Ræktendur þurfa að passa sig á hvítum lit

Hvítum lit á feld hunda geta fylgt alvarleg vandamál. Í grein um ræktun íslenska fjárhundsins í nýjasta tölublaði Sáms, blaðs Hundaræktarfélags Íslands, er sérstaklega varað við því að hvítur litur verði ríkjandi á hundi, að minnsta kosti helmingur hundsins ætti að hafa lit.

„Munið að hvítt er ekki litur heldur skortur á litarefni,“ segir í greininni, sem Wilma Roem, ritar. Bent er á að vandamál sem tengiast skorti á litarefni séu heyrnarleysi, blinda (blá augu) og viðkvæmni fyrir útfjólubláum geislum. „Því þurfum við að fara varlega í ræktun þegar mikið hvítt er til staðar í ræktunardýrum, sérstaklega á höfði,“ segir í greininni.

Ágúst Ágústsson, fyrrverandi formaður Deildar íslenska fjárhundsins, segir ljóst að ræktendur þurfi að gæta að litasamsetningu hunda sinna. Hann segir að jafnvel þó svo að hálfur hundurinn hafi lit, þá geti hvítur haus valdið vandamálum á borð við heyrnarleysi. „Og við viljum ekki rækta það. Ef svoleiðis hundur fer á sýningu þá er það galli,“ segir Ágúst, en bætir um leið við að slíkir hundar hafi hér lengi þekkst.

„Bændur vildu oft hafa hvítt í þeim þannig að þeir sæju þá vel í brekkunum, í stað einlits hundar sem hyrfi inn í landslagið.“

Þeir hafi þá ekki vitað að hvíti liturinn, eða litleysið, gæti valdið heyrnarleysi. Ágúst segir að þótt íslenski fjárhundastofninn kunni að hafa verið hætt komin hér á árum áður þá sé ekki svo lengur, svo fremi sem ræktendur sýni aðgát.

„Hann er náttúrulega frekar sjaldgæfur. Við erum með um 5.000 hunda í öllum heiminum,“ segir hann. Um leið sé íslenski fjárhundurinn fjölbreytilegur og hægt að rækta af honum nokkrar týpur. Hér hafi Bretinn Mark Watson snemma á síðustu öld fundið þrjár ríkjandi tegundir af íslenska hundinum. „Það voru snöggur hundur, loðinn hundur og svo minni hundur sem er talið að hafi dáið út. Þannig að núna tölum við bara um snöggan og loðinn, eða lubba og snöggan.“ olikr@frettabladid.is