Kæri Ragnar

Til Ragnars Þorsteinssonar.

Hvernig er það réttlætanlegt að þið hjá menntaráði byrjið á því að útiloka öll börn frá Klettaskóla og takið þar af leiðandi í burtu val foreldra þroskaskertra barna og barnanna sjálfra og farið síðan að athuga hvað eigi að gera við þessi börn einhvern tímann seinna? Hefði ekki verið eðlilegra að útfæra raunverulegt úrræði fyrst svo að það væri þá eitthvað raunverulegt val?

Í dag búa mörg þroskaskert börn við skóla aðgreiningar.

Þú spyrð þig væntanlega: „Hvað er skóli aðgreiningar?"

Skólaaðgreining er þegar börn eins og sonur minn eru neydd í sinn heimaskóla og eru aðgreind frá ófötluðum börnum þegar þau t.d. fara í sund. Sonur minn er tekinn úr bekk til að fara til sérkennara EINN, er tekinn úr bekk til að fara í námsver eða er alltaf með starfsmann sér við hlið þegar hann fær að vera með inni í bekk eða þegar það eru frímínútur og hann getur ekki tekið þátt í fótbolta, klifurgrind eða eltingarleik, eða þegar allir aðrir eru að fara að gera eitthvað allt annað eftir skóla þannig að hann þarf að labba einn heim og leika við mun yngri systur eða fara í sund með afa af því að hann getur ekki farið í sund í skólanum.

Nú eru liðin nokkur ár síðan þið ákváðuð að útiloka þennan hóp barna í Klettaskóla og enn er ekkert raunhæft val komið í staðinn og samkvæmt frétt á Visir.is í gær er ekki enn vitað hvenær það verður.

Þetta er ekki boðlegt lengur.

Skóli án aðgreiningar er fín stefna svo langt sem hún nær, en hvernig væri að þið færuð að átta ykkur á því að þegar sú stefna virkar ekki þá snýst hún í andhverfu sína og er virkilega vond fyrir þau börn sem hún nær ekki að þjónusta?