Við förum ekki lengur í peysuföt á sunnudögum

Hvers vegna vill fólk aðskilnað kirkju og þjóðar? Margir byggja þá skoðun sína á því hvernig komið er fyrir kirkjunni í dag. Þá helst varðandi hvernig tekið er á afbrotum manna sem starfa innan hennar. Hún hefur ekki fylgt tíðarandanum segja sumir, og enn aðrir vilja meina að þessi stofnun sé of dýr fyrir okkur. Sjónarmið eins og hvers vegna að lýsa stuðningi við eina trú fremur en aðra verða æ háværari. Þessi gagnrýni á öll rétt á sér og eflaust er þetta ekki tæmandi upptalning. Ég hef sjálf velt þessu fyrir mér en ástæða þessarar greinar er beiðni Biskupstofu til okkar sem bjóðum okkur fram til Stjórnlagaþings um að svara könnun hvort við viljum breytingu á 62. grein Stjórnarskrárinnar. Mitt svar í könnunni er ég vil ekki breytingu og færi ég eftirfarandi rök fyrir skoðun minni.

Í dag ber Þjóðkirkjunni að þjóna öllum þegnum þjóðarinnar hvort sem þeir tilheyra henni eða ekki. Hugum að því hve mikilvægur þáttur það er. Það hafa ekki allir ráð á að greiða fyrir aðstoð þegar á reynir og geta leitað í það fasta land sem kirkjan er. Þó það sé til staðar ríkir hér að sjálfsögðu algjört valfrelsi varðandi trúmál. Margra upplifun, þar á meðan mín, er að kirkjan hafi mátt standa sig betur varðandi afbrot starfsmanna. Það eru sterkir hópar innan kirkjunnar sem vilja opnari kirkju og telja jafnvel tengingu við ríkið vera höft. Ég vona að kirkjan nái sínum markmiðum án þess að aftengjast þjóðinni og treysti því að næstu ár muni verða breyting innan hennar. Líf hennar hangir á þeim bláþræði.

Kirkjan skal í hvívetna vera til fyrirmyndar varðandi

mannréttindi, hún skal vera opin og þorin stofnun sem tekur á sínum málum. Oft er við nefnum stjórnarskrá bera mannréttindi og jafnréttindi á góma. Hugum aðeins að því hvar við, sem kristin þjóð í vestrænu ríku, erum stödd varðandi þetta tvennt. Mannréttindi eru sjálfsögð réttindi og eigum við blóði drifna sögu að baki, við fengum málfrelsið og jafnréttið ekki á silfurfati. Margir færa þau rök fyrir andstöðu við kirkjuna að hún sé dýrkeypt afturhald. Það er rétt en engu að síður hefur kirkjan eins og hún er hér á Norðurlöndum þróast að mestu í takt við samfélagsmynd okkar.

Ég treysti nútíma þjóðkirkju einna best til þess að halda verndarhendi um almenn mannréttindi.

Ef kirkjan aftur á móti tekur sig ekki taki er hætta á að aðskilnaður muni sjálfkrafa eiga sér stað því stofnunin er ekki að standa undir væntingum þjóðarinnar. Við förum ekki lengur í peysuföt á sunnudögum. Við erum framsækin þjóð sem þarf kirkju sem starfar í þágu þegnanna.

Lára Óskarsdóttir, frambjóðandi til Stjórnlagaþings no 6406

www.lara6406.is