Segir óeðlilegt að kröfum sé ekki beint að bankaráði

Það er óeðlilegt að bankastjórar Landsbankans séu krafðir um 37 milljarða króna af slitastjórn banakns vegna verka annarra meðan engar kröfur eru gerðar á hendur bankaráðsmanna, segir lögmaður Sigurjóns Þ. Árnasonar.

Sigurjón Þ. Árnason og Halldór J. Kristjánsson eru krafðir hvor um sig um 37 milljarða króna vegna meintrar vanrækslu í tveimur viðskiptasamningum sem báðir tengjast félögum í eigu Björgólfsfeðga. Annað málið snertir tryggingar vegna vanhalda á innheimtu ábyrgðar vegna láns til Grettis en hitt snertir lán til Straums.

Sigurður G. Guðjónsson, lögmaður Sigurjóns Þ. Árnasonar telur þetta ekki standast og telur eðlilegt, að fyrst ákveðið var að gera þessar kröfur, að beina þeim einnig að æðstu stjórn hans, bankaráðinu. Sérstaklega í ljósi þess að önnur krafan er vegna ábyrgðar sem snerti félagið Gretti, sem var í eigu Björgólfs Guðmundssonar, formanns bankaráðsins.

Á forræði bankaráðsins

„Allar lánveitingar til stjórnarmanna í Landsbankanum voru á forræði bankaráðsins. Það má vel vera að það voru vanhöld að innheimta ábyrgð, en það var þá líka væntanlega bankaráðsins að fylgja því eftir að gengið væri eftir skuldbindingum bankaráðsformannsins. [...] Bankastjórarnir geta ekki tekið ákvarðanir um lánveitingar til eigenda bankans. Það þarf að fara í gegnum sérstakt ferli. Og maður verður að ætla að bankaráðið beri líka einhverja ábyrgð á þeim lánveitingum en það er engum kröfum beint gegn því greinilega," segir Sigurður.

Ef það tekst að sýna fram á vanrækslu, hefði verið eðlilegra að beina kröfunum einnig að bankaráðinu? „Að minnsta kosti samhliða bankastjórunum. Þeir starfa í umboði bankaráðsins sem ræður þá til að sinna daglegum rekstri og annast þau mál sem er ekki undan þeim skilin," segir Sigurður G. Guðjónsson.