Hvers virði ert þú?

Hvernig getur það verið fjarlægur draumur fyrir fjögurra manna fjölskyldu á Íslandi að eignast hús með garði? Það þarf ekki að vera einbýlishús, heldur bara hús þar sem börnin hafa sitt eigið herbergi og geta farið út í garð að leika sér. Ég á mér þennan draum.

Bankastjórinn minn sagðist um daginn sjá ákveðin verðmæti í ákveðnu fyrirtæki og því hefðu þeir lagt fjármuni í fyrirtækið. Ég vænti þess að það sama eigi við um manninn sem fékk tugi milljarða afskrifaða í sama banka en fær samt að vera milljarðamæringur áfram. Fjölskylda sem gerði þau „mistök“ að sýna varkárni í „góðærinu“ og hefur staðið við sín prinsipp síðan fær ekki krónu. Er þessi fjölskylda einskis virði.

Hin venjulega fjölskylda er ekki einu sinni að fara fram á mikið, hún er bara að óska eftir smá leiðréttingu. Hún er meira að segja til í að vera það rausnarleg að taka megnið á sig þó að hún eigi það alls ekki skilið.

Við vitum að við fáum aldrei leiðréttingu á öllu því sem við eigum skilið. En það væri jafnvel nóg að fá bara að koma út á núlli, þrátt fyrir að vera búin að borga fleiri milljónir í einhver ár. Er hægt að ætlast til meira af okkur?!

Það eiga að vera eðlileg mannréttindi að geta eignast hús yfir höfuðið. Ef þú tekur lán fyrir íbúð áttu að geta gengið að því vísu að þú borgir lánið niður með tímanum en ekki að það hækki við hverja innborgun. Það er ekki eðlilegt að íbúðarkaup séu eins og fjárhættuspil þar sem „húsið“ fær að velja sér öll spilin.

Ég hef talað mikið við starfsfólkið í bankanum mínum og hef ekkert nema gott um það að segja. Þau eru kurteis og koma fram við mig af hlýju og hluttekningu. En það er ekki nóg. Við báðum ekki um koss á bágtið. Hlý orð eru innantóm án verka.

Ég veit að það eru ótrúlega margir í svipaðri stöðu og ég en samt er þögnin þrúgandi. Við eigum að láta í okkur heyra þó að við köstum ekki eggjum eða berjum í tunnur. Það má ekki vera eina tjáningarformið sem opnar eyru þeirra sem ráða. Fjölskyldur landsins eiga ekki að gefast upp. Það er of mikið í húfi.

Ég á mér draum, en það merkir ekki að ég sé sofandi. Ég er kurteis, en það merkir ekki að ég verji ekki fjölskyldu mína. Ég er jákvæður, en það merkir ekki að ég samþykki óréttlæti.

Ég er orðinn þreyttur á því að það sé talað niður til okkar sem erum ekki sátt og sagt að við séum neikvæð og ímyndunarveik. Ég vil réttlæti einmitt vegna þess að ég elska fjölskyldu mína og lífið sjálft.

Ég neita að trúa því að við þurfum að kenna börnunum okkar ný prinsipp í framtíðinni. Ég trúi því enn að bankarnir og stjórnvöld sjái verðmætin í íslenskum fjölskyldum. Þar liggja hin raunverulegu verðmæti.