Hvað má framboð kosta? Ný nálgun, ný hugsun

Hugmyndaauðgi og löngun til að láta gott af sér leiða fer ekki eftir þykkt buddunnar. Réttlætiskennd og dómgreind eykst ekki í réttu hlutfalli við bankainnistæður.

Einstæðar mæður með grunnskólamenntun eiga jafnmikið erindi á löggjafarþing eða stjórnlagaþing eins og vel menntaðir miðaldra karlar, svo gripið sé til alkunnra staðalímynda.

Þátttaka í lýðræði má ekki og á ekki að hafa verðmiða. Annars er það ekki lýðræði heldur auðræði. Slík tilraun fór fram síðasta áratug og niðurstaðan liggur fyrir í rannsóknarskýrslu Alþingis.

Rúmlega 500 Íslendingar hafa nú boðið sig fram til setu á stjórnlagaþingi.

Þetta er mislitur hópur, bæði að hvað varðar skoðanir og þykkt buddunnar.

Nú liggur fyrir að hluti hópsins hefur keypt auglýsingar í einhverjum mæli.

Stærsti hlutinn hinsvegar hefur ekki og ætlar ekki að eyða upphæðum í keyptar auglýsingar.

Það verður svo athyglisvert að sjá fylgnina milli auglýsingakaupa og árangurs í kosningunum.

En hvað má framboð kosta? Hvar drögum við mörkin til að allir og þá meina ég ALLIR hafi möguleika á þátttöku í lýðræðinu á jafnréttisgrundvelli?

Alltof margir Íslendingar eru með tekjur rétt við svonefnd lágtekjumörk sem eru um 160 þúsund krónur á mánuði. Hvernig eiga þeir að fjármagna framboð?

Á móti kemur að bara það að hringja í vini sína til að afla stuðnings kostar pening. Ljósritun dreifimiða kostar pening. Þannig að framboð mun alltaf kosta einhvern pening.

Ég geri það að tillögu minni að kostnaður einstaklings sem vill bjóða sig fram til starfa í þágu þjóðarinnar fari ekki upp fyrir 50% af skilgreindum lágtekjumörkum á hverjum tíma.

Það er um 80 þúsund krónur. Til að hækka þessi mörk yrði einnig að hækka lágtekjumörkin.

Á móti kæmi að einstaklingum og félagasamtökum yrði frjálst að styrkja framboð en öll slík framlög færu til landskjörstjórnar eða kjörstjórnar á hverjum stað sem notaði féð til að kynna málefni og skoðanir frambjóðenda á prenti, í sjónvarpi og á vef og tryggði þannig að allar skoðanir og hugmyndir fái að viðrast óháð fjárhagsstöðu frambjóðenda.

Það er þegar vísir að þessu með kynningarblaði og vef landskjörstjórnar vegna stjórnlagaþingsins. Til að auka áhuga á að styrkja framboð mætti hugsa sér að þeir sem leggja til fé fái skattaívilnun, t.d. 10% af framlögðu fé í skattafrádrátt. Ríkisendurskoðun myndi svo annast eftirlitið með þessari framkvæmd.

Þessi leið er vel fær, hún er réttlát og hún er lýðræðisleg.

Hún yrði til höfuðs flokksmaskínunum og kosningavélunum, hún gerði útaf við ungliðauppeldið í flokkunum og losaði okkur endanlega við ömurlega birtingarmynd auðræðisins sem keyrði framúr hófi í fjáraustrinum í kosningunum 2007.

Hvernig líst ykkur á þetta?

Ég mun ekki kaupa auglýsingar og kostnaður minn vegna framboðs míns til stjórnlagaþingsins er um 50.000 krónur og mun ekki aukast frekar (sjá sundurliðun á www.2018.is).