Af lífsgæðum Guðný Hjaltadóttir skrifar 30. ágúst 2018 14:04 Ég er menntuð kona, fædd á Íslandi. Ég á fjölskyldu sem hefur umvafið mig ást allt frá því ég opnaði fyrst augun. Ég hef lokið háskólanámi, haft frelsi til hugsjóna og áhyggjuleysis, gengið með barn og þó ég viti að ég er ekki brynvarin fyrir áföllum þá get ég í öruggu umhverfi horft á börnin mín leika sér. Ég er ómenntuð kona, fædd í Mjanmar. Ég átti fjölskyldu sem umvafði mig ást allt frá því ég opnaði fyrst augun. Ég er Róhingji. Af þeim sökum hefur mér verið skipað að fara úr landinu mínu, ég verið beitt gegndarlausu ofbeldi af stjórnarher landsins og ástvinir mínir myrtir. Ég veit ekki hvers vegna en ástæðurnar eru víst sögulegar. Ég er með barn á brjósti, annað litlu eldra. Ég er komin í flóttamannabúðir í Bangladess. Ég og börnin mín erum berskjölduð fyrir misþyrmingum, ég hef hvorki möguleika né rétt til að mennta mig og ég get ekki tryggt öryggi barnanna minna. Við mætum í þennan heim fullkomlega háð ást og umhyggju þeirra sem þar taka við okkur. Fullkomlega háð árangri baráttu þeirra sem á undan okkur mættu. Baráttu fyrir frelsi, jafnrétti, sjálfstæði, mannréttindum, menntun og velferð. Svipt eignum okkar og öryggi erum við öll berskjölduð fyrir ofríki annarra. Okkur Íslendingum hefur vegnað vel í alþjóðlegum samanburði. Stríðsþjáningar eru okkur fjarlægt fyrirbæri og við höfum lent þeim megin við línuna sem mannréttindi eru meginstef í samfélaginu. Mannréttindi eru þó enginn fasti, engin meginregla í heiminum. Þvert á móti er fyrirbærið ungt, undantekning í sögulegu samhengi og frá því sem stór hluti þessa heims þekkir. Staða þessara réttinda og lífsgæði okkar eru viðkvæm. Það sýna ýmis dæmi okkur, svo sem hryðjuverkaárásir, óverjandi ákvarðanir bandarískra yfirvalda um að aðskilja börn frá foreldrum sem reyna að búa þeim betra líf og fangelsun lýðræðissinnaðra einstaklinga í Tyrklandi. Lífsgæði okkar eru ekki bara, án nokkurrar tengingar við lífsgæði annarra. Við höfum hagsmuni af því að sem flestir hafi það gott í heiminum. Ef ekki af augljósum samúðarástæðum þá af eigingjarnari ástæðum, til að vernda lífsgæði okkar og mannréttindi. Besta leiðin í átt að betri heimi er að reyna að bæta stöðu annarra, færa þeim sem þurfa þau verkfæri sem eru nauðsynleg til að auka lífsgæði. Menntun, öryggi. Ráðast að rót vanda, reyna að bæta. Grípa inn í þegar okkar er þörf í stað þess að líta stuttlega upp frá matarborðinu og halda svo áfram að borða matinn okkar. Börn eru framtíðin. Velferð þeirra og menntun eitt það mikilvægasta sem við gætum fært mannkyninu. UNICEF hefur sent út neyðarákall vegna stöðu Róhingja í flóttamannabúðum í Bangladess en í dag búa þar ríflega 900.000 Róhingjar. Um 60% þeirra eru börn. UNICEF hefur sett upp svæði í flóttamannabúðunum þar sem börn fá menntun og öryggi en þörf er á auknum fjárstuðningi. Ætlar þú að verða við ákallinu eða ætlarðu að lesa þennan pistil og halda svo áfram að borða matinn þinn? SMS: BARN í nr. 1900 (1900 krónur) Reikningur: 701-26-102020, kt. 481203-2950. Viltu birta grein á Vísi? Kynntu þér reglur ritstjórnar um skoðanagreinar. Senda grein Guðný Hjaltadóttir Mest lesið Sættum okkur ekki við atvinnuleysi Illugi Gunnarsson,Ragnhildur Björt Björnsdóttir Skoðun Það er ekki nóg að tala um geðheilbrigði. Það er kominn tími á aðgerðir Jóna Kristín Einarsdóttir Skoðun Halldór 25.07.2026 Halldór Einfaldasta sagan er ekki alltaf sú sanna Sigurður Árni Reynisson Skoðun Hver fer í slíkar „samningaviðræður“? Hjörtur J. Guðmundsson Skoðun Ég er ekki Evrópusinni Óðinn Freyr Baldursson Skoðun Þetta snýst um aðild Gunnar Bragi Sveinsson Skoðun Hvers vegna „nei“ er eina rökrétta svarið þann 29. ágúst Eggert Sigurbergsson Skoðun Hjarðarbólsoddi Oddur Sigurðsson Skoðun Standast orkufyrirtæki ríkisins grundvallargildi fjármálaráðherra? Embla Einarsdóttir Skoðun Skoðun Skoðun Einfaldasta sagan er ekki alltaf sú sanna Sigurður Árni Reynisson skrifar Skoðun Það er ekki nóg að tala um geðheilbrigði. Það er kominn tími á aðgerðir Jóna Kristín Einarsdóttir skrifar Skoðun Hver fer í slíkar „samningaviðræður“? Hjörtur J. Guðmundsson skrifar Skoðun Sættum okkur ekki við atvinnuleysi Illugi Gunnarsson,Ragnhildur Björt Björnsdóttir skrifar Skoðun Íslenskir vefir á faraldsfæti Birgir Hrafn Birgisson skrifar Skoðun Ég er ekki Evrópusinni Óðinn Freyr Baldursson skrifar Skoðun Hjarðarbólsoddi Oddur Sigurðsson skrifar Skoðun Þetta snýst um aðild Gunnar Bragi Sveinsson skrifar Skoðun Standast orkufyrirtæki ríkisins grundvallargildi fjármálaráðherra? Embla Einarsdóttir skrifar Skoðun Hvers vegna „nei“ er eina rökrétta svarið þann 29. ágúst Eggert Sigurbergsson skrifar Skoðun Hvaða kröfur eigum við að gera? Þorgerður Katrín Gunnarsdóttir skrifar Skoðun Hvers vegna venjulegt launafólk á að segja JÁ? Margrét Högnadóttir skrifar Skoðun Stóra leiðréttingarmálið, einhverjir Hollendingar og kollegar Guðlaugur Þór Þórðarson skrifar Skoðun Er kominn tími á „Íslenska landklasann“? Þorvaldur Ingi Jónsson skrifar Skoðun Um hvað er hægt að semja? Jónas Már Torfason skrifar Skoðun Sumarið, samveran og samspil taugakerfa Sigrún Þóra Sveinsdóttir skrifar Skoðun Þegar peningarnir og pólitíkin mæta nýjum veruleika Sigurður Sigurðsson skrifar Skoðun Bíp... bíp... bíp… Hilmar Kristinsson skrifar Skoðun Króna eða evra? Bolli Héðinsson skrifar Skoðun Dauðans alvara – fölsuð lyf og ólögleg lyfsala Alma D. Möller,Rúna Hauksdóttir skrifar Skoðun Hvað er samfélagsmiðill? Anna Laufey Stefánsdóttir skrifar Skoðun Stöðugleiki í heljargreipum Erna Bjarnadóttir skrifar Skoðun Landlægur misskilningur um þjóðaratkvæðagreiðslu Hjörtur Hjartarson skrifar Skoðun Það sem gögnin fundu ekki Elliði Vignisson skrifar Skoðun Eru Íslendingar afglapar í samningatækni? Signý Sigurðardóttir skrifar Skoðun Baldur snýr heim á Breiðafjörð Eyjólfur Ármannsson skrifar Skoðun Hver ber ábyrgð þegar allir bera ábyrgð? Snorri Birgisson skrifar Skoðun Aðildarviðræður eru samningaviðræður Þorgerður Katrín Gunnarsdóttir skrifar Skoðun Dagur, bannað að plata! Ásdís Kristjánsdóttir skrifar Skoðun Íslenska sumarveðrið dýrmæt auðlind? Gunnar Salvarssson skrifar Sjá meira
Ég er menntuð kona, fædd á Íslandi. Ég á fjölskyldu sem hefur umvafið mig ást allt frá því ég opnaði fyrst augun. Ég hef lokið háskólanámi, haft frelsi til hugsjóna og áhyggjuleysis, gengið með barn og þó ég viti að ég er ekki brynvarin fyrir áföllum þá get ég í öruggu umhverfi horft á börnin mín leika sér. Ég er ómenntuð kona, fædd í Mjanmar. Ég átti fjölskyldu sem umvafði mig ást allt frá því ég opnaði fyrst augun. Ég er Róhingji. Af þeim sökum hefur mér verið skipað að fara úr landinu mínu, ég verið beitt gegndarlausu ofbeldi af stjórnarher landsins og ástvinir mínir myrtir. Ég veit ekki hvers vegna en ástæðurnar eru víst sögulegar. Ég er með barn á brjósti, annað litlu eldra. Ég er komin í flóttamannabúðir í Bangladess. Ég og börnin mín erum berskjölduð fyrir misþyrmingum, ég hef hvorki möguleika né rétt til að mennta mig og ég get ekki tryggt öryggi barnanna minna. Við mætum í þennan heim fullkomlega háð ást og umhyggju þeirra sem þar taka við okkur. Fullkomlega háð árangri baráttu þeirra sem á undan okkur mættu. Baráttu fyrir frelsi, jafnrétti, sjálfstæði, mannréttindum, menntun og velferð. Svipt eignum okkar og öryggi erum við öll berskjölduð fyrir ofríki annarra. Okkur Íslendingum hefur vegnað vel í alþjóðlegum samanburði. Stríðsþjáningar eru okkur fjarlægt fyrirbæri og við höfum lent þeim megin við línuna sem mannréttindi eru meginstef í samfélaginu. Mannréttindi eru þó enginn fasti, engin meginregla í heiminum. Þvert á móti er fyrirbærið ungt, undantekning í sögulegu samhengi og frá því sem stór hluti þessa heims þekkir. Staða þessara réttinda og lífsgæði okkar eru viðkvæm. Það sýna ýmis dæmi okkur, svo sem hryðjuverkaárásir, óverjandi ákvarðanir bandarískra yfirvalda um að aðskilja börn frá foreldrum sem reyna að búa þeim betra líf og fangelsun lýðræðissinnaðra einstaklinga í Tyrklandi. Lífsgæði okkar eru ekki bara, án nokkurrar tengingar við lífsgæði annarra. Við höfum hagsmuni af því að sem flestir hafi það gott í heiminum. Ef ekki af augljósum samúðarástæðum þá af eigingjarnari ástæðum, til að vernda lífsgæði okkar og mannréttindi. Besta leiðin í átt að betri heimi er að reyna að bæta stöðu annarra, færa þeim sem þurfa þau verkfæri sem eru nauðsynleg til að auka lífsgæði. Menntun, öryggi. Ráðast að rót vanda, reyna að bæta. Grípa inn í þegar okkar er þörf í stað þess að líta stuttlega upp frá matarborðinu og halda svo áfram að borða matinn okkar. Börn eru framtíðin. Velferð þeirra og menntun eitt það mikilvægasta sem við gætum fært mannkyninu. UNICEF hefur sent út neyðarákall vegna stöðu Róhingja í flóttamannabúðum í Bangladess en í dag búa þar ríflega 900.000 Róhingjar. Um 60% þeirra eru börn. UNICEF hefur sett upp svæði í flóttamannabúðunum þar sem börn fá menntun og öryggi en þörf er á auknum fjárstuðningi. Ætlar þú að verða við ákallinu eða ætlarðu að lesa þennan pistil og halda svo áfram að borða matinn þinn? SMS: BARN í nr. 1900 (1900 krónur) Reikningur: 701-26-102020, kt. 481203-2950.
Það er ekki nóg að tala um geðheilbrigði. Það er kominn tími á aðgerðir Jóna Kristín Einarsdóttir Skoðun
Skoðun Það er ekki nóg að tala um geðheilbrigði. Það er kominn tími á aðgerðir Jóna Kristín Einarsdóttir skrifar
Skoðun Standast orkufyrirtæki ríkisins grundvallargildi fjármálaráðherra? Embla Einarsdóttir skrifar
Skoðun Stóra leiðréttingarmálið, einhverjir Hollendingar og kollegar Guðlaugur Þór Þórðarson skrifar
Það er ekki nóg að tala um geðheilbrigði. Það er kominn tími á aðgerðir Jóna Kristín Einarsdóttir Skoðun