Að hlúa að skólafólki

Þorbjörg Helga Vigfúsdóttir borgarfulltrúi benti í grein í Fréttablaðinu 26. júní á það vandamál að drengir virðast sýna langskólanámi minni áhuga og fá síður skólavist í tveim vinsælustu framhaldsskólum landsins. Þetta er mál sem vissulega þarf að rannsaka betur og takast á við. Ég sé samt ekki í grein hennar hvernig hún leggur til að það sé gert.

Á sama tíma og Þorbjörg Helga fjallar um að úrræði gagnvart einum hópi grunnskólabarna vanti er hún ásamt félögum sínum í borgar­stjórn að draga úr útgjöldum til skóla Reykjavíkur, sem leiðir til þjónustuskerðingar allra barna. Hún dregur saman grein sína með þeim orðum að aðalatriðið sé að í samfélaginu og skólaumhverfinu séu í boði ólíkar leiðir fyrir alla. Leiðir að settu markmiði fyrir stúlkur mega ekki vera á kostnað drengja. Auðvitað er þetta satt og rétt en mig langar þó að staldra aðeins við þessi ummæli. Hvaða leiðir eru það sem farnar eru til handa stúlkum sem bitna á drengjum í íslenskum skólum? Ég veit ekki betur en að ekki sé gerður greinarmunur á nemendum eftir kyni við skipulagningu náms og kennslu og að nemendur sæki sömu kennslustundir hjá sömu kennurum.

Rannsóknir sýna að kynferði kennara skipti ekki máli þegar kemur að gæðum menntunar, heldur hæfni kennarans, óháð kyni kennara eða þeirra nemenda sem hann kennir. Auk þess njóta drengir oft meiri athygli og tíma kennara en stúlkur. Úrræði kosta peninga. Þetta virðist hafa farið framhjá mörgum ráðamönnum sem koma nálægt málefnum grunnskóla. Starfsemi grunnskóla veltur mikið til á því starfsfólki sem þar starfar. Þegar ekki er hægt að greiða kennurum laun sem duga þeim til framfærslu (eins og nú er gert) er ekki heldur hægt að velja úr fólki.

Niðurstaðan verður því alltaf sú að innan grunnskólanna er mikið af hæfu fólki en skólastjórnendur eru ekki í stöðu til að velja sér starfsfólk. Þegar peninga skortir er ekki hægt að veita einstaka nemendum þá þjónustu sem þeir þarfnast.

Reykjavíkurborg hefur lengi sýnt vítavert metnaðarleysi þegar kemur að grunnskólum með því að sníða þeim svo þröngan stakk að starfsfólki þeirra hefur verið gert afar erfitt fyrir að sinna sínum störfum svo vel sé. Nú er enn verið að draga saman í því sem vísað er til á tyllidögum sem mikilvægustu grunnþjónustu samfélagsins.

Ég skora á Þorbjörgu Helgu að sjá að sér og tala fyrir auknum úrræðum (peningum) til handa grunnskólunum (þar sem hún hefur augljósan áhuga á málefnum þeirra og nemenda, hvers kyns sem þeir eru) og hætta við að skerða fjárveitingar til þeirra. Áframhaldandi fjársvelti til grunnskólanna mun skerða jafnrétti allra íslenskra skólabarna til náms til lengri og skemmri tíma.

Á sama tíma og Þorbjörg Helga fjallar um að úrræði gagnvart einum hópi grunnskólabarna vanti er hún ásamt félögum sínum í borgarstjórn að draga úr útgjöldum til skóla Reykjavíkur, sem leiðir til þjónustuskerðingar allra barna.

Höfundur er háskólanemi og fyrrverandi kennari.