„Ég skall í gólfið, froðufelldi og missti meðvitund“

Þegar hann var 19 eða 20 ára tók hann hvíldarlítið tímabil og varð hann alveg búinn á því sem hafði töluverðar afleiðingar í för með sér.

„Það var svo gaman, það var svo mikið að gerast og svo margt í gangi. Ég hafði bara engan tíma til að sofa. Þannig að ég svaf eiginlega ekki neitt allt sumarið og þetta endaði með því að ég fékk flogakast um miðjan dag, var að horfa á sjónvarpið á miðjum sunnudegi. Það er það síðasta sem ég man.“

Endurræsti lífið

Listamaðurinn, grínistinn, leikarinn og fyrrum borgarstjóri Reykjavíkur er nýjasti viðmælandinn í hlaðvarpinu 24/7 með Begga Ólafs. Þar ræddi hann flogakastið sem endurræsti lífið hans.

„Ég skall í gólfið, froðufelldi og missti meðvitund og allt og var fluttur í sjúkrabíl og rankaði svo við mér og mundi ekkert eftir þessu. Síðasta sem ég mundi var að ég var að horfa á þátt.“

Jón var þá staddur á setustofu geðdeildarinnar sem hann starfaði á.

„Þegar ég vaknaði eftir þetta þá var eins svo mikið af einhverju uppsöfnuðu dóti í sálinni og hausnum á mér sem var farið. Ég rifja þetta alltaf upp þegar ég er að endurræsa tölvu eða síma, mér finnst þetta svo svipað. Oft þegar ég er með eitthvað bögg í einhverju tæki, þá get ég bara endurræst það eða bara sett það upp á nýtt og oft þá hverfur eitthvað af sjálfu sér. Mér finnst einhvern veginn að svolítið sama gerðist fyrir mig. Þetta var mjög persónulegt og gat ekki útskýrt fyrir neinum.“

Öðruvísi tilgangur

Jón segir að þetta flogakast hafi á vissan hátt verið ákveðin endurfæðing.

„Ég fór þá eftir það með einhverskonar ný markmið. Það var svo margt sem ég hafði verið að gera eða hafði verið upptekinn af sem ég hafði ekki lengur og mér fannst bara gott að losna við það og fá nýtt í staðinn.“

Þetta hafði líka áhrif á hans forgangsröðun í lífinu. Hann var ekki lengur upptekinn af öllu sem var dinglandi fyrir framan hann heldur fór hann að reyna horfa lengra og sjá eitthvað annað og stærra og merkilegra en það.

„Svona öðruvísi tilgangur. Oft verður fólk svo hugfangið að einhverju sem það er að gera að það missir sjónar á svo mörgu öðru. Svo er það ekki bara fyrr en fólk skellur á vegg eða eitthvað að það áttar sig á því að það er búið að vera eyða rosa miklum tíma og orku í eitthvað sem kannski skiptir kannski ekkert neitt stóru máli.Fólk verður oft áfram í einhverri fullvissu um að það sé að gera eitthvað sem er algjörlega stórkostlegt og það skiptir engu máli hvað aðrir segja.“

Hvað skiptir máli? 

Jón líkir þessu við fíkn. Það er talað um í fíknum að fólk geti ekki hætt fyrr en það finnur botninn sinn.

„Það er svolítið þetta. Að vera kominn á botninn eða skella á vegg. Stundum er það bara þannig að áföll og slys til dæmis geta haft afgerandi áhrif á það hvernig við sjáum lífið. Margt fólk lendir í einhverjum slysum og áföllum og kemur bara breytt út úr því. Það er eitthvað farið en það er eitthvað annað komið í staðinn.“

Margir geri á þessum tímapunkti einhvers konar verðmætamat. Hvað er það sem skiptir máli?

„Það verður oft augljósara í svona aðstæðum.“

Hægt er að horfa á þáttinn í spilaranum hér fyrir neðan.

Jón ræðir líka um leikarastarfið, sem hann segir að geti oft á tíðum verið „drullu erfitt“ og margt við það leiðinlegt eins og fundir, að læra texta og þess háttar.

„Þegar ég var að leika Georg Bjarnfreðarson var svo mikill texti og þegar ég var búinn að leika, því hann er karakter sem er alltaf á fullu blasti og við erum kannski að taka tíu klukkutíma á dag. Frá níu á morgni til níu að kvöldi og ég er gjörsamlega búinn, búinn að vera öskrandi og þarf að taka þetta aftur og aftur. Öskrandi, hlaupandi eitthvað og síðan þegar þetta búið þá hendir maður í sig samloku og síðan þarf ég að fara læra textann fyrir næsta dag.“

Hann segir líka að það að láta ekki utanaðkomandi hluti hafa áhrif á sig geti oft verið erfitt.

„Af því að sem leikari þarftu að varpa af þér alls konar utanaðkomandi hlutum sem eru kannski bara sem eru virkilega þrúgandi, þú getur verið að rífast við makann þinn og farið síðan beint í senu að leika rosa kátur. Eða veikindi þín og annarra og þetta getur verið drullu erfitt.“

Langar tökunætur í frostinu

Jón segir að það sé líka stundum hægt að fá útrás í leiklistinni fyrir ákveðnar tilfinningar. Hann nefnir líka annan galla við það að vera leikari á Íslandi, það sé alltaf svo ógeðslega kalt hérna.

„60 prósent af góðu veðri er gluggaveður. Lúkkar rosa næs en er það ekki. Ég hef svo margoft verið rúmliggjandi veikur eftir að hafa leikið einhverjar útisenur þar sem ég er á léttri skyrtu og það er kannski þriggja stiga hiti og það þarf að gera þetta aftur og aftur. Ég man sérstaklega eftir þessu þegar við vorum að taka Næturvaktina.“

Á milli þess sem Jón tók upp senur sat hann fyrir framan hitablásara.

„Þetta var tekið í febrúar og þetta var einstakur frostavetur. Það var tíu, fimmtán stiga frost og þetta var tekið á nóttunni. Viku eftir viku. Georg Bjarnfreðarson var í einhverri vinnuskyrtu, jafnvel með uppbrettar ermar með ekkert hár, það var búið að raka af mér allt hárið. Svo átti ég bara að vera úti. Þetta var martröð.“

Í þættum ræðir Jón um upprisuna sína í lífinu eftir erfiða æsku, hvernig grínið er kjarni í hver hann er, harkið sem fylgir því að vera leikari, trúleysi, kærleika, muninn á að segja og gera, umhverfismál, mikilvægi íslenskunnar og margt margt fleira. Þú getur séð þáttinn í fullri lengd í spilaranum hér ofar í fréttinni eða undir nafninu 24/7 á Spotify, Youtube og helstu hlaðvarpsveitum.