Tökum ábyrgð á eigin heilsu

Það er mikið rætt og ritað á Íslandi í dag um fyrirhugaðan niðurskurð í heilbrigðiskerfinu vegna slæmrar stöðu Ríkissjóðs. Við Íslendingar búum við ótrúlega gott heilbrigðiskerfi og við getum treyst því að komast undir læknishendur ef við hnígum niður með kransæðastíflu (þ.e.a.s ef einhver verður var við okkur), fótbrotnum, greindumst með krabbamein, kynsjúkdóm eða önnur alvarleg mein.

Það eru ótrúleg fríðindi að búa í landi þar sem svona vel er hugsað um okkur en þessu fylgir líka ókostur. Gæti ástæða þess að við lifum stundum eins og enginn sé morgundagurinn verið sú að við treystum því að heilbrigðiskerfið sjái um okkur ef t.d lungun klikka vegna reykinga, æðarnar stíflast vegna óheilbrigðs mataræðis eða ef hjartað gefur sig vegna neyslu á ólöglegum efnum?

Við trúum því, eða í það minnsta vonum það, að ekkert komi fyrir okkur og vitum að ef það klikkar þá er þetta góða heilbrigðiskerfi tilbúið að hugsa vel um okkur, þar til við getum aftur farið að lifa okkar óheilbrigða lífi.

Ef við viljum leggja okkar af mörkum til að koma okkur út úr núverandi efnahagskreppu getum við byrjað á að hugsa betur um okkur sjálf og lækkað þannig kostnað heilbriðiskerfisins.

Við mundum líklega hugsa betur um okkur ef við þyrftum sjálf að sjá um kostnaðinn við hjartaaðgerðina eða krabbameinsmeðferðina?! Það væri kannski ráðið að taka upp auðvaldsskipulagt heilbrigðiskerfi líkt og tíðast t.d í Bandaríkjunum þar sem þeir sem eiga mesta peninga fá bestu þjónustuna á spítölum. Flestir skipta reglulega um olíu á bílnum sínum og fara reglulega með hann í skoðun, vitandi að hann getur brætt úr sér sé það ekki gert og verðgildi hans minnkar. Þurfum við að ganga um með verðmiða til þess að við áttum okkur á því að við komum aðeins í einu eintaki? Það væri gaman að sjá hvort fólk mundi meta líf sitt betur ef ríkið tæki ekki að sér að sjá um það ef eitthvað færi úrskeiðis líkamlega? Ef ég væri gerður að heilbrigðisráðherra þá mundi ég taka upp hinn árlega „Hjálpaðu þér sjálfur" daginn þar sem hver og einn þyrfti að sjá um sig í veikindum sínum, þá fyrst held ég að almenningur komi til með að meta heilsu sína!? Auðvitað er hér um grín að ræða en það er samt sem áður kominn tími til að fólk átti sig á því hvers virði heilsa þess er!

Ein ástæða þess að sumir hugsa ekki um líkama sinn gæti verið sjálfseyðingarhvöt og einhver óhamingja í lífinu. Þeim væri hreinlega sama þótt að það gæfi upp öndina og um að gera að borða óhollt, dópa og reykja til að flýta fyrir því ferli. En ég hvet alla sem eru í þessum hugleiðingum að heimsækja fólk sem hefur lamast og alvarlega veika sjúklinga á legudeildum og líknardeildum spítala landsins. Óskir þessara sjúklinga eru ótrúlega einfaldar t.d. „ég væri til í að geta gengið" og „ég væri til í að geta séð börnin mín brosa einu sinni enn". Það eru þessir litlu hlutir í lífinu sem gefa því gildi en því miður áttum við okkur stundum bara á því of seint.

Við þurfum þó ekki að lifa eins og grænmetisætur, hreyfa okkur meira en Íþróttaálfurinn og hugsa eingöngu um heilsu okkar og heilbrigði. Leyfum okkur flest (innan skynsamlegra marka) það sem lífið hefur upp á að bjóða en í HÓFI. Við megum ekki verða svo upptekin af því að lifa heilbrigðu lífi að við gleymum að lifa því!

Metum lífið og þennan eina kropp sem við höfum og um leið munum við öðlast mun ánægjulegra og innihaldsríkara líf og minnka líkur á alvarlegum sjúkdómum eða veikindum í kjölfarið.

„Ef þú hefur ekki tíma fyrir heilsuna í dag þá hefur heilsan ekki tíma fyrir þig á morgun."