsta dags umslögin.

Endurnýja lífskraftinn daglega

„Það er ekki hægt að losna við söfnunarvírusinn og hann er bæði hollur og góður fyrir sálina," segir hinn þekkti kaupmaður Magni Guðmundsson sem rak safnarabúð á Laugaveginum um árabil. Hann kveðst hafa verið bæði í félagi frímerkjasafnara og myntsafnara frá upphafi. „Ég hef notið þess alla tíð að vera í söfnun og kringum safnara," segir hann og segir mikið um að fólk hringi í hann til að leita ráða. Telur hann mikla peninga í söfnum?

„Það geta verið peningar í mörgu. En aðallega er söfnun góð fyrir fyrir heilsuna. Safnarar endurnýja lífskraftinn á hverjum degi þegar þeir fara að dunda í sínum hlutum."

Ástríða en ekki fjárfesting

„Menn byrja oft ungir að safna frímerkjum, hætta þegar þeir stofna fjölskyldu og fara á vinnumarkaðinn en byrja aftur þegar fer að róast í kringum þá," segir Árni Gústavsson, einn fundarmanna. Spurður hvort safnið frá ungdómsárunum sé þá orðið verðmætt svarar hann: „Það fer eftir því hvað elstu frímerkin hafa verið gömul. Menn gera þetta þó mest ánægjunnar vegna. Margir fara að safna ákveðnum stimplum, til dæmis númerastimplunum því hver póststöð hafði sitt númer frá 1903 og fram um miðja öld," segir Árni sem sjálfur safnar skipspósti frá 19. öld. „Á síðustu áratugum 19. aldar voru þrjár, fjórar póstferðir á ári frá Íslandi þannig að póstmeistarinn notaði hvert tækifæri til að koma pósti frá sér, kannski með fiskibáti eða hvaða skipi sem var og skipstjóranum bar, lögum samkvæmt, að setja póstinn í land í fyrstu höfn. Þar var hann stimplaður. Svo er hægt að lesa ferðasögu bréfs eftir stimplunum." Árni kveðst eiga nokkuð stórt safn. „Ég er bara að þessu mér til gamans. Svo er þetta fræðandi. Að lesa eitthvað ákveðið út úr hlutunum og finna fróðleik um þá í bókum og á netinu."

Frímerkjasöfnun er ákveðin keppni, segir Árni. „Menn setja söfnin sín á sýningar og þar eru þau dæmd," segir hann og upplýsir að norræn frímerkjasýning verði hér á landi í vor.

Hver ákveður svo verð merkja? „Það er markaðurinn. Ef allir safna númerastimplum, eins og í dag, þá fer verðið upp, svo kannski hætta allir og þá fer það niður. Söfnun er ástríða en ekki fjárfesting. Ég held að alvöru safnarar séu ekki í þessu út af peningum."