Fátæktaraðskilnaður

Ég var að velta fátækt fyrir mér og af hverju svona margir þurfa að vera fátækir, eigum við sem þjóð að hugsa um okkar minnstu syni og dætur, sem einhverra hluta vegna búa við fátækt. Eða á lögmálið um hinn sterkasta sem ríkir og að hinir veiku megi deyja drottni sínum, hvort viljum við? Er það nokkur spurning? Við viljum öll hjálpa hinum veikari, það er bara spurning hversu mikið við viljum leggja til?

Að halda fólki í fátæktargildrunni svo árum og jafnvel kynslóðum skiptir, ætti að verða til þess að verkalýðshreyfingin, stjórnarandstaðan og fleiri ættu að rísa upp og beinlínis öskra á úrbætur, að ástandið verði lagað og það strax. Vöknum núna öll sem eitt og sjáum til þess að þetta verði lagað. Það verða kosningar í vor og vonandi getum við meðal annars kosið um að úrbætur verði í málefnum fátækra á Íslandi. Er kannski aðskilnaðarstefna á landinu þar sem þeim fátæku er haldið fátækum, af því að það er gott fyrir kerfið?

Hvað fátækt er og hverjir eru fátækir á Íslandi?

Sá í sjónvarpinu um daginn þá Pétur Blöndal og Mörð Árnason tala um fátækt á Íslandi og þeir minntust ekki einu orði á örorku- og lífeyrisþega eins og það væru hópar sem hafa gnótt fjár á milli handa og hefðu það í alla staði gott. Mér fannst einkennilegt þegar kjörnir þingmenn okkar eru blindir á svona atriði. Eru þeir kannski svona úr takti við raunveruleikann að þeir sjái ekki hvernig stórir hópar hafa það? Eða kannski vilja þeir bara ekki sjá.

Stórir hópar fólks, einstæðir foreldrar, námsmenn, einstæðingar, sjúkir, öryrkjar og lífeyrisþegar eiga varla til hnífs og skeiðar. Í þessu litla og vel stæða landi á þetta auðvitað ekki að vera svona, það á að vera nóg handa öllum. Við þurfum ekki öll að vera rík, það er fínt að sumir séu ríkir og aðrir ríkari, en að fólk þurfi að líða skort er þjóðinni til skammar, ekki síst þeim sem stjórna, þeir ættu að skammast sín. Það á ekki alltaf að tala um að kaupmátturinn hafi aukist og skattar hafi lækkað þó að það sé auðvitað mjög gott, það er ekki nóg. Ekki nóg fyrir þá sem eru í hinum hópnum, þeir fáu sem heyrist ekki hátt í, þeir bera höfuðið hátt þrátt fyrir skort og kvarta ekki.

Það fá flestir í landinu desemberuppbót, ég veit það ekki fyrir víst en ég held að öryrkjar og lífeyrisþegar fái enga desemberuppbót þó að það séu kannski þeir sem þurfi helst á uppbótinni að halda. Það er kannski skrítið en mér finnst eins og að hjá örorku- og lífeyrisþegum séu úthlutanir hjá mæðrastyrksnefnd og fjölskylduhjálpinni desemberuppbótin í ár. Er þetta rétt, á þetta að vera svona? Ættum við kannski að skammast okkar fyrir ráðamenn þjóðarinnar, sem einhverra hluta vegna láta þessi ósköp viðgangast.

En hvað er fátækt?

Er það að eiga ekki fyrir mat?

Að eiga ekki fyrir fötum á börnin?

Að eiga ekki fyrir leikskólagjöldum?

Eða er það að eiga ekki fyrir bíl eða geta ekki rekið bíl?

Skiptir það máli eftir hvernig reglum er farið til að reikna út fátækt, 4.000 börn – 3.000 eða færri, er ekki of mikið ef börnin eru bara 10 sem þurfa að búa við fátækt. Eða er það kannski gott fyrir hagkerfið ef það eru nokkur hundruð börn sem þurfa að búa við fátækt?

Ég veit ekki svörin við öllum þessum spurningum en kannski er einhver sem gæti svarað þeim?