Gagn­rýni: Veru­leikinn fær fall­ein­kunn. Stóð upp í hléi

Niðurstaða: Tvær stjörnur – ein fyrir að það styttist í páskafrí; önnur fyrir að heimsmarkaðsverð á súkkulaði fer lækkandi.

Misheppnaðir vonbiðlar

Á morgun er alþjóðlegi hamingjudagurinn. Dagurinn er haldinn að frumkvæði Sameinuðu þjóðanna, sem vilja: a) að við séum hamingjusöm b) að hamingja verði viðurkennd sem grundvallar mannréttindi.

Ólíklegt er að herferðin áorki öðru en að grafa undan hugtakinu mannréttindi, sem missir jafnhratt merkingu sína og Sameinuðu þjóðirnar sýnilegan tilgang sinn.

En það sem Sameinuðu þjóðunum mistekst, tekst misheppnuðum Óskarsverðlauna-vonbiðlum fyrri ára.

Holdsveikisjúklingar Óskarsverðlaunanna

Þótt Óskarinn sé uppskeruhátíð skemmtanaiðnaðarins virðast aðstandendur hans alfarið á móti því að fólk hafi gaman. Grínmyndir eru holdsveikisjúklingar verðlaunanna; ekkert gerir hraðar út um von um tilnefningu en hlátur í bíósal.

Eftirfarandi eru níu gamanmyndir sem fengu ekki Óskarinn en gefa tilefni til að brosa á alþjóðlega hamingjudaginn í tveggja stjörnu veruleika.

1) Groundhog Day (1993)

Forfeður okkar fönguðu físíska endurtekningu hversdagsins í goðsögninni um Sisýfos sem velti sleitulaust steini upp hæð er rúllaði jafnharðan aftur niður brattann. Bill Murray fangaði hins vegar andlega þjáningu endurtekningarinnar í Groundhog Day.

Heimsbyggðin vaknar nú á hverjum morgni upp við nýjasta útspil Bandaríkjaforseta og hugsar: „It’s Groundhog Day. Again.“

Groundhog Day er stærsta yfirsjón Óskarsakademíunnar fyrr og síðar

2) When Harry Met Sally (1989)

Sviplegt andlát bandaríska leikstjórans Rob Reiner og eiginkonu hans Michele Singer Reiner á síðasta ári vakti óhug, en þau fundust látin á heimili sínu í desember eftir stunguárás.

Rob og Michele kynntust við gerð rómantísku gamanmyndarinnar When Harry Met Sally. Hugmyndin að kvikmyndinni spratt upp úr skilnaði Robs. Rob hafði misst trú á ástinni. Í upphaflegu handriti myndarinnar náðu Harry og Sally ekki saman. Áform um nöturleg endalok runnu hins vegar út í sandinn þegar Rob hitti Michele á tökustað. Rob varð yfir sig ástfanginn og sannfærði handritshöfund myndarinnar um að breyta endi myndarinnar svo að henni lyki með hjónabandi.

Rob Reinar hlaut aldrei Óskarsverðlaun, en stjörnur When Harry Met Sally, Billy Crystal og Meg Ryan, minntust Ryner á Óskarsverðlaunaafhendingunni um liðna helgi.

3) Election (1999)

Sveitarstjórnakosningar fara fram í maí. Þeir sem eru þegar orðnir leiðir á rislitlu þrasi fólks sem rífst um það sem enginn er ósammála um ættu að finna fróun í svörtu kómedíunni Election.

Kosningar til nemendaráðs í bandarískum framhaldsskóla minna óþægilega á íslenskar borgarstjórnarkosningar.

Það er útbreidd skoðun að Reese Witherspoon hefði átt að fá Óskarinn fyrir hlutverk sitt í myndinni sem naut ekki sérstakra vinsælda meðal gesta kvikmyndahúsa en festi sig síðar í sessi sem svo kallaður „költ“ smellur.

4) Back to the Future (1985)

Þeir mörgu sem sjá fortíðina sem ákjósanlegri áfangastað en framtíðina væri hollt að stíga um borð í DeLorean.

5) The Truman Show (1998)

Á tímum TikTok og YouTube er erfitt að verjast þeirri hugsun að alla dreymi um að vera Truman Burbank.

6) Ghostbusters (1984)

Ef aðeins væri jafnauðvelt að kveða niður þá skrípakarla sem herja á samtímann og græna slímdrauginn og sykurpúðakarlinn í Ghostbusters.

7) You’ve Got Mail (1998)

Nora Ephron hóf feril sinn sem dálkahöfundur í New York. Kasólétt komst Nora að því, að eiginmaður hennar, Watergate blaðamaðurinn Carl Bernstein, ætti í ástarsambandi við bestu vinkonu hennar. Sem einstæð móðir ákvað hún að færa sig yfir á ábatasamari starfsvettvang. Hún gerðist handritshöfundur og leikstjóri í Hollywood og varð þekkt fyrir kvikmyndir á borð við When Harry met Sally og Sleepless in Seattle.

Nora Ephron skrifaði bæði handritið að You’ve Got Mail og leikstýrði myndinni. Hinn meinfyndni óður til ástarinnar, kapítalismans og internetsins er ein vanmetnasta gamanmynd síðari ára.

8) This is Spinal Tap (1984)

Þegar við klífum fjöll sjáum við aðeins grjótið undir fótum okkar. Það er úr fjarlægð sem við greinum landslagið.

Fyrsta kvikmynd Robs Reiner naut takmarkaðrar velgengni þegar hún kom fyrst út. Þegar horft er yfir tímans haf blasir hins vegar við að myndin markaði upphaf nýs kvikmyndaforms, sem á ensku kallast „mockumentary“, eða skálduð heimildarmynd.

9) Deconstructing Harry (1997)

Norska kvikmyndin Affeksjonsverdi, betur þekkt sem Sentimental Value, hlaut Óskarinn í ár sem besta erlenda myndin, en hún var einnig tilnefnd í aðalflokknum „besta myndin“.

Leikstjóra myndarinnar, Joachim Trier, hefur ítrekað verið líkt við Woody Allen.

Einhverjum kynni að hrjósa hugur við að vera líkt við Allen, sem ekki hefur átt upp á pallborðið lengi. Myndir hans eiga þó enn hljóðláta aðdáendur.

Deconstructing Harry er ein af minna þekktu myndum Allen. Hún segir frá rithöfundi sem nýtir sér eigið líf og annarra í skrifum sínum með þeim afleiðingum að línan milli veruleikans og þess skáldaða verður óskýr – stundum bókstaflega.

Í tveggja stjörnu veruleika er kannski eina vitið að hverfa á vit þess óraunverulega.