Kristján Sturluson: Berum við ábyrgð á stríðsglæpum? Kristján Sturluson skrifar 20. apríl 2010 06:00 Upptakan af drápum bandarískra þyrluflugmanna á almennum borgurum í Írak hefur gefið okkur sjaldgæfa innsýn í raunveruleika stríðs. Við sjáum líka hvernig átök hafa breyst þannig í augum sumra minna þau á tölvuleik. Þjáningar þeirra sem verða fyrir byssukúlum og sprengjum eru hins vegar þær sömu. Kvöl ástvina minnkar ekkert þó skotið hafi verið úr fjarlægð með hjálp myndavéla og tölva. Ef við viljum leggja okkar lóð á vogarskálarnar til að koma í veg fyrir hrylling af þessu tagi eigum við að gera tvennt: Vinna af öllum mætti að friðsamlegri lausn deilumála og efla og treysta þá samninga sem binda hendur vígamanna. Þegar svissneski kaupsýslumaðurinn Henri Dunant kom að Heljarslóðaorrustu við Solferino fyrir 150 árum lét hann sér ekki nægja að hrista höfuðið og býsnast yfir forheimsku stríðs. Hann hjúkraði hinum særðu, stofnaði Rauða krossinn og hvatti ráðamenn um allan heim til að semja um friðhelgi stríðssærðra og hjúkrunarfólks. Fimm árum eftir Heljarslóðaorrustu var fyrsti Genfarsamningurinn orðinn að veruleika. Enn í dag er verið að styrkja lög um framferði í stríði á ýmsan hátt. Nýlega gekk í gildi samningur sem takmarkar notkun á klasasprengjum. Jarðsprengjur hafa verið bannaðar. Ýmis vopn sem valda miklum skaða bæði á mönnum og umhverfi hafa verið gerð útlæg. Við Íslendingar getum eins og allir aðrir tekið virkan þátt í að móta þessar hömlur á hroðaverkum. Íslendingar hafa skrifað undir Genfarsamningana og því gilda þeir einnig um okkur eins og aðra. Fyrsta grein Genfarsamninganna er svona: „Hinir háttvirtu samningsaðilar skuldbinda sig til þess að virða samning þennan og tryggja að hann sé virtur í hvívetna." Við erum sumsé ekki áhorfendur. Við berum ábyrgð, meðal annars á því að aðrir fari að lögunum. Myndirnar úr þyrlunni í Írak hafa fært mörgum sönnur um að Genfarsamningarnir séu ekki alltaf virtir. En viðbrögð við birtingu þeirra sýna okkur líka að samningarnir eru hið alþjóðlega viðmið sem aðgreinir hernaðaraðgerðir sem alþjóðasamfélagið hefur með samningum skilgreint sem réttlætanlegar frá fordæmanlegum fólskuverkum. Viltu birta grein á Vísi? Kynntu þér reglur ritstjórnar um skoðanagreinar. Senda grein Mest lesið Auðvaldinu best borgið í Brussel - ekki þjóðinni Ögmundur Jónasson Skoðun Það sem Ísland mun berjast fyrir í samningaviðræðum við ESB Þórður Snær Júlíusson Skoðun Er hið gamla alltaf gott? Ebba Margrèt Magnúsdóttir Skoðun Kristrún Frostadóttir sammála nei-sinnum Guðmundur Edgarsson Skoðun Halldór 01.08.2026 Halldór Þegar líðan stúlkna verður aukaatriði Lilja Benatov Hjartar Skoðun RKV- eða ESB-ranglætið? Benedikt V Warén Skoðun Fullyrðingar og raunveruleikinn Jón Frímann Jónsson Skoðun „Nei“ er ekki lok málsins, - það er frestun þess Hjálmar Vilhjálmsson Skoðun Af hverju er svona erfitt að vera heiðarlegur við sjálfan sig? Sigurður Árni Reynisson Skoðun Skoðun Skoðun Ísland í nýrri heimsmynd Sigurgeir Þorkelsson skrifar Skoðun Fullyrðingar og raunveruleikinn Jón Frímann Jónsson skrifar Skoðun Kristrún Frostadóttir sammála nei-sinnum Guðmundur Edgarsson skrifar Skoðun Brestur í manngæsku - ESB og flóttafólk Ari Orrason skrifar Skoðun Þegar líðan stúlkna verður aukaatriði Lilja Benatov Hjartar skrifar Skoðun Evra eða króna? Grímur Grímsson skrifar Skoðun Auðvaldinu best borgið í Brussel - ekki þjóðinni Ögmundur Jónasson skrifar Skoðun Er hið gamla alltaf gott? Ebba Margrèt Magnúsdóttir skrifar Skoðun RKV- eða ESB-ranglætið? Benedikt V Warén skrifar Skoðun „Nei“ er ekki lok málsins, - það er frestun þess Hjálmar Vilhjálmsson skrifar Skoðun Hvernig varð gervigreindin til og hvernig virkar hún? Karl Thoroddsen skrifar Skoðun Af hverju er svona erfitt að vera heiðarlegur við sjálfan sig? Sigurður Árni Reynisson skrifar Skoðun Það sem Ísland mun berjast fyrir í samningaviðræðum við ESB Þórður Snær Júlíusson skrifar Skoðun Hvar eru góðu mennirnir? Olga Björt Þórðardóttir skrifar Skoðun Slagorð í stað gagna: Grein Snorra Mássonar um ESB-aðild Halldór Jörgen Olesen skrifar Skoðun Stór orð, lítil rök og ekkert dæmi um ranga tölu – Svar til Konráðs S. Guðjónssonar Gauti B. Eggertsson skrifar Skoðun Hættulegasti tími ársins í umferðinni Ágúst Mogensen skrifar Skoðun Að neita að leita Kristrún Ágústsdóttir skrifar Skoðun ESB umræðan og gervigreindin Ólafur Hannesson skrifar Skoðun Vinnslustöðin rýrir afkomu sjómanna og landverkafólks – en til hvers? Gunnar Sigurðsson skrifar Skoðun Hver ber raunverulega ábyrgð á minkaslysinu? Anahita Sahar Babaei skrifar Skoðun Spænska knattspyrnuliðið sem héraðsmetafór fyrir Spán Jordi Oriola Folch skrifar Skoðun Gæði bygginga ráðast ekki ef reglugerðum einum saman Bergþóra Góa Kvaran skrifar Skoðun Ég hélt að þetta væri bara lítið hrúður Valerio Gargiulo skrifar Skoðun Af hverju já? Reynir Böðvarsson skrifar Skoðun Ef lausnirnar eru til, af hverju eru þær ekki notaðar? Birgir Hrafn Birgisson skrifar Skoðun Óreiða á samviskunni Páll Rafnar Þorsteinsson skrifar Skoðun Fullveldi fyrir hvern? Hjálmar Vilhjálmsson skrifar Skoðun Viðræðurnar snúast um aðlögun Hjörtur J. Guðmundsson skrifar Skoðun Kristrún skýrði loksins hvað verður kosið um Gunnar Ármannsson skrifar Sjá meira
Upptakan af drápum bandarískra þyrluflugmanna á almennum borgurum í Írak hefur gefið okkur sjaldgæfa innsýn í raunveruleika stríðs. Við sjáum líka hvernig átök hafa breyst þannig í augum sumra minna þau á tölvuleik. Þjáningar þeirra sem verða fyrir byssukúlum og sprengjum eru hins vegar þær sömu. Kvöl ástvina minnkar ekkert þó skotið hafi verið úr fjarlægð með hjálp myndavéla og tölva. Ef við viljum leggja okkar lóð á vogarskálarnar til að koma í veg fyrir hrylling af þessu tagi eigum við að gera tvennt: Vinna af öllum mætti að friðsamlegri lausn deilumála og efla og treysta þá samninga sem binda hendur vígamanna. Þegar svissneski kaupsýslumaðurinn Henri Dunant kom að Heljarslóðaorrustu við Solferino fyrir 150 árum lét hann sér ekki nægja að hrista höfuðið og býsnast yfir forheimsku stríðs. Hann hjúkraði hinum særðu, stofnaði Rauða krossinn og hvatti ráðamenn um allan heim til að semja um friðhelgi stríðssærðra og hjúkrunarfólks. Fimm árum eftir Heljarslóðaorrustu var fyrsti Genfarsamningurinn orðinn að veruleika. Enn í dag er verið að styrkja lög um framferði í stríði á ýmsan hátt. Nýlega gekk í gildi samningur sem takmarkar notkun á klasasprengjum. Jarðsprengjur hafa verið bannaðar. Ýmis vopn sem valda miklum skaða bæði á mönnum og umhverfi hafa verið gerð útlæg. Við Íslendingar getum eins og allir aðrir tekið virkan þátt í að móta þessar hömlur á hroðaverkum. Íslendingar hafa skrifað undir Genfarsamningana og því gilda þeir einnig um okkur eins og aðra. Fyrsta grein Genfarsamninganna er svona: „Hinir háttvirtu samningsaðilar skuldbinda sig til þess að virða samning þennan og tryggja að hann sé virtur í hvívetna." Við erum sumsé ekki áhorfendur. Við berum ábyrgð, meðal annars á því að aðrir fari að lögunum. Myndirnar úr þyrlunni í Írak hafa fært mörgum sönnur um að Genfarsamningarnir séu ekki alltaf virtir. En viðbrögð við birtingu þeirra sýna okkur líka að samningarnir eru hið alþjóðlega viðmið sem aðgreinir hernaðaraðgerðir sem alþjóðasamfélagið hefur með samningum skilgreint sem réttlætanlegar frá fordæmanlegum fólskuverkum.
Skoðun Af hverju er svona erfitt að vera heiðarlegur við sjálfan sig? Sigurður Árni Reynisson skrifar
Skoðun Stór orð, lítil rök og ekkert dæmi um ranga tölu – Svar til Konráðs S. Guðjónssonar Gauti B. Eggertsson skrifar
Skoðun Vinnslustöðin rýrir afkomu sjómanna og landverkafólks – en til hvers? Gunnar Sigurðsson skrifar