Flokkur gegn pólitísku kviksyndi

Mörg ár eru síðan ég fór að skrifa um þau mál sem nú brenna heitast á landsmönnum. Mikið er ég búinn að hlakka til þess tíma að þeir átti sig á hinum sönnu og raunverulegu gildum sem gera lífið eftirsóknarvert. Skyndilega virðist þjóðin hafa vaknað til vitundar um mikilvægi náttúrunnar og að aldraðir og öryrkjar, að ógleymdum þeim verst launuðu, eru líka fólk sem vísvitandi hefur verið haldið niðri.

Það vekti litla undrun, en eflaust árviss vonbrigði ef flokkarnir reyndust að kosningum loknum aðeins ómerkilegir hræsnarar sem treystu á gleymsku og fyrirgefningu. Aumasta og lítilmannlegasta þjónslundin er að láta flokkshollustu kæfa sannfæringu sína og réttlætiskennd. Flokkaflakkari er í flestum tilfellum hrósyrði. Allir Íslendingar gætu haft það gott ef græðgi og bruðl væru ekki svo mikils ráðandi.

Mér er ógerlegt að skilja þingmenn eins og Pétur Blöndal sem telja ekki hægt að komast hjá að mismuna fólki og fátækt sé eðlilegur fylgifiskur þess. Skil ekki hvað heilbrigðisráðherrann Siv Friðleifsdóttir fær tildæmis útúr því að torvelda fötluðum bílastyrki. Í viðtali sem ég átti við hana sagðist hún ekki sjá að fatlaðir hefðu ástæðu til að kvarta. Það væri mulið undir þetta fólk og ekkert til sparað eins og tölur sýndu. Það er greinilegt að fatlaðir og aldraðir eiga undir högg að sækja meðan þessi kona er ráðherra heilbrigðismála.

Aldraðir og öryrkjar sem ég hef rætt við kvíða fáu eins mikið og að Framsókn haldi völdum, því þá verði Siv áfram. Framsókn vill nú rétt fyrir kosningar færa inn í stjórnarskrána eign þjóðarinnar á sjávarauðlindum. Þetta er það eina góða sem flokkurinn hefur lagt fram síðustu árin. Hræsni Framsóknar er svo augljós að mönnum flökrar. Framsókn væri ekki að neyða Sjálfstæðisflokkinn til að gera það sem honum er meinilla við og mun samþykkja af ótta við kjósendur, ef ekki blasti við algert hrun hans.

Formaður Framsóknar er háll sem áll og talar þannig að nær hvergi er hægt að henda reiður á meiningar hans, eða hvort hann er með eða var með eða á móti. Sitji stjórnin áfram eftir kosningar, mun hún gera að lögum frumvarp sem er í bið og leyfir sölu vatnsréttinda. Það er stórhættulegt og gæti fært einstaklingum, jafnvel útlendingum, eignarrétt á mikilvægustu auðlind okkar Íslendinga. Þessu frumvarpi kom Valgerður Sverrisdóttir þáverandi atvinnumálaráðherra í gegn af alkunnri skammsýni og ábyrgðarleysi sem einkennt hefur Framsókn síðustu áratugina.

Stjórnmálaflokkunum er það sameiginlegt að láta mikið í orði og nær ekkert á borði þegar kjör aldraðra og öryrkja eru til umræðu. Framsókn og Sjálfstæðisflokkur eru þó svæsnastir í þeim efnum og óskiljanlegt hvað þeim er illa við að öllum geti liðið vel. Þegar horft er til dáðleysis útbrunnu flokkana, ætti að vera gleðiefni að fólk sem ber hag lands og þjóðar fyrir brjósti, ætli að mynda flokk sem hefur velferð allra Íslendinga að leiðarljósi. Fyrir þessu ætlunarverki fer Ómar Ragnarsson sem ég kalla þjóðhetju okkar Íslendinga.

Í framlínu með honum eru umhverfisvinirnir Guðrún Ásmundsdóttir, Margrét Sverrisdóttir, Jakob Frímann Magnússon og vonandi María Ellingsen. Umhverfið er það sem allt fellur með eða lifir. Því er sjálfsagt að hafa það í forgrunni. En það er ekki þar með sagt að farið verði í kringum málefni þeirra sem minna mega sín eins og köttur um heitan graut. Það hafa allir hinir flokkarnir gert og er ég vongóður um að í þeim efnum verði ólíku saman að jafna eins og mörgu öðru. Ég vona að þjóðin beri gæfu og þor til að fleyta þessum flokki sterkum inn á þing.

Höfundur er trésmíðameistari.

Stjórnmálaflokkunum er það sameiginlegt að láta mikið í orði og nær ekkert á borði þegar kjör aldraðra og öryrkja eru til umræðu.