Heil­brigðis­herinn okkar

Það er eins og við séum í stríði. Stríði við ósýnilegan aðila þar sem fá vopn koma okkur til varnar og allt traust okkar hvílir á heilbrigðishernum okkar. Við erum að tala um stéttir eins og þroskaþjálfa, hjúkrunarfræðinga, geislafræðinga, sjúkraþjálfara, náttúrufræðinga í heilbrigðisþjónustu, lífeindafræðinga, sjúkraliða, lækna, læknaritara, starfsmenn í umönnun, starfsmenn í þrifum og sjúkraflutningamenn sem gera skyldu sína í samræmi við menntun sína og þjálfun. Heilbrigðisstarfsmönnum er lögum samkvæmt ekki skylt að veita hjálp ef þeir stofna með því lífi eða heilbrigði sínu í háska. Við sem heima sitjum sjáum hins vegar þessar stéttir og fleiri, stofna lífi sínu og heilbrigði í háska hverja einustu mínútu. Við sjáum myndir af okkar heilbrigðisher klæða sig upp í herklæði og mæta óvininum þótt það geti stofnað lífi og heilbrigði þeirra og jafnvel aðstandenda í háska. Starfsfólk mætir til starfa, sinnir sínum hlutverkum og teygir sig í flestum tilvikum mun lengra en starfið segir til um því aðstæður krefjast þess. Það fer heim dauðþreytt á líkama og sál með för í andliti og stundum laskað á sálinni. Samt ánægt að hafa lagt sitt af mörkum. Í búsetuþjónustu fyrir fatlaða er staðinn vörður um að heimilisfólk sé ekki útsett fyrir smitum.

Hjálpum heilbrigðishernum okkar sama hvaða hlutverki þau gegna. Drögum úr álagi á þau. Við sem erum ekki í fremstu víglínugetum lagt okkar hönd á plóginn með því einu að vera heima og ferðast innanhúss. Þau geta það ekki en við hin getum það. „Ég hlýði Víði“. En þú?

Höfundur er framkvæmdastjóri BHM.