Vill ekki „tákn um sundrungu“ hjá Jóni

„Mér finnst að Jón Sigurðsson, okkar sameiningartákn, eigi að fá að vera þarna í friði,“ segir Marta Guðjónsdóttir, fulltrúi Sjálfstæðisflokks í skipulagsráði Reykjavíkur. Marta er andvíg því að listaverkið Svarta keilan verði á Austurvelli.

Skipulagsráðið samþykkti fyrir sitt leyti á miðvikudag að „Svarta keilan, minnisvarði um borgaralega óhlýðni“ verði á hellulögðu torgi á horni Kirkjustrætis og Thorvaldsensstrætis. Verk Santiagos Sierra hefur verið á Austurvelli frá því í janúar. Sierra bauð borginni verkið að gjöf með því skilyrði að það yrði áfram á Austurvelli. Listasafn Reykjavíkur lagði til að gjöfin yrði þegin og menningarráð borgarinnar tók undir það. Hugmyndin var að Svarta keilan yrði framvegis í suðvesturhorni vallarins en ekki beint framan við Alþingishúsið. Alþingi lýsti sig hins vegar andvígt staðsetningu Svörtu keilunnar á Austurvelli yfirhöfuð þar sem verkið spillti heildarmynd Austurvallar.

Marta segir afstöðu sína byggjast á því að Austurvöllur sé sögufrægur staður sem hafi verið vettvangur margra stórra atburða. Þar sé ekkert annað en blóm, tré og gras og síðan styttan af Jóni Sigurðssyni.

„Þegar styttunni var komið fyrir þar var það hugsun manna að þarna væri aðeins ein stytta og að hún yrði af Jóni Sigurðssyni. Það er alls ekki við hæfi að við séum að koma fyrir einhverju sundrungartákni á þessum stað því Jón Sigurðsson var og er sameiningartákn þjóðarinnar,“ segir Marta sem kveður enn fremur óásættanlegt að þiggja listaverk með skilyrðum um staðsetningu.

Hafþór Yngvason, safnstjóri Listasafns Reykjavíkur, segir nýja staðarvalið koma til móts við sjónarmið Alþingis. Þá tekur hann ekki undir skilgreiningu Mörtu Guðjónsdóttur á eðli listaverksins. „Það er ekki sundrungartákn heldur lýðræðistákn sem minnir á grundvallarprinsipp lýðræðisins – að valdið liggur hjá fólkinu endanlega. Þess vegna þarf það að vera nálægt þinghúsinu sem er okkar helsta tákn um lýðræði,“ segir safnstjórinn.

Marta hefur aðra sýn. „Þetta listaverk á að vera tákn um hrunið og búsáhaldabyltinguna en hvað var fólk að biðja um í búsáhaldabyltingunni? Það var að biðja um lýðræðisumbætur. Síðan þegar tekin er ákvörðun um staðsetningu þessa listaverks er fólkið sem bað um lýðræðisumbæturnar ekki spurt hvar verkið eigi að vera. Þá á bara að taka ákvörðunina í lokuðum bakherbergjum.“ gar@frettabladid.is