Ímynd kennara í verkfalli

Kennaraverkfallið - Ástríður Elín Jónsdóttir Þegar þessar línur eru skrifaðar hafa kennarar verið í verkfalli í 15 daga. Það er langur tími af skólaárinu - alltof langur tími sem börn ganga verkefnalaus. Ég rita þessa grein vegna þess að mér blöskrar hvað fólk er tilbúið að skella skuldinni á kennara eina. Þetta er kjaradeila þar sem tveir aðilar deila. Kennurum datt ekki í hug að fara í verkfall bara "af því bara". Staðreyndin er sú að við höfum haft lausa samninga frá 1. mars sl. og það var ekkert að gerast í viðræðum þegar kennarar þurftu að kjósa á vormánuðum um hvort þeir væru tilbúnir til að fara í verkfall. Staðreyndin er einnig sú að grunnskólakennarar hafa dregist mikið aftur úr sambærilegum stéttum í launum svo eftir er tekið. Öll erum við í hjörtum okkar á móti verkföllum, þau bitna yfirleitt alltaf á þeim sem síst skyldi, þau eru í eðli sínu óréttlát og þau kosta okkur sem taka þátt í þeim mikinn pening. Mikill meirihluti kennara greiddi, samt sem áður, atkvæði með verkfalli þar sem ekkert var að gerast í samningaviðræðum. Það segir meira en mörg orð að eftir að verkfall hefur staðið í 15 daga þá er samt ekki mikill vilji hjá samninganefnd sveitarfélaga að semja um lágmarkslaun til handa kennurum - hvað þá þegar ekki var búið að hóta verkfalli. Það er nú einu sinni svo að þetta er eina vopn stétta til að ná fram launahækkunum. Sérstaklega gremjulegt hefur verið að heyra að kennarar beiti börnum, fötluðum sem ófötluðum fyrir sér í kjarabaráttunni. Hvernig dettur fólki í hug að þeir sem hafa lagt mörg ár í að mennta sig í kennslu fatlaðra barna og gerir það síðan að lífsstarfi sínu beiti þeim fyrir sig í verkfalli? Níðist á fötluðum börnum? Það er nú einu sinni svo að vinna kennara er að kenna börnum. Þegar kemur til verkfalls, sem þarf ekki að taka fram að er neyðarúrræði, þá hætta kennarar að kenna en ekki einhverju öðru. Verkföll koma alltaf til með að vera óvinsæl - en ef einhver hefur betri hugmynd um að ná kjarabótum þá er honum velkomið að koma henni til okkar kennara. Guðmundi Andra finnst til dæmis að verkföll séu úrelt og að börn eigi að vera undanþegin verkfalli, en þá má hann líka endilega koma með aðra tillögu, sem hann hlýtur að luma á, þar sem ekki hefur hann verið spar á stóru orðin í garð kennara. Ímynd starfsstétta verður alltaf fyrir hnjaski í verkfalli. Best er unnið að betri ímynd starfsstétta með því að bæta það starf sem unnið er. Það er von mín að kennarar megi halda áfram að nota krafta sína í byggja upp og þróa áfram þann kraftmikla skóla sem við höfum og þurfi ekki að eyða dýrmætum tíma í kjarabaráttu. Til þess þurfum við að standa saman kennarar, foreldrar jafnt sem ráðamenn. Til þess þurfum við að hætta að skella skuldinni á kennara eina og beina spjótum okkar að þeim aðilum sem bera ábyrgðina á því að svona er komið. Til þess þurfum við að þagga niður í Guðmundum þessa lands, sem hafa vinnu af því að rita í blöð og leyfa sér að skrifa harðorðar greinar sem byggja á því að skrifa af vanþekkingu um störf kennara og kjör án þess að nenna að kynna sér málið til hlítar. Verkfallið beinist að sveitarstjórnum og ráðherrum þessa lands - það beinist gegn þeim sem bera ábyrgðina - ekki gegn börnum.