Fangelsi fyrir fjölskyldur - Ekki nota börn sem peð í pólitískri skák Alma Mjöll Ólafsdóttir skrifar 7. maí 2026 14:01 Það er sorglegt að horfa uppá á þingmenn í ríkisstjórn kynna „mýkri“ útgáfu af frelsissviptingu barna örfáum dögum fyrir sveitarstjórnarkosningar og ætla svo almenningi að trúa því að hér hafi orðið grundvallarbreyting. Börn eiga enn að vera læst inni. Bara ekki á sama stað og barnlausa fólkið. Í frétt RÚV kemur fram að lagt sé til að börn verði ekki vistuð í svokallaðri brottfararstöð. Við fyrstu sýn hljómar það eins og stjórnvöld hafi hlustað á mótmæli okkar. Eins og undirskriftasöfnun, gagnrýni sérfræðinga og reiði fólks hafi skilað raunverulegum árangri. En svo kemur hitt í ljós: fjölskyldur og börn eiga enn að sæta frelsissviptingu. Kannski í „fjölskylduhúsnæði“. Kannski í „sérúrræði“. Kannski í öðru húsi á sömu lóð og brottfararstöðin, með sömu girðingum og gaddavírum, mannað af starfsfólki sem hefur þurft að sækja námskeið í valdbeitingu? Verum skýr: Ef fólk má ekki fara út, ef dyr eru læstar, ef börn eru svipt frelsi sínu af ríkinu, þá er það varðhald. Þá er það fangelsi fyrir fjölskyldur. Væntanlega eiga enn að gilda öll hin ákvæði frumvarpsins sem skerða grundvallarréttindi þeirra. Það á bara að gerast annarsstaðar. Ég spyr: Hvað ef einn fjölskyldumeðlimur í fjölskyldu með nokkur börn er ný orðinn 18 ára? Hvað ætla þessir þingmenn að gera þá? Setja unglinginn í brottfararbúðir og restina af fjölskyldunni í fjölskyldubúðir? Við sjáum í gegnum þetta. Það er erfitt að hugsa sér að þessi tímasetning sé annað en pólitísk skaðaminnkun. Rétt fyrir sveitarstjórnarkosningar birtist Samfylkingar þingmaður sem vill geta sagt: „Við ætlum ekki að vista börn á brottfararstöð.“ En á sama tíma stendur áfram til að læsa þau inni og breytingartillagan sem hann vísar í á ekki að birtast almenningi fyrr en eftir kosningar. Svo bætist við varaþingmaður Sjálfstæðisflokksins sem segir mikilvægt að undirstrika að frelsissvipting barna verði engu minni þó þau verði ekki vistuð í aðalbyggingunni sem á að heita brottfararstöð. Hann segir: „Það kannski lítur svolítið vel út og aðeins verið að fegra hlutina þegar það er verið að segja að börnin verði ekki vistuð í þessari brottfararstöð sem þetta frumvarp fjallar um en það breytir því ekki að þau verða samt vistuð annars staðar en þá bara með fjölskyldunum sínum en samt sem áður erum við að tala um frelsissviptingu upp að allt að þremur sólarhringum.“ Þarna er hann að beina spjótum að Samfylkingunni án þess þó að segjast sjálfur vera á móti frelsissviptingu barna. Munum líka að formaður Sjálfstæðisflokksins, Guðrún Hafsteinsdóttir, hefur að mér vitandi ekkert talað um að hún hafi áhyggjur af frelsissviptingu barna. Þegar málið var síðast rætt á þingi vildi Guðrún dagsetta framkvæmdaáætlun, drífa í þessu og einna helst: eigna sér frumvarpið. Enda er það alveg rétt, þetta mál sem núverandi ríkisstjórn er svona mikið í mun að klára er nánast algjörlega samhljóða drögum sem Guðrún kynnti í sinni ráðherratíð. Ég er vissulega glöð að fá óvænta aðstoð frá Sjálfstæðisflokknum í því að skýra þetta útspil í gær en ekki gleyma því að Sjálfstæðisflokkurinn er líka í kosningaham. Þetta eru pólitísk brellubrögð. Það er sérstaklega alvarlegt þegar mannréttindi barna eru notuð í þessum tilgangi, að börn í viðkvæmustu stöðu sem hægt er að hugsa sér, séu notuð sem peð í kosningum. Ekki síst vegna þess að rannsóknir sýna að frelsissvipting barna, jafnvel í stuttan tíma, getur haft djúp og langvarandi áhrif á geðheilsu þeirra, öryggiskennd og þroska. Börn á flótta eru oft þegar með áfallasögu. Ríkisstjórn sem bætir varðhaldi ofan á slíka reynslu er ekki að „stýra innflytjendamálum af festu“. Hún er að valda frekari skaða. Það eru aðrar leiðir færar. Samfélagsúrræði. Eftirlit án varðhalds. Stuðningur við fjölskyldur á meðan mál eru til meðferðar. Þetta er spurning um hvaða siðferðilegu línu við sem samfélag ætlum að draga. Að læsa börn inni er ein af þeim línum. Og það skiptir ekki máli hvað Samfylkingin ákveður að kalla það rétt fyrir kosningar. Við látum ekki platast og höldum áfram að safna undirskriftum Við læsum börn ekki inni: Nei við brottfararstöð! https://island.is/undirskriftalistar/fece463d-f6ba-4e38-bfb2-87f1effdc5e3 Höfundur er ábyrgðarmaður undirskriftarlistans. Viltu birta grein á Vísi? Kynntu þér reglur ritstjórnar um skoðanagreinar. Senda grein Mest lesið Hvað metum við mest? Halla Hrund Logadóttir Skoðun Er skólinn að kenna barninu þínu að lesa? Ertu viss? Andri Þorvarðarson Skoðun MR vinnur gegn markmiðum menntayfirvalda Óttar Kolbeinsson Proppé Skoðun Það er margt sem ég ekki skil Elinóra Inga Sigurðardóttir Skoðun Mannréttindi eiga ekki að vera pólitískt þrætuefni María Mist Þórs Sigursteinsdóttir Skoðun Þjóðinni er að blæða út – og þetta á bara að reddast Vilhelm Jónsson Skoðun Á Ísland að segja sig úr UEFA? Theódór S. Halldórsson Skoðun Hvar eigum við heima? Martha Árnadóttir Skoðun Ástæður þess að ég kýs NEI þann 29. ágúst Sigurður P. Sigmundsson Skoðun Hvernig er að eiga sæti við borðið Ásta Guðrún Helgadóttir Skoðun Skoðun Skoðun ,,Taktu lyfin þín“ Ása Lind Finnbogadóttir skrifar Skoðun Hver bauð Baudenbacher? Sigurður Sigurðsson skrifar Skoðun Kúvending eða ferð til fjár? Hallgrímur Oddsson skrifar Skoðun Hinsegin fólk á vinnumarkaði – Frá tölum til aðgerða Kolbrún Halldórsdóttir skrifar Skoðun Gervigreindin er heimskur, síljúgandi siðblindingi Sigvaldi Einarsson skrifar Skoðun Ein borg, minna kerfi og betri nýting fjármuna Sölvi Breiðfjörð skrifar Skoðun Það er margt sem ég ekki skil Elinóra Inga Sigurðardóttir skrifar Skoðun Er skólinn að kenna barninu þínu að lesa? Ertu viss? Andri Þorvarðarson skrifar Skoðun Hvað metum við mest? Halla Hrund Logadóttir skrifar Skoðun Tæknilausnir og lesblindir Guðmundur S. Johnsen skrifar Skoðun Mannréttindi eiga ekki að vera pólitískt þrætuefni María Mist Þórs Sigursteinsdóttir skrifar Skoðun MR vinnur gegn markmiðum menntayfirvalda Óttar Kolbeinsson Proppé skrifar Skoðun Réttmæt kjörskrárvinnsla Haukur Arnþórsson skrifar Skoðun Látum ekki sumarið koma okkur aftur á óvart í Kópavogi Eydís Inga Valsdóttir skrifar Skoðun Á Ísland að segja sig úr UEFA? Theódór S. Halldórsson skrifar Skoðun Hvar eigum við heima? Martha Árnadóttir skrifar Skoðun Já er uppgjöf og Nei er ekki nóg Ágústa Árnadóttir skrifar Skoðun Hversu lengi eigum við að bíða? Kristín María Birgisdóttir skrifar Skoðun Akkeri og trygging fyrir Ísland Gunnar Örn Gunnarsson skrifar Skoðun Afborgunarlaus lán eru ekki neyðarúrræði – svar við dritdreifingu Halldór Jörgen Olesen skrifar Skoðun Hörmuleg húsnæðisstaða ungs fólks á Íslandi Yngvi Ómar Sigrúnarson skrifar Skoðun Mannréttindi eru ekki gjöf stjórnvalda Jón Þorsteinn Sigurðsson skrifar Skoðun Heilsuspillandi aðbúnaður fanga er dýrt stjórnunarlegt fúsk Sævar Þór Jónsson skrifar Skoðun 29. ágúst ‒ Fullveldið endurheimt? Jean-Rémi Chareyre skrifar Skoðun Fyrsta jáið skiptir máli Gunnar Ármannsson skrifar Skoðun Atvinnulífið ætti að vilja sjá samninginn Margrét Guðmundsdóttir skrifar Skoðun Upplýsingaóreiðan sem enginn virðist ætla að uppræta – opin spurning til Þorgerðar Hnikarr Bjarmi Franklínsson skrifar Skoðun Einkunnir sem ekki er hægt að treysta og foreldrar sem eiga að bera ábyrgð Sigvaldi Egill Lárusson skrifar Skoðun Endalok einkalífsins: Hið alsjáandi auga Finnur Ágúst Ingimundarson skrifar Skoðun Að semja gegn sjálfum sér Gísli Hjálmtýsson skrifar Sjá meira
Það er sorglegt að horfa uppá á þingmenn í ríkisstjórn kynna „mýkri“ útgáfu af frelsissviptingu barna örfáum dögum fyrir sveitarstjórnarkosningar og ætla svo almenningi að trúa því að hér hafi orðið grundvallarbreyting. Börn eiga enn að vera læst inni. Bara ekki á sama stað og barnlausa fólkið. Í frétt RÚV kemur fram að lagt sé til að börn verði ekki vistuð í svokallaðri brottfararstöð. Við fyrstu sýn hljómar það eins og stjórnvöld hafi hlustað á mótmæli okkar. Eins og undirskriftasöfnun, gagnrýni sérfræðinga og reiði fólks hafi skilað raunverulegum árangri. En svo kemur hitt í ljós: fjölskyldur og börn eiga enn að sæta frelsissviptingu. Kannski í „fjölskylduhúsnæði“. Kannski í „sérúrræði“. Kannski í öðru húsi á sömu lóð og brottfararstöðin, með sömu girðingum og gaddavírum, mannað af starfsfólki sem hefur þurft að sækja námskeið í valdbeitingu? Verum skýr: Ef fólk má ekki fara út, ef dyr eru læstar, ef börn eru svipt frelsi sínu af ríkinu, þá er það varðhald. Þá er það fangelsi fyrir fjölskyldur. Væntanlega eiga enn að gilda öll hin ákvæði frumvarpsins sem skerða grundvallarréttindi þeirra. Það á bara að gerast annarsstaðar. Ég spyr: Hvað ef einn fjölskyldumeðlimur í fjölskyldu með nokkur börn er ný orðinn 18 ára? Hvað ætla þessir þingmenn að gera þá? Setja unglinginn í brottfararbúðir og restina af fjölskyldunni í fjölskyldubúðir? Við sjáum í gegnum þetta. Það er erfitt að hugsa sér að þessi tímasetning sé annað en pólitísk skaðaminnkun. Rétt fyrir sveitarstjórnarkosningar birtist Samfylkingar þingmaður sem vill geta sagt: „Við ætlum ekki að vista börn á brottfararstöð.“ En á sama tíma stendur áfram til að læsa þau inni og breytingartillagan sem hann vísar í á ekki að birtast almenningi fyrr en eftir kosningar. Svo bætist við varaþingmaður Sjálfstæðisflokksins sem segir mikilvægt að undirstrika að frelsissvipting barna verði engu minni þó þau verði ekki vistuð í aðalbyggingunni sem á að heita brottfararstöð. Hann segir: „Það kannski lítur svolítið vel út og aðeins verið að fegra hlutina þegar það er verið að segja að börnin verði ekki vistuð í þessari brottfararstöð sem þetta frumvarp fjallar um en það breytir því ekki að þau verða samt vistuð annars staðar en þá bara með fjölskyldunum sínum en samt sem áður erum við að tala um frelsissviptingu upp að allt að þremur sólarhringum.“ Þarna er hann að beina spjótum að Samfylkingunni án þess þó að segjast sjálfur vera á móti frelsissviptingu barna. Munum líka að formaður Sjálfstæðisflokksins, Guðrún Hafsteinsdóttir, hefur að mér vitandi ekkert talað um að hún hafi áhyggjur af frelsissviptingu barna. Þegar málið var síðast rætt á þingi vildi Guðrún dagsetta framkvæmdaáætlun, drífa í þessu og einna helst: eigna sér frumvarpið. Enda er það alveg rétt, þetta mál sem núverandi ríkisstjórn er svona mikið í mun að klára er nánast algjörlega samhljóða drögum sem Guðrún kynnti í sinni ráðherratíð. Ég er vissulega glöð að fá óvænta aðstoð frá Sjálfstæðisflokknum í því að skýra þetta útspil í gær en ekki gleyma því að Sjálfstæðisflokkurinn er líka í kosningaham. Þetta eru pólitísk brellubrögð. Það er sérstaklega alvarlegt þegar mannréttindi barna eru notuð í þessum tilgangi, að börn í viðkvæmustu stöðu sem hægt er að hugsa sér, séu notuð sem peð í kosningum. Ekki síst vegna þess að rannsóknir sýna að frelsissvipting barna, jafnvel í stuttan tíma, getur haft djúp og langvarandi áhrif á geðheilsu þeirra, öryggiskennd og þroska. Börn á flótta eru oft þegar með áfallasögu. Ríkisstjórn sem bætir varðhaldi ofan á slíka reynslu er ekki að „stýra innflytjendamálum af festu“. Hún er að valda frekari skaða. Það eru aðrar leiðir færar. Samfélagsúrræði. Eftirlit án varðhalds. Stuðningur við fjölskyldur á meðan mál eru til meðferðar. Þetta er spurning um hvaða siðferðilegu línu við sem samfélag ætlum að draga. Að læsa börn inni er ein af þeim línum. Og það skiptir ekki máli hvað Samfylkingin ákveður að kalla það rétt fyrir kosningar. Við látum ekki platast og höldum áfram að safna undirskriftum Við læsum börn ekki inni: Nei við brottfararstöð! https://island.is/undirskriftalistar/fece463d-f6ba-4e38-bfb2-87f1effdc5e3 Höfundur er ábyrgðarmaður undirskriftarlistans.
Skoðun Mannréttindi eiga ekki að vera pólitískt þrætuefni María Mist Þórs Sigursteinsdóttir skrifar
Skoðun Afborgunarlaus lán eru ekki neyðarúrræði – svar við dritdreifingu Halldór Jörgen Olesen skrifar
Skoðun Upplýsingaóreiðan sem enginn virðist ætla að uppræta – opin spurning til Þorgerðar Hnikarr Bjarmi Franklínsson skrifar
Skoðun Einkunnir sem ekki er hægt að treysta og foreldrar sem eiga að bera ábyrgð Sigvaldi Egill Lárusson skrifar