Pólitíkin gleypti mig

„Ég stundaði yrkingar á bernsku- og ungdómsárum en eftir menntaskóla varð hlé á þeim þar til ég settist á Alþingi árið 1961, þá byrjaði ég aftur því andrúmsloftið þar var þannig,“ segir Ingvar Gíslason, fyrrverandi menntamálaráðherra, spurður út í skáldferil sinn. Hans fyrsta alvöru ljóðabók var að koma út, á 90. aldursári hans, Úr lausblaðabók - Ljóðævi heitir hún.

Reyndar gaf Ingvar út limrubók fyrir tíu árum því hann hefur leikið sér með limruformið frá því það kom fram og margar af limrum hans eru landsfleygar. Til dæmis þessi.

Lauslát var Gunna á Glerá

hún giftist samt Jóni á Þverá,

nú hoppar um húsin

um hálft annað dúsín

af krökkum sem enginn veit hver á.

En aftur að andrúmsloftinu á þinginu. Ingvar nefnir Jónas Árnason, Svövu Jakobosdóttur, Guðrúnu Helgadóttur, Stefán Jónsson og Helga Hjörvar sem dæmi um bókmenntafólk sem var þar samtíða honum. Hann segir miðum með stökum hafa verið laumað á milli bæði í fundarsal og kaffistofu, alltaf í góðu - aldrei í illu.

„Ég er ekkert upp með mér af eigin hagmælsku en tók þátt og hafði gaman af,“ segir hann. „Það var líka ágætlega skáldmælt fólk sem vann í þinginu. Ég man eftir Sigrúnu Árnadóttur, hún hefði getað sent frá sér góða ljóðabók.“

Ingvar ólst upp í Nesi í Norðfirði en fór til Akureyrar til náms og ílentist þar. Hann segir mikinn bókmenntaáhuga hafa einkennt lífið í MA þegar hann var þar, sjálfur tók hann þátt í því af lífi og sál, var til dæmis ritstjóri skólablaðsins og „nokkurskonar bekkjarskáld, eða hvað á að kalla það, alltaf búandi til eitthvað,“ eins og hann orðar það. Hreifst af órímuðum ljóðum en náði sjálfur betri tökum á hefðbundna forminu.



Svo var Ingvar alþingismaður fyrir Norðurlandskjördæmi eystra í 27 ár og ráðherra á tímabili. „Pólitíkin gleypti mig,“ segir hann kankvís. „Hinsvegar var ég lögfræðingur líka en hafði lítinn áhuga á að stunda lögmennsku, menntunin var góð og kom að gagni í mínu starfi.“