Skerðing í Kópa­vogi

Niðurrif er hafið á Fannborgarreit í Kópavogi. Áformunum hefur verið mótmælt í mörg ár því ekki sé gert ráð fyrir því að hreyfihamlaðir íbúar á reitnum geti með góðu móti komist til og frá heimili meðan á framkvæmdunum stendur. Samkvæmt áætlunum standa þær yfir í 5 ár en líklegt er að þar sé byggt á bjartsýnum vonum.

Ásdís Kristjánsdóttir bæjarstjóri Kópavogs kannast ekki við að verið sé að skerða aðgengi almennings að svæðinu né að bílastæðum í viðtali við Vísi og bendir á að aðkomuáætlun hafi verið samþykkt.

Hámarksfjarlægð að bílastæðum hreyfihamlaðra frá inngangi er 25 metrar í hindrunarlausri umferðarleið samkvæmt byggingarreglugerð. Fyrir hreyfihamlað fólk er mikilvægt að leiðir séu sem stystar og að engar hindranir séu á leiðinni. Kantar eða múrbrot sem flest okkar þurfa ekki að leiða hugann að eru öðrum tálmar.

Ef litið er á aðkomuáætlunina eru nú bílastæði fyrir hreyfihamlaða á sjö stöðum á svæðinu, 15–98 metra frá inngöngum. Í fyrstu framkvæmdafösum breytist þetta lítið en í þriðja fasa versnar staðan mikið. Þá verða aðeins þrír staðir fyrir slík stæði eftir samkvæmt áætlun, þar af einn sem íbúar Fannborgar 1–9 geta alls ekki notað þar sem það er hinum megin við framkvæmdasvæðið. Önnur stæði á að útbúa í garði milli Digranesvegar 5 og 7 með aðgengi í gegnum lyftu. Sú lyfta er ekki til og þyrfti að setja upp á einkalóð, sem íbúar hafa ekki heimilað. Þá stendur íbúum í raun aðeins einn staður til boða til að leggja bílum sínum stóran hluta framkvæmdatímans í allt að 105 metra fjarlægð í stað sjö í dag. Í fasa 5 lengist vegalengdin enn frekar, allt að 120 metra fjarlægð, með aðgengi um lyftu í Fannborg 1.

Enn hefur aðeins fengið niðurrifsleyfi en ljóst er á áætlunum að byggingarleyfi verði gefið út á næstunni. Samt hefur því ekki verið svarað með fullnægjandi hætti hvernig allur sá fjöldi fatlaðs og aldraðs fólks sem býr inni á miðju framkvæmdasvæðinu eigi að komast til og frá heimilum sínum næstu árin. Óhjákvæmlega verður nær ómögulegt að halda umferðarleiðum greiðum og setið verður um þau fáu stæði sem standa til boða, en auk þess munu íbúar þurfa að þola mikinn hávaða og loftmengun enda eru aðeins nokkrir metrar að framkvæmdasvæðinu frá Fannborg 1-9.

Lítið hefur komið til tals það álag sem lagt er á nágranna í áætlunum um þéttingu byggðar. Oft virðist sem aðeins endirinn sé skoðaður í upphafi þegar breyta á skipulagi. Sá tími sem fer í sprengingar, þungaflutninga og þrengingar inni í miðri íbúðabyggð reiknist ekki með. Þegar aðkoma fólks að eigin heimilum er skert hljótum við að setja einhver mörk.

Höfundur er verkefnastjóri hjá ÖBÍ réttindasamtökum