Skoðun
Þröstur Ólafsson hagfræðingur.

Ég er einn af þeim

Þröstur Ólafsson skrifar

Ég er einn af þeim  sem stóð að útgáfu og söfnun afmælis heilla­óska á bók um fram­tíð jafn­að­ar­stefnu, aðkomu Íslands að sjálf­stæð­is­málum Eystra­salts­ríkj­anna og aðild lands­ins að samn­ingnum um EES. Sú bók er ekki aðeins ómissandi heim­ild um heims­sögu­lega atburði heldur mik­il­vægt  sýn­is­horn um stjórn­mála­hugsun og póli­tískan feril Jóns Bald­vins. Eng­inn íslenskur stjórn­mála­maður hefur ritað ítar­legar og skarpar um stjórn­mála­hug­sjón sína á lýð­veld­is­tíma en Jón Bald­vin.

Ég er einn af þeim sem ákváðu að hætta við og fresta útgáfu bók­ar­innar vegna þess að and­rúm­loftið í sam­fé­lag­inu var lævi blandið og umræðan um höf­und­inn  drif­inn áfram af hatri sem var­huga­vert er að fara á fjör­urnar við.

Ég er einn af þeim sem telur að nú sé komið nóg. Allt hefur sinn tíma og sín tak­mörk. Líka mann­orðs­her­ferð, þar sem mark­miðið virð­ist  ekki bara vera að koma höggi á við­kom­andi heldur að leggja hann að velli, ræna hann ærunni. Gera hann útlægan í eigin landi. Þeir sem telja Jón Bald­vin hafa brotið á sér, eiga skil­yrð­is­laust að leita réttar síns. Við lifum enn í rétt­ar­ríki – ekki lýð­veldi göt­unn­ar. Hann verður að lúta nið­ur­stöðu rétt­vís­innar eins og hver ann­ar.

Ég er einn af þeim  sem tók þátt í and­ófi og upp­steiti náms­manna í Vestur Berlín í upp­hafi sjö­unda ára­tugs lið­innar ald­ar. Þar voru mörg borg­ara­leg gildi brotin í spað og ein­stak­lingum ögrað. Ég fylgd­ist með hvernig fjöl­miðla­veldi Sprin­gers lagð­ist af alefli gegn for­ystu­mönnum hreyf­ing­ar­inn­ar, ofsótti þá, rústaði mann­orði þeirra og gerði þá útlæga úr mann­legu sam­fé­lagi. einn hafði upp­tendr­ast svo af óhróðri og upp­spuna Sprin­ger­pressunnar að hann fann sig knú­inn til að reyna að losa þjóð­fé­lagið við þennan ófögnuð og skaut Rudí Dutchke á götu. Við rétt­ar­höld yfir byssu­mann­inum kom fram að sú afskræmda mynd sem fyrr­nefndir fjöl­miðlar gáfu af stúd­enta­leið­tog­anum  hafði myrkvað huga byssu­manns­ins svo, að hann leit nán­ast á það sem sam­fé­lags­legt líkn­ar­mál að koma R.D. fyrir katt­ar­nef. Hann var orð­inn rétt­dræp­ur. Hann varð aldrei samur og jafn og beið að lokum bana af sár­un­um.

Ég er einn af þeim sem fylgd­ist með afdrifum ýmissa ann­arra leið­andi ein­stak­linga úr bar­áttu okkar stúd­ent­anna á árunum fyrir 1968. Sumir þeirra voru hund­eltir svo að þeirra beið ekk­ert  nema útskúfun og atvinnu­bann. Einn þeirra hafði gengið fram af heið­virðu fólki með því að koma á fót komm­únu og stofna þannig til óhefð­bund­ins og „ósið­legs” sam­lífis karla og kvenna. Ummæli hans og athafnir þóttu sanna að þarna færi stór­hættu­legur mað­ur. Útskúfunin tókst. Hann ein­angr­að­ist  og vesl­að­ist upp. Þá var oft vitnað til lýðs­ins sem hrækti á Krist og fékk hann kross­fest­an. Göbbels hafði rétt fyrir sér. Ef klifað er nóg­sam­lega á sömu full­yrð­ing­unni, þótt upp­spuni sé, verður henni trú­að.

Ég er einn af þeim sem átti aðild að aðgerðum íslenkra stúd­enta í sendi­ráðum lands­ins á Norð­ur­löndum í sum­ar­byrjun 1970. Sem for­m­aðu SÍNE hafði ég nokkuð afger­andi áhrif á að íslenskir stúd­entar erlendis efldu til and­ófs­að­gerða. Þrátt fyrir harka­leg við­brögð sumra fjöl­miðla vegna þeirrar „smánar “sem þjóð­inni var sýnd, hófst ekk­ert gjörn­inga­veður gegn ein­stak­ling­un­um, engar ofsóknir . Mig minnir þó að eitt blað hafi reynt að gera sér bragðvondan mat úr þessu. For­ystu­fólk íslenskra stjórn­mála og fjöl­miðla lét kjurt liggja. Það sýndi þroska, yfir­vegun og hóf­semi.

Ég er einn af þeim sem tel Jón Bald­vin vera einn af merkustu, íslensku stjórn­mála­mönnum lið­innar ald­ar, því verk hans hafa skipt þjóð­ina milku máli og fært okkur mikla hag­sæld. Hann er auk þess eini íslenski stjórn­mála­mað­ur­inn sem er þekkt­ur, virtur og dáður erlend­is. Samn­ing­ur­inn um EES var afar umdeildur á sínum tíma, svo ekki sé meira sagt. Hann hefur fært Íslend­ingum meiri vel­megun og rétt­ar­bætur en nokkur annar samn­ingur sem við höfum gert frá fyrra stríði. Fyrir það var JBH bor­inn þungum sök­um; haugar af óhróðri og lygum hrönn­uð­ust upp­.Honum var hótað líf­láti. Eldur bor­inn að húsi hans. Land­ráða­maður !

Ég er einn af þeim sem veit að Jón Bald­vin er ekki heil­agur mað­ur. Hann er harður í horn að taka og getur verið óvæg­inn. Þrátt fyrir þær ásak­anir sem á honum hafa dun­ið, og eng­inn nema hann og þær sem ásaka geta með vissu vit­að, hvort eru réttar eða ekki, hefur það verið Íslandi mikið happ að hann skyldi hafa verið til stað­ar, þegar við urðum að ákveða hvaða leið við áttum að velja í Evr­ópu­mál­um. Ásamt flokki sínum leiddi  Jón Bald­vin þjóð­ina inn í EES. Allir aðrir flokkar höfðu snú­ist eins og skopp­ara­kringlur í mál­inu að Kvenna­list­anum einum und­an­skild­um, sem alltaf var á móti. Í gegnum þykkt og þunnt stóð hann með og barð­ist fyrir frelsis­kröfum Eystra­salts­ríkj­anna, einn for­ystu­manna vest­rænna þjóða.Það var ekki gert til að vernda íslenska hags­muni, þvert á mót­i.­Fyrir þetta tvennt hefur hann hér heima ekki fengið þá við­ur­kenn­ingu sem skyldi. Bókin átti að vera þessi þakk­læt­is­vott­ur. Alþekkt er að háar byggingar varpa af sér löngum skugga.

Ég er einn af þeim sem óska Jóni Bald­vini til ham­ingju með átt­ræð­is­af­mæl­ið. Við hjónin þökkum ára­langa vin­áttu sem og ein­stakt fram­lag hans  til íslenskra stjórn­mála. Hvor­ugt fyrn­ist.



Athugið. Allar athugasemdir eru á ábyrgð þeirra er þær rita. Vísir hvetur lesendur til að halda sig við málefnalega umræðu. Einnig áskilur Vísir sér rétt til að fjarlægja ærumeiðandi eða ósæmilegar athugasemdir og ummæli þeirra sem tjá sig ekki undir eigin nafni.

Skoðun

Sjá meira


Velkomin á Vísi. Þessi vefur notar vafrakökur. Sjá nánar.