Siggi Kristins gítar­leikari og bíla­spekúlant er allur

Sigurður var fæddur 7. desember 1964 og því 59 ára gamall. Hann lætur eftir sig eiginkonuna Ting Zhou og tvö börn en úr fyrra sambandi átti hann þrjár dætur.

Samúðarkveðjur hrannast inn á Facebook-vegg hans þar sem kostir hans eru tíundaðir en hann þótti einstaklega flinkur að eiga við bíla og svo var gítarleikurinn honum opin bók. Sigurður er upphaflega úr Eyjum, ólst upp í Mosfellsbæ en bjó undir það síðasta á Eyrarbakka.

Stór og litríkur karakter

Skúli Gautason skrifar fyrir hönd Sniglabandsins sérlega góð eftirmæli um þennan félaga sinn þar sem hann segir að Siggi Kristins, einn stofnfélagi Sniglabandsins hafi dáið í gær. 

Hann lék með hljómsveitinni í upphafi, fyrst á trommur og þá á gítar. Skúli segir, í samtali við Vísi, hljóðheiminn hafa verið honum opin bók.

„Siggi var stór og litríkur karakter. Sum uppátæki hans voru með algjörum ólíkindum og sögurnar ótrúlegar. Hann var gríðarlega hæfileikaríkur á mörgum sviðum, það var nánast sama hvað hann tók sér fyrir hendur. Innan skamms var hann búinn að afla sér allrar þekkingar og kominn í fremstu röð á viðkomandi sviði.“

Skúli nefnir að Siggi hafi verið ótrúlegur ökumaður og leikið listir sem enginn gat leikið eftir.

„Hann var jákvæður og úrræðagóður. Einhverju sinni tók hann þátt í nokkurs konar útileikhússýningu sem var við hliðina á Skúlagötu 4. Þar var sett upp sena eins og úr amerískri glæpamynd, glæsipíur og einhverjir kallar með byssur – og þar var Siggi á Camaronum sínum spólandi í hringi. Nema hvað, þegar mest á reyndi slitnaði bensínbarkinn í bílnum. Nú voru góð ráð dýr en Siggi dó ekki ráðalaus. Kærastan hans var með eitthvert prjónadót í framsætinu, Siggi tók garnhnykil og festi í blöndunginn á bílnum, þræddi garnið inn um framrúðuna, batt um fingur sér og stjórnaði þannig bensíngjöfinni. The show must go on!“

Orðstír deyr aldreigi

Í eftirmælunum kemur Skúli einnig inn á fræga för Sniglabandsins til Sovétríkjanna sálugu.

„Þar átti hann hvern stórleikinn á fætur öðrum. Stundum kom fyrir að einhverjir heimamenn vildu etja kappi við hann í gítarleik og skoruðu hann á hólm í gítareinvígi, en því fór fjarri að nokkur hefði roð við honum. Andstæðingarnir voru bókstaflega jarðaðir svo jaðraði við niðurlægingu. Það var þó ekki í lundarfari Sigga að reyna að niðurlægja nokkurn mann, hann var alltaf jákvæður, hjálplegur og greiðvikinn.“

Þá segir Skúli að Siggi hafi eitt sinn fengið vinnu við að aka steypubíl.

„Hann linnti ekki látum fyrr en hann hafði náð tökum á þeirri list að taka handbremsubeygju á steypubílnum og spóla síðan afturábak inn í stæðið. Svo óheppilega vildi til að þegar Siggi hafði fullkomnað þessa íþrótt og sýndi hana á planinu hjá steypufyrirtækinu, var forstjórinn að horfa á bílaplanið út um gluggann og sá aðfarirnar. Þar með var ferli Sigga lokið sem steypubílstjóri, en orðstír deyr aldreigi, hveim es sér góðan getr.“

Slingur á gítarinn svo af bar

Í lagi sem hér fylgir má glöggt sjá hvers Sigurður var megnugur á gítarinn en lagið heitir „Járnið er kalt“.

Það er eftir Valdimar Örn Flygenring, en textinn er eftir Kristínu Ómarsdóttur. Þarna er það Stefán Hilmarsson sem syngur, Bjarni Bragi Kjartansson leikur á bassa, Björgvin Ploder á trommur, Einar Rúnarsson á hljómborð og Skúli Gautason á gítar auk Sigga.

Á Facebook-vegg Sigurðar kemur fram að efnt hafi verið til söfnunar vegna veikinda hans og nú þyngist róðurinn vegna fyrirséðra útgjalda vegna útfarar. Sædís Ósk Harðardóttir minnir á þetta og segir að ef allir leggjast á eitt sé hægt að hjálpa, en margt smátt gerir eitt stórt:

„Hægt er að styrkja þau með því að leggja inn á þennan reikning hjá Ting Zhou:

Kt 190788-4749

0189-26-008891”