Þingmenn skoði sjálfa sig

Margir hafa áhyggjur af því hve almenningur metur stjórnmálamenn lítils. Skoðanakannanir segja að um tíu af hundraði landsmanna beri traust til Alþingis. Lægri hefur prósentan ekki orðið, nema hún sé það núna, og þingmenn virðast ekki hafa áhyggjur af þessu og eru ekki reiðubúnir að endurskoða vinnubrögð sín í neinu.

Almenningur fellir sig ekki við það form að ná málum fram með illdeilum sem verða persónulegar og þjóna þeim lága tilgangi að sýna fram á hve allt sé vitlaust sem andstæðingur ber á borð. Fólk segist ekki kannast við slíkt á sínum vinnustöðum að þeir skiptist í tvennt: þá sem vinna af alúð fyrir fyrirtækið og hina sem vinna gegn því og reyna að koma í veg fyrir að ákveðin vara sé framleidd eða verk unnið. Þeim hinum síðarnefndu yrði snarlega sagt upp og þeir jafnvel beðnir um að greiða fyrirtækinu skaðabætur.

Ef við lítum til Alþingis með þetta í huga þá er ekki hægt að líkja þessu tvennu saman. Alþingi er auðvitað eftir starfsskyldum sínum einstakur vinnustaður. Í lýðræðissamfélögum eru þjóðþing þar sem þingmenn skiptast í slíka meginhópa stjórnarsinna og andstæðinga þeirra og svo er hér.

Algjör skil

En æskilegt væri að stjórnarandstaðan hverju sinni tæki hlutverk sitt mun alvarlegar en hún gerir nú. Gott væri ef hún yrði eins nauðsynleg og ríkisstjórn. Nú er svo gjarnan hjá okkur að skil eru algjör þarna á milli. Ríkisstjórn gerir ekki ráð fyrir að hún geti tekið neitt mark á því sem stjórnarandstaðan segir. Ekki er það vegna þess að þingmenn stjórnarandstöðu séu svo vitlausir að mati ríkisstjórnar, heldur vegna þess hvernig þeir setja sín mál fram. Því sé ekki hægt að taka mark á þeim.

Þingmenn stjórnarandstöðu eru á móti öllum málum ríkisstjórnar líkt og undirskrift þeirra við eiðstafinn um að fylgja stjórnarskrá í störfum sínum feli þetta eitt í sér. Þetta þrátefli í málflutningi eyðileggur ótrúlega mikið fyrir þingmönnum og veldur einna mestu um lágt gengi þeirra í hugum almennings. Þess vegna er nauðsynlegt að þingmenn temji sér að athuga mál jafnan frá sjónarhóli pólitískra andstæðinga. Nóg eru atriðin til að gagnrýna hvort sem er. Þeir þurfa að spyrja sig hver afstaða þeirra væri til ákveðins máls væru þeir í sporum andstæðinga og hvernig þeir brygðust við ákveðnum málum sem fyrir liggja. Allir vita að þetta form ríkisstjórnarsinna og andstæðinga þeirra er leikform sem ætti að ganga miklu betur upp hjá okkur en reyndin sýnir. Kannski mætti óska sér þess að nýtt Alþingi í apríl 2013 tæki upp breytt og bætt vinnubrögð á þessu sviði fyrst svo varð ekki 2009?