Siglingaleiðin óljós þótt til lands sjáist

Viðræður standa yfir milli fulltrúa opinberra starfsmanna, fjármálaráðuneytis og Sambands íslenskra sveitarfélaga um jöfnun lífeyrisréttinda á almenna og opinbera markaðnum.

pinberu félögin eru Bandalag háskólamanna (BHM), Bandalag starfsmanna ríkis og sveita (BSRB) og Kennarasamband Íslands.

Þórunn Sveinbjarnardóttir, formaður BHM, segir um að ræða áframhald viðræðna sem teknar hafi verið upp að nýju í haust. Jöfnun lífeyrisréttinda sé hins vegar hluti af stöðugleikasáttmálanum svokallaða sem aðilar vinnumarkaðar, ríki og sveitarfélög undirrituðu 25. júní 2009. Unnið hafi verið að jöfnun réttindanna allt frá þeim tíma. Viðræðurnar sem nú eru í gangi eru á grundvelli draga að skýrslu vinnuhóps fjármála- og efnahagsráðherra um endurskoðun lífeyrismála, samkvæmt níundu grein stöðugleikasáttmálans og nefnist „Framtíðarsýn í lífeyrismálum“. Drögin voru birt á vef ráðuneytisins í byrjun júlí í fyrra.

Hlé varð á viðræðunum á meðan, í kjaradeilum haustsins, var leitað leiða til að gera jöfnun lífeyrisréttindanna hluta af SALEK-samkomulaginu. BHM og KÍ féllust ekki á það og stóðu því utan þess samkomulags sem gengið var frá í októberlok. „Við vildum ekki tengja lífeyrisréttindin við þetta tímabundna samkomulag um launastefnu til ársloka 2018. Þetta mál er á öðru samningaborði, sem við sitjum við núna,“ segir Þórunn, en viðræður um málið voru aftur teknar upp á þeim vettvangi í nóvember.

Þórunn segir erfitt að leggja mat á hvort sjái fyrir endann á viðræðunum. „Eigum við ekki að orða það þannig að það sé landsýn en siglingaleiðin sé ekki fundin.“ Þessa dagana sé fundað nokkuð stíft. Síðasti fundur var í gær föstudag og gert ráð fyrir áframhaldandi fundum eftir helgi.

Í tillögum vinnuhópsins sem skilaði niðurstöðum sínum í fyrrasumar kemur fram að grundvallarmarkmið fyrirhugaðra breytinga á lífeyriskerfinu sé að skapa sjálfbært og samræmt lífeyriskerfi til framtíðar fyrir íslenskan vinnumarkað. Kerfið hvíli á þremur stoðum almannatrygginga, samtryggingarlífeyrissjóða og viðbótalífeyrissparnaðar. Niðurstaða hópsins er að miða við að launafólk geti vænst þess að fá í lífeyri um það bil 76 prósent af meðalævitekjum sínum. „ Það viðmið byggir á núgildandi réttindum A-deildar Lífeyrissjóðs starfsmanna ríkisins (LSR) þannig að samkomulag er um að færa það hlutfall sem er á almenna vinnumarkaðinum upp að þessu viðmiði,“ segir þar. Um leið færist iðgjald allra í 15,5 prósent og lífeyrisaldur allra verði 67 ár.